Mijn rustpauze duurt me wat te lang en dus kies ik om toch maar een beetje te sporten.

Hoe gek moet men zijn om een eerste duathlon mee te doen, en zich gaan meten met de top van Belgie ?

Noem gewoon Paul Van Hiel en go for it. Als beloning mag ik zelfs starten met al de jeugd, iets ouder en ik mocht met de veteranen starten.

Mijn doel ? Niet laatste aankomen.

 

Goed op tijd komen mijn zus Tinne en ik aan in Lichtaart, prachtige bossen met betoverende herfstkleuren.

Het is warm voor de tijd van het jaar en zelfs de zon is van de partij.

Om 14u30' is de start, we moeten 3,1km lopen, 20km fietsen en terug 3,1km lopen.

Ik liep al meer dan een maand geen meter maar 3km kan toch geen probleem zijn zeker.

De inschrijving gaat heel vlot en ik krijg een mooi Belgisch gekleurd fiets- en loopnummer 60.

Ik doe als de rest en plaats mijn fiets in de wisselzone, de schoenen naast de fiets en de helm op de schoenen.

Mijn helm ligt met de opening naar beneden en ik zie dat alle atleten het omgekeerd doen,

ik loop nog even terug om mijn helm ook om te draaien zoals de echte.

 

Iedereen warmt zich op en ik zie dat de snelheid heel hoog gaat liggen, ik warm niet op want zal al mijn energie nodig hebben.

Helemaal achteraan van de groep is het wachten op het startsein, een knal van een schot schiet ons in gang.

Als een zwerm bijen vliegt iedereen er vandoor... pfff, nog nooit liep ik zo snel.

Ik probeer in het spoor van de laatste loper te blijven, Tom Van Laer heeft een ritme dat ik net kan bijhouden.

Mijn hart vraagt zich af wat er aan de hand is, het zoekt een weg om uit mijn lijf te springen.

 

Een geluk is er de fietser die met de laatste mee gaat, die kan ons informeren hoeveel we al gelopen hebben.

Na 2km lukt het me iets makkelijker om te volgen en 30m voor ons loopt nog een viertal.

Ik loop de laatste 200m voorbij Tom met het gedacht dat mijn wissel wel iets trager zal zijn en dat ik dan samen met hem misschien het fietsen kan beginnen.

In de wisselzone staan niet veel fietsen meer dus vergissen is al onmogelijk.

Mijn hartslag nog loeiend hoog en helemaal van de kaart...

Ik spring in mijn schoenen en zit te knoeien om mijn helm dicht te krijgen.

Een vrouw die toekijkt of iedereen volgens de regels wisselt klopt op mijn schouder.

"Mijnheerke, zou je uw helm niet goed opzetten, hij staat omgekeerd"

 

Oeps, tja, wie zou dit al eens voorgehad hebben? Ik moet er eigenlijk wel om lachen en mensen uit het publiek vinden het ook wel grappig . Niet getreuzeld, helm goed op en op de fiets. Natuurlijk is Tom al ver weg, ik probeer heel snel te trappen om dat gat te dichten. Maar mijn hartslag is nog veel te hoog en ik moet eigenlijk eerst wat recupereren.

Er moeten drie rondes gefietst worden, een raadsel voor mij hoe het parcours er uit ziet.

Na een kilometer vlak maar zand dat u tegenhoud, draaien we heel kort links en beginnen we aan een technisch stuk van 30 bochten.

Draaien en keren, ik zie niemand meer voor me uit, mijn benen voelen lang niet zo goed als vorige week.

 

Mijn hart blijft tekeer gaan, na de bochten een paar heel technische afdalingen.

Ik vlieg naar beneden alsof het vlak is en in feite is het beter dan steeds te remmen.

Dan gaat het wat op en af en op het einde van de ronde krijgen we een paar stevige hellingen te verwerken.

Man wat is dat zwaar, ik ga daar nooit drie keer over geraken. Veel volk op die moeilijke stukken en ik wil absoluut tot boven fietsen , mij niet laten kennen.

 

De tweede ronde neem ik tijd om eindelijk mijn hart wat rust te geven en te drinken.

500m fiets ik wat rustiger en terug de bochten in. Het zit me niet echt mee want nu willen de versnellingen niet meer.

In een veel te grote versnelling moet ik rondcrossen en het vraagt me enorm veel energie.

Ik denk er aan te stoppen... voor het zware stuk kan ik gelukkig terug schakelen en rij ik al veel vlotter naar boven.

 

Het publiek geeft me motivatie om toch verder te gaan. Ik ga diep vandaag, nooit zag ik zoveel af.

De derde ronde gaat al veel vlotter, daarom is parcourskennis zo belangrijk.

 

Na het fiesen moet ik van de fiets voor de wisselzone, als een amateur van de fiets en lopen tot de schoenen.

Goed kijken dat ik de linkse loopschoen niet aan de rechtse voet doe, één keer afgaan is genoeg.

Het lukt heel goed om terug te lopen en eindelijk komt er rust in mijn lichaam.

Langere duathlons gaan meer iets voor mij zijn denk ik.

 

De laatste krijgt nog heel veel aanmoedigingen van de toeschouwers, yes yes, ik heb het gehaald.

Ik heb me gemeten met de top van Belgie, de oudste bijna in mijn reeks, geen of toch bijna geen training en moest ik 3 minuten sneller fietsen was ik zelfs niet laatste. 1u34'28" was mijn tijd.

In het algemeen klassement zijn er tien achter mij en een 20 opgevers.

Ik ben fier op mijn prestatie, had ik de benen van vorige week dan was ik zeker niet de laatste geweest.

 

We krijgen nog een mooie handdoek en T-shirt. Mijn eerste Duathlon was meer dan een geslaagde en ik ben er zeker van dat er nog komen. Ook niet één keer gevallen en niet één keer uit de pedalen gemoeten, voor te wisselen wel natuurlijk.

De organisatie was op en top, diegene die niet kwamen opdagen hadden zeker ongelijk.

 

Foto's staan in het album " BK Lichtaart"