Vandaag was het een prachtig weertje , als opwarming voor wat komen zou dacht ik dat de Kosaatroute niet slecht was.

Zalig fietsen en genieten van het weer, de natuur de vogeltjes en alles wat me doet leven.

Het Lippelobos ligt er prachtig bij, fietsen over een kleurentapijt van bladeren.

Na een stukje afsteken heb ik er 24km opzitten, de benen voelen niet super en ik ziek nog wat verder uit.

Toch wil ik graag vanmiddag het open kampioenschap van groot Londerzeel meedoen.

 

Ik verkende het rondje al gisteren en wist dat een te snelle start geen goed idee zou zijn.

Na een vlotte inschrijving ga ik eerst nog even naar huis. Mijn zus komt aan om te supporteren en foto's te trekken.

Op het laatste doe ik nog gewoon een short en t-shirt aan, het is in feite niet zo koud vandaag.

Om 15u30' mogen we starten om een uur lang alles van ons te geven.

 

Een sprintend peleton van 58 man sterk schiet in zijn klikpedalen en raast er vandoor,

een heel ander wereldje dan de lopers, hier vloeken ze als iemand een foutje maakt, moeten ze bij mij maar eens proberen.

We zijn vertrokken, het gaat heel snel en er rijden nog maar twee fietsers achter mij.

Als ze me ook willen inhalen steek ik een tandje bij en schud ze makkelijk af.

 

De eerste ronde is er geen sprake van inhalen, iedereen is al ver weg...

De tweede ronde steek ik nog een tandje bij en kom bij een andere rijder.

Echt technisch was hij niet en waar ik kon sprong ik erover en ook hem laat ik al snel achter.

Op zoek naar de volgende, het lukt weer om er eentje bij te halen.

 

Enkele bochten verder remt hij veel te hard en schuift op zijn donder voor mijn neus.

Ik ontwijk en ga erover, hopla, de volgende.

Blij dat ik zo traag startte, nu krijg ik er echt wel zin in en elk stuk waar ik kan, recht op de trappers en gas open.

Het is zalig, optrekken, draaien, optrekken , draaien, door de velden, stampen en sleuren.

Yes, dit is wat ik wil.

 

Ik zit in mijn ritme en haal weer eentje in, van op de kant roepen ze hem toe dat hij in mijn wiel moet proberen blijven.

Het lukt hem maar gewoon omdat ik het toelaat. Ik voel me sterker worden en dat geeft een goed gevoel.

Waar anderen proberen te herstellen geef ik nog eens extra gas, de man in mijn wiel vervloekt mij maar kan niet anders dan volgen.

Ondertussen nog een paar die moeten afhaken.

 

Kristiaan van op werk en zijn maten zijn ook komen opdagen om me luid aan te moedigen.

 

De tijd gaat ongelooflijk voorbij en pas na 50' gaat de eerste mij dubbelen.

Ik denk dat de man achter mij taktisch wil spelen en geef teken dat hij eens moet overnemen.

" ik kan niet rapper roept hij", ok, dat gaan we verder dan eens zien.

Ik vertraag even voor een lastig stuk zodat hij wel voorbij moet, even zien wat in zijn benen zit.

Na 400m koprijden staat hij op kant met krampen, ok, het was geen taktiek dus.

 

Ik moedig de man aan omdat het toch de laatste ronde is en besluit nog eens goed recht op de trappers te gaan.

Een man of vijf die me dubbelde op een parcours van 3,5km, daar ben ik al meer dan tevreden mee.

Mijn wedstrijd is geslaagd, ik ben echt blij, ziek zijn en toch dit kunnen.

Een gemiddelde van 25km/u, geloof mij , het fietsen gaat nog iets worden.

 

We krijgen nog een zak vol met spullen waaronder een mooie rugzak,

chapeau aan de organisatie, alles was gewoon tot in de puntjes verzorgd !

 

We doen nog met Kristiaan en Co een extra rondje en dan naar Malderen met Tinne om eens lekker te gaan eten.

Volgende week terug eens Duathlonnen en zo gaan we verder tot de loopvirus weer aanklopt.

 

Foto's van fotograaf Kristine Van Hiel in het album hierboven. 

 

 

De echte energie blijft nog even weg,

morgen is er het open kampioenschap groot-londerzeel, country cross.

60 minuten lang alles proberen geven en weer eens tegen de jeugd...

Vandaag ging ik al eens op verkenning, de omloop komt juist voor mijn voordeur dus zit ik meteen op de goede weg.

 

Twee rondjes doe ik, door de velden, in de wei altijd draaien en keren en door de boomgaard...

Het zal zwaar worden morgen want na 15minuten zit ik al ver door mijn energievoorraad.

Toch zullen we weer eens proberen ons best doen natuurlijk, ik reed vandaag plat na mijn twee rondjes, mijn eerste lekke band.

 

Vandaag terug de schoenen in, 4300m op 22minuten. Ik at voldoende fruit en heb al iets meer energie.

Het ging al vlotter dan gisteren maar toch stopte ik na 2 rondjes.

Volgende week naar Decathlon om een lange broek want in short begint het frisjes te worden.

 

Wie vandaag ging lopen of wandelen kon zeker niet naast de prachtige maan kijken.

Door er naar te kijken hoe ze langzaam naar boven ging kwam er even terug dat gevoel van genieten.

Het gaat terugkomen, traag...maar zeker.

 

 

Vrienden,

 

De moed zat in mijn schoenen vandaag, begrijp me niet verkeerd, ik bedoel dat ik vandaag de moed had om in mijn schoenen te gaan.

Eindelijk, na zo een lange tijd beslis ik om nog eens te gaan lopen.

Ik wil terug in gang schieten, terug naar de marathons, terug presteren.

 

Mijn horloge zoeken die ergens onder het stof ligt, loopkledij uit de kast en weg.

Het is donker, koud en er staat veel wind.

Ik begin rustig te lopen en zie wel hoe het vlot.  Mens wat gaat conditie snel achteruit....

Ik loop een rondje traag en een rondje sneller, in totaal 4,2km. Een mens moet ergens terug mee beginnen he.

Het ging goed en er zat ritme in, het enige vervelende... die voeten blijven branden, al na 4km?

 

En echt veel energie zit er nog niet in, er ontbreekt die power, volgens mij heb ik ook een soort klierkoorts gehad.

Opstaan en doodmoe zijn...maar ze krijgen me niet klein hoor, ik kijk vooruit.

 

Proberen terug wat op te bouwen zonder overdrijven nu, laat me terug leren genieten van het lopen.

Moeder natuur zal me met al zijn schoons wel een handje helpen, een prachtige volle maan trouwens vandaag.

 

Ik liep 21 minuten, zijn we terug vertrokken?

Na het lopen is het wat moeilijk om terug op temperatuur te komen, ik heb geen verwarming dus snel wat pasta maken om warmer te krijgen. Morgen proberen we terug.

 

Iets anders:

 Varkens met stress, ooit al iemand van gehoord?

Het is een toneelstuk, supergoede toneelspelers brengen een stukje toneel om u tegen te zeggen.

Ik zag de vorige edities van pokus pats en het was altijd super, wie niet weet wat doen

Vrijdag, 20 november 2009 om 20u

Zaterdag, 21 november 2009 om 20u

Zondag, 22 november 2009 om 15u

In de zandloper te Wemmel.

 

 

 

Gisteren was mijn verjaardag en als verrassing hadden ze een diner en bowling voor me in petto.

Het was een superleuke avond, het heeft eens deugd gedaan.

Eten was er à volontè dus vandaag moest er gesport worden.

 

Met enkele vrienden ging het richting Baardegem voor de MTB toertocht.

We kunnen kieze tussen 26, 36 of 46km en we gaan voor de middenweg.

Het weer is droog maar ze voorspellen wel regen, er staat ook enorm veel wind dus sommige stukken gaan we mogen stampen.

 

Veel technisch is er niet bij vandaag, wel leuke stukken tussen de velden en veel kuilen en stenen.

We rijden aan een mooi tempo en ik voel dat vorige week nog in de benen zit.

Ook ben ik wat ziek de laatste dagen en mijn energie is niet wat het moet zijn.

Maar na enkele kilometers moeten ze me toch al terugroepen om wat trager te gaan, hehe, kan het niet laten.

 

Na 24km moeten we kiezen voor 35km of 46km, het kriebelt bij mij en ik vraag toestemming aan mijn maten om hun te verlaten.

Vanaf nu fiets ik alleen en het zwaarste stuk richting Affligem zit juist in deze extra lus.

Het lukt me wel om overal goed door te stampen en mijn gemiddelde gaat toch wat de lucht in.

Ik mis wat modder en meer technischestukken maar toch heeft de organisatie het beste er uit gehaald.

Veel asvalt hebben we niet gezien.

 

Goed bezweet kom ik aan in net iets meer dan twee uur, een gemiddelde van bijna 23km/u heb ik aan de laatste 12km te danken waar het regelmatig tegen de 40km/u aan ging.

Ik kwam 20 minuutjes na mijn maten binnen dus dat zegt genoeg over de laatste kilometers.

Nog even napraten en niet lang daarna begint het te regenen. Volgende week doe ik waarschijnlijk de country cross mee in Steenhuffel,

1uur fietsen door de wei en alles geven.

 

 

 

Mijn rustpauze duurt me wat te lang en dus kies ik om toch maar een beetje te sporten.

Hoe gek moet men zijn om een eerste duathlon mee te doen, en zich gaan meten met de top van Belgie ?

Noem gewoon Paul Van Hiel en go for it. Als beloning mag ik zelfs starten met al de jeugd, iets ouder en ik mocht met de veteranen starten.

Mijn doel ? Niet laatste aankomen.

 

Goed op tijd komen mijn zus Tinne en ik aan in Lichtaart, prachtige bossen met betoverende herfstkleuren.

Het is warm voor de tijd van het jaar en zelfs de zon is van de partij.

Om 14u30' is de start, we moeten 3,1km lopen, 20km fietsen en terug 3,1km lopen.

Ik liep al meer dan een maand geen meter maar 3km kan toch geen probleem zijn zeker.

De inschrijving gaat heel vlot en ik krijg een mooi Belgisch gekleurd fiets- en loopnummer 60.

Ik doe als de rest en plaats mijn fiets in de wisselzone, de schoenen naast de fiets en de helm op de schoenen.

Mijn helm ligt met de opening naar beneden en ik zie dat alle atleten het omgekeerd doen,

ik loop nog even terug om mijn helm ook om te draaien zoals de echte.

 

Iedereen warmt zich op en ik zie dat de snelheid heel hoog gaat liggen, ik warm niet op want zal al mijn energie nodig hebben.

Helemaal achteraan van de groep is het wachten op het startsein, een knal van een schot schiet ons in gang.

Als een zwerm bijen vliegt iedereen er vandoor... pfff, nog nooit liep ik zo snel.

Ik probeer in het spoor van de laatste loper te blijven, Tom Van Laer heeft een ritme dat ik net kan bijhouden.

Mijn hart vraagt zich af wat er aan de hand is, het zoekt een weg om uit mijn lijf te springen.

 

Een geluk is er de fietser die met de laatste mee gaat, die kan ons informeren hoeveel we al gelopen hebben.

Na 2km lukt het me iets makkelijker om te volgen en 30m voor ons loopt nog een viertal.

Ik loop de laatste 200m voorbij Tom met het gedacht dat mijn wissel wel iets trager zal zijn en dat ik dan samen met hem misschien het fietsen kan beginnen.

In de wisselzone staan niet veel fietsen meer dus vergissen is al onmogelijk.

Mijn hartslag nog loeiend hoog en helemaal van de kaart...

Ik spring in mijn schoenen en zit te knoeien om mijn helm dicht te krijgen.

Een vrouw die toekijkt of iedereen volgens de regels wisselt klopt op mijn schouder.

"Mijnheerke, zou je uw helm niet goed opzetten, hij staat omgekeerd"

 

Oeps, tja, wie zou dit al eens voorgehad hebben? Ik moet er eigenlijk wel om lachen en mensen uit het publiek vinden het ook wel grappig . Niet getreuzeld, helm goed op en op de fiets. Natuurlijk is Tom al ver weg, ik probeer heel snel te trappen om dat gat te dichten. Maar mijn hartslag is nog veel te hoog en ik moet eigenlijk eerst wat recupereren.

Er moeten drie rondes gefietst worden, een raadsel voor mij hoe het parcours er uit ziet.

Na een kilometer vlak maar zand dat u tegenhoud, draaien we heel kort links en beginnen we aan een technisch stuk van 30 bochten.

Draaien en keren, ik zie niemand meer voor me uit, mijn benen voelen lang niet zo goed als vorige week.

 

Mijn hart blijft tekeer gaan, na de bochten een paar heel technische afdalingen.

Ik vlieg naar beneden alsof het vlak is en in feite is het beter dan steeds te remmen.

Dan gaat het wat op en af en op het einde van de ronde krijgen we een paar stevige hellingen te verwerken.

Man wat is dat zwaar, ik ga daar nooit drie keer over geraken. Veel volk op die moeilijke stukken en ik wil absoluut tot boven fietsen , mij niet laten kennen.

 

De tweede ronde neem ik tijd om eindelijk mijn hart wat rust te geven en te drinken.

500m fiets ik wat rustiger en terug de bochten in. Het zit me niet echt mee want nu willen de versnellingen niet meer.

In een veel te grote versnelling moet ik rondcrossen en het vraagt me enorm veel energie.

Ik denk er aan te stoppen... voor het zware stuk kan ik gelukkig terug schakelen en rij ik al veel vlotter naar boven.

 

Het publiek geeft me motivatie om toch verder te gaan. Ik ga diep vandaag, nooit zag ik zoveel af.

De derde ronde gaat al veel vlotter, daarom is parcourskennis zo belangrijk.

 

Na het fiesen moet ik van de fiets voor de wisselzone, als een amateur van de fiets en lopen tot de schoenen.

Goed kijken dat ik de linkse loopschoen niet aan de rechtse voet doe, één keer afgaan is genoeg.

Het lukt heel goed om terug te lopen en eindelijk komt er rust in mijn lichaam.

Langere duathlons gaan meer iets voor mij zijn denk ik.

 

De laatste krijgt nog heel veel aanmoedigingen van de toeschouwers, yes yes, ik heb het gehaald.

Ik heb me gemeten met de top van Belgie, de oudste bijna in mijn reeks, geen of toch bijna geen training en moest ik 3 minuten sneller fietsen was ik zelfs niet laatste. 1u34'28" was mijn tijd.

In het algemeen klassement zijn er tien achter mij en een 20 opgevers.

Ik ben fier op mijn prestatie, had ik de benen van vorige week dan was ik zeker niet de laatste geweest.

 

We krijgen nog een mooie handdoek en T-shirt. Mijn eerste Duathlon was meer dan een geslaagde en ik ben er zeker van dat er nog komen. Ook niet één keer gevallen en niet één keer uit de pedalen gemoeten, voor te wisselen wel natuurlijk.

De organisatie was op en top, diegene die niet kwamen opdagen hadden zeker ongelijk.

 

Foto's staan in het album " BK Lichtaart"

 

 

 

 

 

Vandaag mijn eerste Duathlon, morgen een verslagje en wat foto's.

Ik kan al verklappen dat ik laatste was omdat ik het moest opnemen tegen al dat jeugdig geweld..

In het algemeen klassement laat ik er tien achter mij en al die opgevers natuurlijk.

Het was genieten en afzien, morgen meer.

 

 

27'20" vandaag, ik zit al aan een gemiddelde van bijna 32km/u.

Al bijna een volle maand geen meter meer gelopen, ik voel er mij niet echt slecht bij.

 

 

 

Op 28 minuten van het werk naar huis, ja ja met de fiets !  Ik hoopte ooit mijn record te breken en onder de 30' te geraken..

dat het zo snel zou zijn..

Een gemiddelde van 31km/u , het bleef maar goed draaien, alsof er een duw in mijn rug was heel de tijd.

Ik dacht serieus de wind mee te hebben maar blijkbaar is het redelijk windstil.

De kracht komt terug in de benen, traag maar zeker.

 

Als ik van de fiets kom voel ik het toch vandaag, de benen hebben moeten werken.

Benieuwd wat dat gaat zeggen met die duathlon, volgens mij is lopen na het fietsonderdeel heel erg moeilijk.

 

 

Vandaag gaan rijden in het Zonienwoud, puur toeval maar de tocht van Overijse nam dezelfde Bloso route.

Weer een leuk toertje en na de tocht van gisteren voelde ik me zeker niet minder dan de rest.

Als er moet doorgetrapt worden  

Misschien tijd om volgende week mee te doen aan het BK duathlon in Lichtaart.

Die toppers ginder kunnen mij dan terug met mijn voetjes op de grond zetten.

 

Weer een looploos weekendje :)  och ja, ik heb me goed geamuseerd, dat lopen komt wel weer na de winter.

 

 

Zo zag de lucht er uit deze avond :

 

Vanmorgen de keuze, naar Brussel voor een marathon... naar Sint-Denijs-Westrem om een marathon te lopen op de 24u....

of een Mountainbiketocht in Hamme voor 2,50€...

 

Mijn keuze was snel gemaakt, de fiets in de koffer en naar Hamme.

Het was goed aan het regenen maar onderweg klaarde de hemel helemaal op.

Dju, ik wou modder vandaag...

De inschrijving verloopt zeer vlot, ik ben pas laat vertrokken en begin helemaal alleen aan de tocht.

Onderweg mogen we kiezen voor 15,30 of 50km.

Na een paar kilometer staan we al voor de keuze en wat dacht je... 50 natuurlijk.

 

Tot 10km blijf ik serieus op mijn honger zitten...als dat zo 50km gaat zijn.

Maar na 10km komt er verandering in, we mogen eindelijk de bossen in.

Draaien en keren, op en af, heel veel afwisseling, boomwortels, stenen, duinen..

Dan krijgen we de nodige single-tracks en een paar toch wel technische stukjes.

Het off-road gehalte is al wat hoger maar echt veel modder krijgen we niet.

 

De bepijling is zeer goed en de organisatie heeft echt wel alles uit de streek gehaald.

Met mijn korte broek en korte mouwtjes heb ik geen moment te koud ondanks een felle wind.

De kilometers vliegen voorbij en ik heb volgens mij een beetje teveel krachten gespaard.

Na 51,2km kom ik wel heel fris aan met een gemiddelde van 23km/u.

De fiets afspuiten en we zijn er weer mee weg.

 

Leuke toer en misschien een hele goede voorbereiding op wat gaat komen in de winter.

 

 

 

Weer een dag voorbij, weer met het fietske gereden.

Vanmorgen goed koud maar al bij al viel het nog wel mee.

Het begint al veel soepelder te draaien en s'avonds was ik op 33 minuten thuis, op naar de 30 minuten.

 

Gaan de loopschoenen dit weekend nog eens aan ? Het is voor mij een even groot raadsel als voor u.

 

Ik maakte gisteren wat kiekjes van de lucht

 

 

Weer op en af gereden naar werk met het fietske.

Vanmorgen was het al wat kouder en mijn tenen waren wat gevoelloos, betere schoenen zal nodig zijn voor de winter.

Deze avond gaf ik er een goei lap op, bergop goed doorpompen, ideale intervaltrainingen.

 

De pijn aan mijn voeten tijdens het lopen zal van mijn fietsschoenen komen,

het was begonnen de periode dat ik mijn fietsje kocht.

 

Ik wil langst deze weg toch even zeggen dat Belgie niet echt vriendelijk is voor fietsers.

De fietspaden trekken meestal op niets en de automobilisten zijn helemaal niet hoffelijk.

De meeste mensen zouden zelfs beter eens hun rijbewijs herdoen want het is echt erg.

Ik ben voorstander om mijn rijexamen om de 5j terug af te leggen.

 

 

 

Vanmorgen met het fietske naar het werk, het regende een klein beetje maar veel last had ik er niet van.

De GPS zat in mijn zak en stuurde me langst mooie fietsroutes maar niet echt de korste weg.

Zalig overal blijven rijden terwijl de wagens in de file staan.

Ik ga vragen aan mijn baas om de leveringen ook met de fiets te doen... of is dat er iets over misschien?

Na 40' was ik op werk en het heeft goed gedaan.

Na het werk terug naar huis, de wind zit tegen maar ik mag er een goei lap op geven.

Ik neem een iets kortere weg en doe iets meer dan 15km op iets minder dan 35 minuten,

sneller dan met de wagen en ondertussen een goei training achter de rug!

Morgen nog eens met de wagen en woensdag terug met de fiets.

De training in het zonienwoud heeft me een dosis energie gegeven dat me terug in gang gezet heeft!

Nu nog terug beginnen lopen...ow ow , was het geen rustperiode?

Is lopen dan echt verslavender dan sigaretten? Stoppen met roken daar had ik niet veel moeite mee.

 

 

 

 

 

 

Vandaag naa het Zonienwoud , de Blosoroute van 27km is een fantastische route.

Veel afwisseling, 99,99% off-road en een paar lekker vettige stukskes.

Het was een training waar ik terug enorm veel zin van krijg om voort te sporten.

De fiets krijgt echter de bovenhand, het is altijd mijn dada geweest...

... mijn 100 marathons daar wil ik nog aan geraken maar dan wacht volgens mij weer een andere uitdaging,

24u Moutainbiken of zou 24u duathlon al bestaan?

Het Zonienwoud daar gaan we zeker nog naartoe, al was het maar om twee keer te vallen in plaats van drie :)

 

 

 

 

Vanmorgen opgestaan om de marathon van Beloeil te gaan lopen,

toen ik van de trappen ging deden de voeten nog steeds pijn, niet overdreven maar

een marathon lopen zou niet zo'n goed idee zijn. Een blik naar buiten maakte het nog iets makkelijker om wijs thuis te blijven.

De donkere wolken voorspellen veel regen.

Tenslotte zit ik nog altijd in mijn rustperiode, morgen terug wat fietsen en wie weet trek ik de loopschoenen nog eens aan.

 

 

 

Een weekje vakantie in Zwitserland, vorig weekend liep ik op de 24u van Brugg 70km.

Ik kon makkelijk verder lopen maar koos om te stoppen om nog veel te kunnen wandelen de week nadien.

Zondag reden Tinne en ik verder naar Davos en deden al onze eerste bergwandeling.

De week die volgde wandelden we elke dag tussen 7 en 8u lang, heel wat bergen opgekropen en

prachtige foto's kunnen nemen. Later eens meer over de vakantie.

 

Wat ik met het lopen ga doen ?  K'zou het nog altijd niet weten, enkele maanden rust zou niet slecht zijn.

Tijd zal wel raad brengen.

 

 

Gisteren terug 40km fietsen en vandaag 55km, begint goed te gaan.

Veel lopen is er niet meer bij he vrienden, mijn laatste training is al weer een tijdje geleden.

 

Nog Zwitserland volgende week waar ik geen mirakels verwacht.

en dan ... blijven fietsen doe ik zeker en lopen misschien rust tot januari.

Dat zeg ik nu, misschien komen er nog wel een paar marathons dit jaar, we zien wel als het zover is.

 

Vanmorgen eens een toer met de mountainbike. Het was zalig door de bossen razen.

Ik reed zelf door een maisveld, niet moeilijk maar met al die bladeren ziet ge niet veel.

Hier en daar al een gouden tapijt van bladeren in de bossen, prachtig.

 

Op een baan dat slingert en vol kiezelsteentjes ligt is het een stukje stuurkunst om recht te blijven.

Elke bocht tegen 30km/u en goed schuiven. Mijn gemiddelde was 27km/u maar er was veel road bij ook.

K'heb er echt van genoten en da is het voornaamste he.

 

 

Gisteren terug iets meer dan 50km gaan fietsen.

 

Hieronder kijkt u eens achter de schermen van een ultraloper.

Hieronder de was van de 24u loop in Ratingen

Hieronder ziet u wat ik zoal doe de dag nadien

Iets later is het weer al minder :p

En hieronder een mug

en een spinneke