Paul's profileMarathonfreak ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
11/8/2009 8/11Vandaag was het een prachtig weertje , als opwarming voor wat komen zou dacht ik dat de Kosaatroute niet slecht was.
Zalig fietsen en genieten van het weer, de natuur de vogeltjes en alles wat me doet leven.
Het Lippelobos ligt er prachtig bij, fietsen over een kleurentapijt van bladeren.
Na een stukje afsteken heb ik er 24km opzitten, de benen voelen niet super en ik ziek nog wat verder uit.
Toch wil ik graag vanmiddag het open kampioenschap van groot Londerzeel meedoen.
Ik verkende het rondje al gisteren en wist dat een te snelle start geen goed idee zou zijn.
Na een vlotte inschrijving ga ik eerst nog even naar huis. Mijn zus komt aan om te supporteren en foto's te trekken.
Op het laatste doe ik nog gewoon een short en t-shirt aan, het is in feite niet zo koud vandaag.
Om 15u30' mogen we starten om een uur lang alles van ons te geven.
Een sprintend peleton van 58 man sterk schiet in zijn klikpedalen en raast er vandoor,
een heel ander wereldje dan de lopers, hier vloeken ze als iemand een foutje maakt, moeten ze bij mij maar eens proberen.
We zijn vertrokken, het gaat heel snel en er rijden nog maar twee fietsers achter mij.
Als ze me ook willen inhalen steek ik een tandje bij en schud ze makkelijk af.
De eerste ronde is er geen sprake van inhalen, iedereen is al ver weg...
De tweede ronde steek ik nog een tandje bij en kom bij een andere rijder.
Echt technisch was hij niet en waar ik kon sprong ik erover en ook hem laat ik al snel achter.
Op zoek naar de volgende, het lukt weer om er eentje bij te halen.
Enkele bochten verder remt hij veel te hard en schuift op zijn donder voor mijn neus.
Ik ontwijk en ga erover, hopla, de volgende.
Blij dat ik zo traag startte, nu krijg ik er echt wel zin in en elk stuk waar ik kan, recht op de trappers en gas open.
Het is zalig, optrekken, draaien, optrekken , draaien, door de velden, stampen en sleuren.
Yes, dit is wat ik wil.
Ik zit in mijn ritme en haal weer eentje in, van op de kant roepen ze hem toe dat hij in mijn wiel moet proberen blijven.
Het lukt hem maar gewoon omdat ik het toelaat. Ik voel me sterker worden en dat geeft een goed gevoel.
Waar anderen proberen te herstellen geef ik nog eens extra gas, de man in mijn wiel vervloekt mij maar kan niet anders dan volgen.
Ondertussen nog een paar die moeten afhaken.
Kristiaan van op werk en zijn maten zijn ook komen opdagen om me luid aan te moedigen.
De tijd gaat ongelooflijk voorbij en pas na 50' gaat de eerste mij dubbelen.
Ik denk dat de man achter mij taktisch wil spelen en geef teken dat hij eens moet overnemen.
" ik kan niet rapper roept hij", ok, dat gaan we verder dan eens zien.
Ik vertraag even voor een lastig stuk zodat hij wel voorbij moet, even zien wat in zijn benen zit.
Na 400m koprijden staat hij op kant met krampen, ok, het was geen taktiek dus.
Ik moedig de man aan omdat het toch de laatste ronde is en besluit nog eens goed recht op de trappers te gaan.
Een man of vijf die me dubbelde op een parcours van 3,5km, daar ben ik al meer dan tevreden mee.
Mijn wedstrijd is geslaagd, ik ben echt blij, ziek zijn en toch dit kunnen.
Een gemiddelde van 25km/u, geloof mij , het fietsen gaat nog iets worden.
We krijgen nog een zak vol met spullen waaronder een mooie rugzak,
chapeau aan de organisatie, alles was gewoon tot in de puntjes verzorgd !
We doen nog met Kristiaan en Co een extra rondje en dan naar Malderen met Tinne om eens lekker te gaan eten.
Volgende week terug eens Duathlonnen en zo gaan we verder tot de loopvirus weer aanklopt.
Foto's van fotograaf Kristine Van Hiel in het album hierboven.
Comments (1)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://paulvanhiel.spaces.live.com/blog/cns!D6A116F3B0BFD79E!3296.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
