De wolken zijn verdwenen en het is droog buiten, al niet slecht om de dag te beginnen. En het is meegenomen dat ik niets in de benen voel van gisteren, is dat wel nog normaal? De trail was toch met 1000m hoogteverschil en dan nog een uur gelopen s'avonds op het BK in Mortsel... Oja, mijn vriend Luc De Jaegher heeft stand gehouden bij zijn debuut op de 24uren en heeft niet minder dan 207km afgehaspeld !!! Goed voor een 4de plaats, op 400m na juist geen podiumplaats. Respect hiervoor, maar mijn dag komt ook wel, wacht maar.

Ale, als de benen dan toch zo goed zijn moet ik dat maar bewijzen, ik open het boek van Joggings en zie dat er om 15u n erpe-mere een jogging is.

Georganiseerd door Johan De Pelsmaeker en dan kan het niet anders dan in orde zijn. Als Johan iets doet dan doet hij het goed.

Stipt om 15u is het startschot, een harde knal waardoor de helft van de vrouwen het bijna in hun broek doen, hun hartslagmeters beginnen door elkaar te piepen (het signaal dat ze al te hoog zitten :) ). Ik ga helemaal niet voor een tijd en zet me braafjes achteraan bij de amateurs en dagjestoeristen. De eerste kilometer komen we door op 6minuten en ik wil toch wel iets sneller. Vandaag loop ik voor de eerste keer met de zolen van Decathlon die de schokken zouden opvangen. Zo probeer ik nog wat uit mijn versleten schoenen te halen. Het gaat goed en ik begin aan een inhaalrace, verbaasde gezichten als ik zo makkelijk voorbij kom bergop. Voor mensen die altijd vlak trainen is dit wel bergop ja.

De zon is er goed doorgekomen en velen hadden niet gerekend op die warmte, ik koos voor een singlet en blijkbaar de goede keuze. Drie rondjes moeten we doen, ik loop van groepje naar groepje, ben de enige die aan de bevoorrading telkens past.  Wat een goed gevoel zeg na gisteren, ergens ver in mijn been zit wel een krampje klaar die me zegt dat dit snel genoeg is. Ik luister en krijg er een goed gevoel voor in de plaats. Ik wijzig mijn tempo geen seconde, pas na 9km zet ik een goede versnelling. 10.5km is snel om zeg, na drie rondjes kom ik voldaan binnen op 48'14" op mijn klok. Ik ben benieuwd om te zien hoeveel lopers ik inhaalde maar het is nog even wqachten op de uitslag. Aan de aankomst krijgen we een zakje vol met produkten, rijstpap, donuts, ... en een fles Delirium Christmas van 75cl.

Een jogging om u tegen te zeggen, hier zal volgend jaar veel meer volk op af komen. Alles zeer goed verzorgd, georganiseerd door een toploper en dat is er direkt aan te zien.

Als ik een uurtje later thuis kom roep ik mijn zus om te zien of ze nog meegaat met de fiets, en hup weer weg, naar mijn park wat rondjes draaien. Het is oppassen want met het goede weer loopt er veel volk te wandelen met kinderen en honden.. niet zo genieten als anders dus. Maar we babbelen gezellig wat af en het uur vliegt weer voorbij, ik had graag zelfs nog een uur gelopen maar we keren terug na 1u10' omdat het tijd is om te eten.

Zo, toch weer 2 uur gelopen vandaag, goed voor een 24km. Dat brengt me tijdens mijn rustige week gemakkelijk boven de 140km.

Volgende week terug niet TE zot doen want zondag zou ik graag de marathon van Amersfoort lopen.

Het was weer eens een geslaagd weekend tot nu toe en het is nog niet voorbij, geniet nog van uw zondag.

 

Byebye

 

Paolo Bettini  is wereldkampioen !!

Hallo beste vrienden, hier zijn we weer, het was een fantastische dag om nooit meer te vergeten, om 08u00 stond ik aan Sven zijn deur om hem op te halen. Samen vertrekken we naar Malmedy voor de befaamde trail 36km met 1050 meter hoogteverschil, ik liep er vorig jaar ook en heb daar zowat mijn carriere gestart met lange afstanden.

Ruim op tijd komen we aan, het is bewolkt en koud maar er valt geen regen en dat is ook al goed meegenomen. Na de inschrijving (7€ !) wachten we nog een uurtje in de auto die nog goed warm is. Dan een speech in drie talen, gebroken frans, gebroken nederlands en gebroken duits en we kunnen  aan ons avontuur beginnen. De rugzak goed aangespannen, fotoapparaat mee, niets vergeten.

Na een paar honderd meters is het al stappen omdat de weg in een zeer smal padje veranderd. Hetzelfde scenario aan de eerste bergop, daarna begint het een beetje op gang te komen, we lopen omhoog, omlaag, links rechts, draaien en keren. Het is enorm vermoeiend om uw lichaam zo in alle richtingen te kronkelen.

We blijven goed samen en genieten van de wonderschone natuur. Aan ongeveer kilometer 10 plaats ik een versnelling bergop om zo tijd te maken voor een grote boodschap. In zo'n bos is het niet moeilijk om een plaatsje te vinden en ik doe achter een boom wat ik moet doen. Ik trek mijn broek terug op en hoor de dikke vliegen al roepen ' aan tafel ' , mij niet gelaten het kan hun maar smaken maar ik moet verder, de natuur wacht. Ik spring uit het wegje juist als Sven terug voorbij komt en zo zijn we weer samen. Bij de bevoorradingspost nemen we voldoende tijd om van alles eens te proeven, cake, bananen, snoepjes, rozijnen en noem maar op.

Er was ook een soort antivries om te drinken maar ik heb ondertussen al geleerd van zo'n drankjes te vermijden.

We gaan weer op weg, op en af, veel mensen moeten bergop al stappen. Ik heb me voorgenomen om heel de trail te blijven lopen en door te bijten. We springen over omgevallen bomen van soms wel 80cm hoog. Het gaat over beken en door moerassen. Na 20km kreeg Sven een eerste klop van de hamer, de mijne zou ook wel komen dacht ik toen. Het gaat echter wel heel goed vandaag, ik kan blijven genieten. Op veel plaatsen worden mijn schoenen in de modder gezogen tot aan mijn kuiten en de natuur probeerd mijn schoenen uit te trekken. Maar dat was zonder rekening te houden met mijn wilskracht en ik sleur er mij telkens weer uit, met schoenen ! SLUUUUURP, brult het door het bos (een klein beetje overdreven maar het zei wel slurp ). En weer voort, ik kijk nergens naar en waar andere de modder ontwijken kies ik voor de korste weg en dat is rechtdoor. De modder hangt al goed tot aan mijn achterste.  Ik neem af en toe een foto maar mijn batterij is helaas plat. Aan km 25 begint het echt wel heel technisch te worden, boomwortels overal waar je kan kijken. Dikke stenen liggen overal verspreid en elke stap moet goed neergezet worden of we verstuiken onze voeten.

1 keer ga ik plat op mijn buik maar sta direkt op en zet mijn weg verder, geen tijd om te klagen, het hoort erbij. Sommige stukken zijn echt moeras en ik ben er zeker van moest men er niet al lopend over gaan dan zakt men tot aan zijn knieen naar beneden, dit is zonder zeveren. We gaan door beekjes, door stukken bos waar het heel donker is omdat er zoveel bomen door elkaar groeien.

Op plaatsen is het zo kalm en eenzaam en het enige teken van leven zijn de voetafdrukken in de modder van mijn voorgangers en de gekalkte pijlen die af en toe op de grond te zien zijn.

Het is er zo kalm dat alleen mijn eigen voetstappen te horen zijn die de beste weg zoeken in de drassige ondergrond, maar er is echter geen beste weg...

Aan km 30 zit ik eigenlijk nog wel heel fris, dit is het punt waar ik vorig jaar mijn klop kreeg en moest stappen. Deze keer blijf ik lopen en kan zelf nog zo versnellen dat ik nog wel 20 personen inhaal. Aangekomen met een tijd van 3u48 ongeveer, mooie tijd voor zo'n trage start. De benen zijn nog super en ik heb niet het gevoel van zo lang gelopen te hebben, dat is het resultaat van de laatste weken en ook in het hoofd. Mentaal werk ik goed de laatste tijd en dat is heel belangrijk.

Snel naar de auto om nieuwe batterijen want iets later komt Sven eraan en zo kan ik nog een fototje maken.

We zijn het eens, zo'n trail is om nooit meer te vergeten, een ongelooflijk toffe ervaring. De organisatie was top, alles dik in orde en maar voor 7€, volgend jaar wil ik hem zeker terug doen. We zijn nog niet lang binnen en nu begint het dan toch te regenen, even geluk gehad. Enkele sfeerfoto's zet ik zo rap mogelijk online maar het werkt nog altijd niet op deze pc dus zal ik aan Sven eens lief moeten vragen.

Wat gaan we nu doen? Ik heb het schitterend idee om naar het belgisch kampioenschap te gaan kijken van de 24uren loop in Mortsel. Mijn vriend Luc-De Jaegher loopt er mee en hij zal ons bezoekje wel waarderen. Het is wel even omrijden maar voor uw vrienden moet ge iets voor over hebben he. We vinden al snel waar het is en parkeren onze auto, we moedigen iedereen aan. Het is toch een prestatie zeg, jaloers kijk ik naar de lopers, ik had er graag ook bij geweest maar heb besloten dat ik daar nog niet klaar voor ben. Mijn tijd komt nog wel maar om zo'n dingen mee te doen moet men goed bedacht te werk gaan.

We eten een stukje chinees en dan loop ik nog 5 toertjes mee met Luc, hij is blij en ik zou heel graag enkele uren mee lopen maar Sven voelt zijn benen niet zo goed meer en het is beter dat we dan wat gaan rusten he. Foto's die ik maakte komen ook online.

Voila, dat was het zo wat, een zeer geslaagde dag, zo mogen er nog meer komen. Morgen misschien ergens een jogging uitpikken maar eerst zien wat de benen zeggen.

 

Yes, het is weer weekend, lang zoeken op internet en geen enkele marathon te vinden voor dit weekend. Ja, Berlijn maar daar zijn de inschrijvingen gesloten.

Dan maar met minder doen, de trail des hautes fagnes in Malmedy. Dit is een zeer mooie trail die ik verleden jaar ook gelopen heb. 36km maar is zeker te vergelijken met een marathon gezien hij zeer lastig is. Zeker met het weer dat ze voorspellen zou het wel eens een vettig boeltje kunnen worden.

Ook schreef ik mij vandaag in voor de marathon van Beloeil en Die van Echternach (swei landen marathon). Zo zijn we zeker van dit niet te vergeten.

Vandaag echter niet gelopen, ik zie jullie verbazing. Nee, na het werk ben ik naar Decathlon geweest waar ik pinnetjes gaan kopen ben voor spikes 9mm en 12mm, nu nog de spikes zelf en ik kan eens gaan crossen ook, wanneer gaan we dat nog doen? Een paar crossen zou ik wel willen meepikken alleen al om is goed in de modder te mogen ploeteren :)  Ik kocht er ook speciale zolen, een soort siliconen-zool die de schokken zou absorberen. Het is de moeite waard om te proberen als ik met 25€ mijn schoenen een paar maand langer kan houden, maar ik heb mijn twijfels of het comfortabel zal lopen.

Verder zat ik op internet op sites over marathons, marathonreizen, wat bieden ze mooie reizen aan. Bijvoorbeeld deze in Jordanie. Het is watertanden, een mens zou beter met pensioen zijn als hij jong is en aan zijn 60 beginnen werken.  

Geen loopverhaal dan maar een beetje nieuws:

 

Lijk ontwaakt op autopsietafel
AMSTERDAM - Een Venezolaan van wie lijkschouwers dachten dat hij dood was, ontwaakte met "enorm veel pijn" op de autopsietafel. 

De 33-jarige man werd doodverklaard na een ongeluk op de snelweg. Dat meldt Reuters.

De lijkschouwers hadden pas door dat er iets mis was toen het vermeende lijk tijdens de autopsie begon te bloeden. Een snee in het gezicht van de man werd vervolgens snel gehecht.

Zijn vrouw kwam naar het mortuarium om het lichaam te identificeren, maar tot haar verbazing trof ze haar echtgenoot levend in de gang aan.

Ge kunt het maar voorhebben, tot morgen!

 

Pffft, weer zo vroeg uit de veren, het was heel de dag een bleuwe hemel in Holland. Als ik terug de grens over was begon het te overtrekken en viel er al wat regen uit de lucht. Ik heb op tijd gedaan en kan het mij niet laten om veel te vroeg te vertrekken naar de piste om er een duurloop van te maken. Een rustige week, baja in vergelijking met wat nog gaat komen zal dit wel een rustige week geweest zijn zeker :)

Ik parkeer mijn wagen om 17u30, de loopvrienden komen pas om 19u00 dus tijd zat om warm te lopen. Ik beslis ook nog eens om mijn hartslagmeter om te doen, kwestie van met iets bezig te zijn. In een tempo waar ik volgens mij heel lang kan lopen vertrek ik richting Alsemberg. Langst de steenweg, één rechte baan. Ik ga 45 minuten rechtdoor lopen en dan terug keren.

Wat is het zo anders dan in het bos, overal gestresseerde mensen die om ter snelst thuis willen zijn, alles is goed om enkele seconden te winnen....om daarna uren in de zetel te zitten. Genieten is er niet echt bij, continue oppassen dat er geen auto mij overhoop rijd. De mensen zien geen lopers, vooral nu het wat donker begint te worden en het regent. Het minste gevaar ga ik uit de weg, het is veel te snel gebeurd dus concentreer ik me hard op het verkeer. Het is een veel andere manier van lopen, een geluk dat er nog bossen en parken zijn. Na 1u30 kom ik aan de piste en mijn vrienden zijn al aanwezig, toch diegene die geen schrik hebben van een beetje regen! De hartslag was heel regelmatig, de eerste 45minuten 117 slagen en de tweede helft 113 slagen. Ik denk dat dat wel goed zit voor het langere werk.

En proficiat Cindy en Imke dat jullie ook gekomen zijn, ik weet hoe moeilijk jullie het vinden om in dit weer toch te komen lopen, tof! Ik loop samen met Imke die al heel vlot begint te lopen nu. Om 19u34 stop ik even aan kant want vanaf nu mag ik weer drinken en eten. Ik drink goed en neem een banaan en sultanakoek. Het lukt goed om dit op te eten tijdens het lopen, en direkt nieuwe energie. Het is al lang geleden dus waag ik mij nog is aan een paar intervallen met Eric. Na 2 uur lopen nog even 3 X 800 meter.

Het gaat nog goed vooruit en ik krijg mijn hartslag maximaal tot 178, hoger wilt hij niet gaan dus veronderstel ik dat dit ongeveer mijn maximale hartslag moet zijn.

Nog even uitlopen en toch weer eens 2u25' gelopen vandaag, het gaat nog altijd goed met de benen. Alleen de schoenen die verslijten nu wel heel erg rap, nog geen drie maand oud en al helemaal op. Daar moeten we nog iets voor vinden.

Na al dat lopen is een goed etentje welkom en Sven en ik trekken nog naar Halle. We eten een goede mix grill en kunnen er weer voor een tijdje tegen.

Morgen de laatste van de week weeral, ik ben er niet kwaad om.

 

Als de wekker vanmorgen om 05u20 ging kwam ik direkt tot de conclusie dat ik nog veel te moe ben. Nog in halve slaaptoestand ontbijt ik, alleen een koekje kan ik eten. Misschien een beetje overdreven gisteren, goed drinken dan maar. Op weg naar Rotterdam zijn er weer files van het kan niet meer. Toch wel een appart volk die hollanders, ik zet de radio op en het weerbericht klink als volgt : " Kijk je vandaag omhoog, dan valt er water in je oog ! ". Voila, dat was het weerbericht en gelijk hadden ze dan nog, bij elke klant terug drijfnat en het heeft geen zin van te wachten want de buien zijn van heeel lange duur. Het is vermoeiend zo heel de dag in de regen rijden maar we zijn er geraakt. Na het werk slaap ik nog even tot 19u30, een stukje eten en dan begint het weer te kriebelen. Jaja, lopen, ik kan het echt niet helpen. Mijn benen willen lopen, ik trek mijn schoenen aan en ben verwonderd als de deur open gaat. Het regent niet ! De weergoden zijn met mij. Het is wel fris buiten maar niet echt koud, een beetje moeilijk om juiste kledij aan te doen, het zal altijd te warm of te koud zijn. Op mijn gemakje ga ik naar het park, Eerst is er een lang recht pad voor je echt in het park ( bos) komt. Op die weg hoor ik hoe de ronkende motors van wagens steeds verder klinken tot ze in het niets verdwijnen. Ik kijk naar de klinkers die op het einde van het pad op de juiste maat zijn afgeslepen om over te kunnen gaan naar een grindweg. Ik moet denken aan de tijd toen ik stratenmaker was, hoe hard men moest werken voor er een mooie straat lag. Onze handen stonden vol met eelt en ons broek ter hoogte van de knieen helemaal gescheurd door de bijtende cement in de stabilisé. Dat doet me denken aan Pedro de stratenmaker, de oudste van vijf jongens. Die uit een arm gezin kwam uit de sloppenwijken van Brazilie. Nee, ik ga hier geen verhaaltje verzinnen...terug naar het lopen. Als men een sanitaire stop moet maken dan valt het pas op hoe goed verlicht het park wel is. Verderop op een afgelegen stukje hou ik halt, een donker plekje. Voor mij staat een grote boom die vanaf de grond al in twee stammen splitst. Door zijn plooien in zijn harde schors verraad hij de voorbije jaren, waar hij waarschijnlijk meermaals moest vechten om te blijven bestaan. Ik kan het mij niet laten om die boom eens aan te raken. Die kracht die in een boom schuilt is onbeschrijfbaar, het klinkt misschien zot maar probeer het zelf maar eens. Voor ik zelf ook wortel schiet, zet ik mijn tocht verder door de mooie natuur.

Het is weer zo rustig, ik zie een grote verdorde tak die van een boom recht in de beek gevallen is. Half onder water en bedekt met groene blaadjes die zich over heel de beek verspreid hebben. Af en toe schrikt het bos op door een krakend beukenootje onder mijn voeten.

Het slijmerige spoor van een slak blinkt in het maanlicht, dat beest is aan haar zoveelste trage duurloop bezig.

Van ver lijkt de verlichting van het park alsof hier en daar een elfje op wacht staat.   Het is weer een sprookjesloop vandaag :) 

Na enkele rondjes zie ik een vrouw die haar kat zo getraind heeft dat ze zelfs niet meer van haar rug wil, de rondjes erop zie ik haar wandelen met de kat aan de leiband. Ik zou nog uren verder kunnen lopen, zo is het echt genieten. Veel mooier dan heel de avond voor de tv te hangen.

Mijn chrono zegt 1u30 en ik beslis maar van terug te keren, anders is het weer eens veel te laat. Ik zeg nog dag aan de laatste houten zitbank die geduldig wacht op de eerste bezoeker die op hem komt zitten. 

Kalm en rustig gelopen, alsof ik een wandeling gemaakt heb. Dat is de kunst, trainen en toch niets belasten.

 

Vrienden, een goede avond en nachtrust.

 

Wat een weer, wat een weer. Meer dan 3 uur rijden eer ik in Amsterdam was met de nodige files en zelfs hagelbuien! Als we mochten kiezen ging ik toch zonder aarzelen voor de zon, maar de winter is ook nodig en ik ben ervan overtuigd dat in de winter trainen een lichaam sterker maakt. Het is niet altijd even gemakkelijk om de schoenen aan te trekken bij regenweer...

Omdat we nog een laatste keer door het bos willen lopen spreken we vandaag af om 18u30 maar voor een keer dat ik moest vroeger komen..kom ik te laat :)

Een geluk dat Willem en David van niets wisten, ze zaten in hun wagen nog te wachten en we beslissen dan maar met zijn drie naar het bos te lopen. We hebben geluk dat het gestopt is met regenen. Ik ben blijkbaar alweer hersteld van de marathon, de derde van deze maand!  Een aangenaam praattempo brengt ons snel tot in het Hallerbos, toch elke keer weer zo mooi. Die rust, die energie van de natuur.

We gaan het bos missen maar we zullen eens zo blij zijn als de lente terug daar is en een nieuw loopseizoen voor de deur staat. Alhoewel ikzelf niet echt van plan ben van een winterstop te doen, wel wat rustiger maar toch hier en daar een loopje meepikken. Maar zover zijn we nog niet, we komen altijd veel lopers tegen in het bos, ik denk dat meer en meer mensen beginnen te lopen.

Na een uurtje zijn we terug aan de kerk, alleen Diane staat nog te wachten. En ik had juist in Brussel een paar marokaanse broden gehaald om die uit te delen. (is dat geen werk van barmachtigheid ?). Diane krijgt haar deel, we doen nog een leuke babbel en daar sta ik dan met de rest van mijn broden. Maar Sven woont hier niet veraf dus ik naar ginder. Ze krijgen hun deel van de bakker en vermits het fritvet nog heet was kon ik toch niet nee zeggen tegen een portie frit. Mmm, lekker, ik had juist zo'n goesting op frit. Bedankt! Het begint nog eens goed te regenen maar ik moet erdoor of het is weer te laat vananvond. Met nog 1 brood over ga ik nog even langs bij Cindy, verkocht. Nu snel naar huis, nog een stukje eten en drinken, mijn dagboekje aanvullen en in bed want morgen gaat het naar Rotterdam en dan is het weer vroeg vertrekken.

 

Nog iets vergeten, na 29km stonden er aan de kant een bende kinderen van de scouts. Ze stonden daar allemaal met een pakje chips te roepen, "lekkere chips, lekker pikant, chips met pickles". Het was grappig om zien en omdat iedereen gewoon doorliep kon ik het niet laten om toch even te stoppen en een paar chipkes aan te nemen. Mmmm, chips, bedankt kinderen. Ze waren zo gelukkig.  De kilometers daarop was het een gevecht om die chips te verteren, weer iets dat we weten, eet geen chips tijdens een marathon.

 

Verder zal deze week eens een recuperatieweek worden, ik moet weer elke dag naar de Hollanders rijden en het zullen weer langere dagen zijn op werk. Even het lichaam tijd geven om te herstellen dan maar, ik zal gaan lopen zoals het gevoel op di dag is. Misschien vanavond al wel een toertje maar geen uren zoals vorige weken.

 

 

Hallo vrienden, autoloze zondag...dat wil zeggen voor 06u00 de auto aan de rand van Brussel gaan zetten of je komt er niet meer uit. Na een goede maaltijd smijt ik mijn fiets in de koffer en tuf naar Zellik, daar is een industriezone waar ik de auto makkelijk kwijt geraak. Met de fiets terug, brrr, het is maar koud zo s'morgends en half wakker.

Daarna kruip ik nog wat in bed en kan nog even slapen tot 11u00, nu is het ver tijd om te vertrekken. De zon geeft al goed en het beloofd een harde marathon te worden.

In Beerzel aangekomen gaat er per toeval juist aan de startplaats een wagen weg, hup en het gaatje is gevuld met een witte xantia. Alles is duidelijk aangegeven en ondanks de grote opkomst blijft alles vlot verlopen. Nog een uurtje rusten in de auto en ik begeef me naar de start. Ik loop een kilometertje en blijkt dat het hiet toch zo vlak niet is dan ik dacht, direkt na de start is het al een pittige beklimming waar we dan 6 keer opmoeten. Achteraan in het pak maak ik, weeral per toeval, kennis met Chris Spooren. Chris loopt voor artsen zonder grenzen en zit mee in het bestuur. Ik moest dan ook niet langer nadenken voor een goed doel als ik de 100km zal lopen in torhout. Chris zal mij alles opsturen om lid te worden van AZG. We praten gezellig over alles en nog wat en op een moment zei hij iets mooi. Ik citeer: "en toen zag ik een paar vrienden die ik nog niet kende". Echt prachtig en typerend voor de lopers, we zijn één familie en allemaal vrienden van elkaar.

Na zo'n 10km te lopen krijg ik toch een beetje een slecht gevoel in de benen, mijn ritme vandaag moet iets hoger zijn. We komen de tweede ronde door en ik besluit van toch maar wat te versnellen. Ik heb weer pijn in de rug, de heup, lies, niet plezant. Hetzelfde gevoel als toen in Vise maar dit keer verbijt ik de pijn en versnel zelfs nog. Iemand die in mijn spoor zit denkt dat ik meedoe aan de aflossingsmarathon en is blij dat hij mij 4km kon volgen :) Het gevoel is nu terug beter en hoe langer de wedstrijd, hoe beter ik het ritme kan volhouden. De laatste ronde dubbel ik Chris zelfs nog. Mijn eindtijd s 3u22', ondanks de warmte en de trage eerste helft is dit nog een supergoede tijd. Tegen de drie uur had er vandaag ingezeten maar dat is praat achteraf. Ik ben tevreden over mijn prestatie en als toetje loop ik nog mee met Chris voor zijn laatste ronde. Het gaat nog vlotjes en zo heb ik vandaag 50km gelopen, dat stelt me gerust voor die 63km eind oktober.

Een mooie marathon, een niet te onderschatten parcours, goede bevoorrading, veel volk aan de aankomst en seingevers waren zelfs niet echt nodig. Een geslaagde organisatie als men ziet dat ze voorzien hadden voor zo'n 300 man en er komen er 800 opdagen.

Na de wedstrijd praten we nog wat over het overlijden van Freddy wat bij elke marathonloper hard aangekomen is. Ook gaat het over de verhalen van AZG, prachtig wat die mensen er allemaal voor over hebben. Weer een goede vriend erbij. Ik luister nog even naar het optreden op de markt en bol dan terug richting huis, door wat te blijven plakken mag ik terug Brussel binnen rijden en moet ik niet meer fietsen vandaag. Mijn veertiende marathon van 2007 zit erop en als de gezondheid wil zal het niet de laatste zijn. Do it but.

Vrienden, see you later.

    

Freddy Vanhoucke, zelf een fervente marathonloper en bestuurslid en drijvende kracht achter de joggingclub zou van een quad zijn gevallen. Na enige tijd werd Freddy naar het ziekenhuis vervoerd waar zijn toestand als ernstig werd aanzien. Timon Dejonghe, bestuurslid en medeorganisator van de Leiemarathon kon maandag niet veel nieuws vertellen. 'We weten eigenlijk ook niet veel meer. Freddy die normaal gezien in Wevelgem zijn honderdste marathon zou lopen maar dit omwille van hartproblemen niet kon, reed als begeleider achteraan met een quad mee met de lopers. Om een of andere onverklaarbare reden is hij rond 14.30 uur van het voertuig gevallen ter hoogte van de Leiebrug in Wevelgem, dicht bij de aankomst. Ik sprak er nog tegen en hij stuurde me wandelen. Pas later vernamen we de ernst van de situatie. We hopen dat alles goed verloopt.' Over de Leiemarathon anderzijds niets dan lovende woorden voor de organisatie, die meteen op niveau handelde. Dejonghe: 'We deden ons uiterste best om de joggers te verwennen met veel bevoorrading, grote borden met aanduidingen en tijden en een herstelzone om u tegen te zeggen. Daar waren vijf professionele kinesisten in de weer om iedereen vakkundig bij te staan. De lopers waren unaniem lovend zodat we de organisatie binnen twee jaar opnieuw op poten zetten. Onze ambities reiken ver, zelfs internationaal of het Belgisch kampioenschap.' Freddy zou vandaag overleden zijn, het is oneerlijk... woorden schieten mij tekort. Bedankt Freddy, Voor altijd uit het oog, maar voor altijd in het hart.

Waw, wat een weer, stralende zon. Eerst een beetje uitslapen want het was wel echt nodig nu. Ik ga lopen in Ronquires vandaag, 14km en een paar honderd meter.

Op de weg naar ginder merk ik op dat de streek hoe langer hoe mooier aan het worden is. Het beloofd een mooie jogging te worden. Er is 200m een ruime parking voorzien die al redelijk goed vol staat. Sven heeft mij al ingeschreven omdat ik weer redelijk nipt op tijd aan de start sta. De bedoeling is om er een trage duurloop van te maken, dat moet lukken op deze afstand. Ik vertrek helemaal achteraan en Sven besluit ook bij mij te blijven. Ik heb al veel trainingen achter de rug aan 10km/u en ben het ritme al wat gewoon aan het worden. Voor Sven is het duidelijk dat hij er nog meer moeite mee heeft en veel harder aan de rem moet trekken dan ik. We praten wat en genieten vooral van de mooie natuur. Door het bos was het gewoon prachtig, kronkelende wegjes die ons op en af door het mooie bos begeleiden, de zonnestralen die zich door de bomen nestelde om op onze schouders een lichtbruin kleurtje na te laten. De rust in het bos is niet in woorden te omschrijven.

We houden altijd ons zelfde ritme en toch halen we andere joggers in. Waar het bergop ging begonnen ze allemaal te stappen waar wij niet weken van ons zelfde ritme.

We houden het vol tot aan de finish en gelukkig waren onze supporters aanwezig want hadden ze niet geroepen dat het rechtdoor was dan liepen we daar nu nog misschien ergens rond. Alsof we niet gelopen hebben komen we over de meet met een hartslag van rond de honderd slagen, meer moet dat niet zijn. 1u 25 was de eindtijd en dat moet ongeveer 10km/u geweest zijn.

Na ons om te kleden en nog wat van de warme zon te profiteren keren we terug naar de zaal. Het is lang wachten, heel lang wachten voor aan de prijzen beginnen.

We hebben nog een heel leuk gesprek met Liesbeth Van Lierde die in haar categorie bijna elke keer op de bovenste tree mag staan van het podium.

De jogging op zich was enorm mooi en de moeite om tot ginder te rijden. Een minpuntje is dat we veel te lang moesten wachten in die warme zaal.

Eens thuis nog even wachten en dan kan ik me volproppen met 4eieren, druiven, koekjes, marsepijn, banaan, noten en al hetgeen dat op mijn weg ligt en eetbaar is :)

Morgen is het autoloze zondag in Brussel en dus moet ik mijn wagen ergens buiten Brussel gaan zetten anders kan ik morgenvroeg niet weg.

Mijn benen voelen goed aan en ik ben klaar voor mijn marathon morgen, op hoeveel tijd ik hem ga lopen? Maakt niet veel uit, tussen de 3 en de 5 uur. Ale, onder de drie uur mag ook... ze geven wel heel warm weer morgen dus we zien wel.

 

 

Rustdag vandaag, vermoeid van de week neem ik nog eens een pauze, zondag is het weer marathon en morgen dat zien we nog wel.

Maar tijdens de pauze maak ik gebruik om te zoeken achter schema's en ervaringen van ultralopers. Zo kan ik nu al tips verzamelen.

Mijn onderschrift zal misschien het volgende worden : ' stap voor stap laat ik een onsterfelijk spoor na '. Een zin waar veel inhoud inzit, het beschrijft een beetje hetgeen ik wil en zal bereiken met het lopen. De vastberadenheid, het doorzettingsvermogen...

Wanneer enkele jaren geleden iemand zou zeggen dat ik ooit een marathon zou lopen dan zou ik eens goed gelachen hebben en denken dat die persoon stoned was of dronken. Een marathon lopen was voor mij iets oneindig ver maar hij was er sneller dan ik dacht, en dan..enkele jaren later. Ik hoop dit binnen enkele jaren weer te kunnen schrijven over de ultralopen.. wie weet.

Het was weer een mooie dag met veel zon, de weekend geven ze nog goed dus profiteer maximaal van ons zonnetje. Geniet van het weekend en loop jullie beste wedstrijd.  

 

http://www.klaseklof.com/runs/HR06/01.HTML 

 

De dag is goed voorbijgevlogen wel met de nodige files, brrr ze kunnen er wat van in Brussel. Om 18u20 kom ik aan in Huizingen, het was de bedoeling om iets vroeger te zijn maar met de files heb ik de nodige vertraging opgelopen (als het maar met lopen te maken heeft).

Ik ga nog eens de bruineput op om toch het bergop lopen niet te verleren. Het kraakt heel de tijd onder mijn voeten van de beukenootjes. De eekhoorntjes zullen hier wel hun wintervoorraad vinden. Het is altijd zo wat een speciaal gevoel als die herfst klaar staat, het is een beetje kouder en er komt wat meer wind opzetten. Elk seizoen heeft toch zo wel iets speciaal wat lopen dan weer zo bijzonder maakt, ook al neem je altijd dezelfde weg toch zal hij er telkens anders uitzien.

In het centrum van Dworp neem ik de grote baan terug naar Huizingen, toch wel anders zo naast een baan rijden vol auto's, de uitlaatgassen mogen ze houden.

Iedereen is al toegekomen op de piste en we beginnen eraan. Zoals het moet blijft de mentalcoatch bij zijn leerling terwijl de rest intervallekes loopt op de piste.

Imke begint een soepele trend te krijgen en ze zal nu snel een uur kunnen lopen, daarna nog een uur snel kunnen lopen :)

Vlotjes loopt ze haar tien toertjes, dat zit wel goed. Halewijg die denkt dat het nog 30° is en loopt in haar witste t-shirt. 1u30' , wel geen twee uur zoals ik wou maar beter dan maar 1 uur he, altijd positief bekijken. Na de pisteloop krijgen we een drankje aangeboden van Cindy die morgen haar 27ste verjaardag zal vieren, bedankt Cindy twas lekker. Gezellig nog wat napraten op de parking en na een banaan en wat druiven is ook de grootste honger weg. Sven en ik zakken nog eens af naar de snack in Halle om onze mix-grill te gaan eten. De bediening is er o zo traag maar het eten is super lekker. Een volle buik en na een goed gesprek houden we het voor bekeken en keren terug huiswaarts.

Thuis eet ik nog wat druiven en neem een slok koolzaadolie, dat is iets nieuw dat ik ga proberen om alles gesmeerd te houden. Om de twee dagen een slok olie, wie weet waar is het goed voor.  Ondertussen is het weer eens tijd om te slapen dus, vrienden, gegroet en tot de volgende.

 

 

 

 

Pfffff, weer zo vroeg opstaan, 05u00 half uitgeslapen schoffel ik van de trappen. Snel eten en een beetje nieuws op tv meepikken. Raar, ik mag zo moe zijn als iets maar achter het stuur ben ik altijd klaarwakker, een geluk. De hollanders zijn weer bediend van hun lampen en ik kan tevreden terugkeren. Ik ga in het naar huis rijden nog even naar de bakker (een ardeens, gesneden voor de nieuwschierigen). Ik zou graag direkt een lange duurloop doen maar voel me wat flauw, toch de weerslag van al die duurlopen? Nee, ik geloof er niks van, gewoon te weinig slapen. Na een half uurtje te slapen snel ik naar Alsemberg om een vriend in nood te helpen. Zijn wagen wil niet meer starten en zou tot in st-gilles moeten geraken. Om 20u00 vertrekken we met onze vier pinkers aan, sleep sleep, wel lastig, zonder remmen in de regen en goed donker. We geraken na enkele stuntacties toch veilig door het stad en na lang zoeken kunnen we de wagen ergens kwijt in een gaatje niet veel groter dan de auto zelf.

Om  21u30 ben ik pas terug thuis en nu begin ik wel heel heel erg honger te krijgen, het is al van 05u20 geleden.

 

 

men neemt drie stukken chocolade en eet ze op zonder te veel knabbelen, daar giet men een halve liter isostar op (redelijk snel tempo). Men neemt een studentenkoek en eet hem op terwijl men twee boterhammen met hagelslag smeert. Als de koek op is spoelt men eerst door met een glas koude cola en laat daarna de boterhammen door het keelgat zakken. Als deze op zijn nog een sultanakoekje voorzichtig op het geheel en lichtjes overgieten met nog wat cola. Het geheel goed schudden, kan men best doen door de trappen op te lopen om zijn sportkledij aan te doen. Terug naar beneden, schoenen aan en direkt gaan lopen. Een traag tempo om te beginnen om alles rustig met elkaar te vermengen. Na een half uurtje mag het tempo opgedreven worden en kan men elk rondje in het park een beetje sneller gaan lopen. Op een bepaald ogenblik (na bijna 1uur lopen) zal men terug een felle chocoladesmaak proeven met stukjes studentenkoek, slik dit terug door en loop nog enkele minuten rustig door, de chocoladesmaak zal langzaam terug verdwijnen. Het geheel nu goed laten rusten en niet vergeten stretchen.

 

Hoe langer hoe zotter, ik ben dus een uurtje in park gaan lopen, het weer was iets minder maar het is toch een uur droog gebleven en dat is toch ook meegenomen.

Zo eten juist voor te lopen is meestal niet aan te raden maar het is ook niet slecht om eens te experimenteren waar men heel goed tegen kan en waar minder.

Ik moet bijvoorbeeld geen zalm of tonijn eten voor het lopen want uren erna komt dit nog naar boven. Koeken, chocolade en bananen gaat dan wel heel goed, toch belangrijk om te weten voor als ik langere lopen ga proberen.

 

Beste vrienden, ik ga nu slapen want het is weeral veel te laat. Slaap lekker.

 

 

 

 

Het weer is aan het veranderen, veel regen, koud. Tijd om de lange broek nog eens uit de kast te halen. Om 19u00 spreken we met de club af aan de kerk van Dworp, we trekken nog eens naar het bos, waarschijnlijk ver de laatste keer omdat de zon nu al veel vroeger onder gaat.

Mijn nieuwe speelgoedje geeft 95 hartslagen per minuut, zo moet het. Opbouwen en nog eens opbouwen zonder moe te worden. Tussen 95 en 110 slagen een heel uur lang. We praten gezellig, ik laat het groepje met de snellere lopers gaan en ga mee rechtsaf met Diane en Cindy. We doen al lopend onze talkshow en zonder we het weten staan we al terug aan de kerk waar de klokken precies om 20u00 hun werk doen. Tijd om te eten voor mij, mijn tijd even stop zetten en gauw een liter isostar binnenkappen. Ik grabbel nog wat mee voor onderweg, zeg dag, chrono laten lopen en terug weg. Op weg naar het bos eet ik een studentenkoek, een banaan en een sultanakoekje. Dit moet genoeg zijn voor nog een tiental kilometers. Het is al goed donker en rustig op de baan. In de verte zie ik een koppel met een hond aankomen en voor die hond nog een zwarte schim. Ik dacht dat de tweede hond van dat koppel los liep maar als ik dichter kwam ( nu hoor ik jullie denken "wat gaat hij nu weer gezien hebben"), dan zag ik dat het geen hond was maar een vos! Een vos met een dood dier in zijn muil, ik had nog nooit een vos van zo dichtbij gezien. Als hij me ziet kijkt hij eerst achter hem en ziet het koppel, dan kijkt hij richting veld maar dan moet hij eerst een stuk naar mij toe lopen. Hij besluit dan maar heel cool om bij mensen de oprit in te gaan op zijn dode gemak met zijn prooi nog in de muil. Ondertussen kijkt hij me aan en nu weet ik wat ze bedoelen met een sluwe vos, ik heb nooit eerder een dier zo sluw zien kijken. Bewoners van Dworp tel uw kippen toch maar eens na. Blij dat ik weer iets heb om op mijn site te zetten loop ik rustig verder. Langst de baan loop ik richting piste van Huizingen om zo naar de Bruineput te gaan, mijn hartslag nog altijd 110 na 1u30, het eerste stuk van de bruineput gaat hij naar 120 en op het einde bijna 130. Ik denk dat het nog altijd goed is maar heb er eigenlijk geen flauw benul van hoeveel mijn hart het best zou kloppen bergop? Als het maar klopt, ik ga toch ook niet te veel met dat speelgoedje lopen. Af en toe eens ter controle en misschien op wedstrijden. Na bijna 2 uur lopen kom ik voorbij de drie patrijzen en wat ziet mijn oog, hoe kan het anders, de clubmakkers zijn hun vochtgehalte terug op peil aan het brengen. Ik loop nog een plaatselijke ereronde rond de kerk om juist twee uur te hebben en kan ook wel een cola gebruiken.

Het is best wel gezellig om iets te gaan drinken met uw vrienden maar wat steekt het tegen om in die rook te moeten zitten... Geef mij toch maar een goede gezondheid.

De uurtjes gaan wel snel voorbij zo en ik heb de laatste dagen echt wel meer rust nodig dus besluit ik maar om naar huis te gaan, ik moet trouwens nog een verslagje typen voor mijn trouwe lezers. 

Toch weer een goede halve marathon gelopen vandaag.

Ik kan er echt niet meer aan uit, vanmorgen opgestaan en geloof me of niet, het was alsof ik gisteren niet gelopen had. Wat een goed gevoel, een marathon lopen en de dag erop zelfs niet een klein beetje stijfheid als ik de trappen af kom. Dat is waarschijnlijk het resultaat van die lange duurlopen. Ik heb me natuurlijk ook 42km ingehouden wat ook meegspeeld heeft. Het goed gevoel mag blijven van mij, ik raak nog meer gemotiveerd en denk er zelfs aan om het weekend van 13/10 ook weer 2 marathons te lopen.

Waarom niet, mijn zelfvertrouwen is nooit eerder zo groot geweest. Al die ervaren marathonlopers die me al zoveel moed inspraken de laatste weken.

Toch met al die gedrevenheid las ik vandaag een rustdag in. Niet lopen, hoe moeilijk het ook is. De benen voelen wel goed maar mijn lichaam heeft toch wel een inspanning geleverd en ook al voel ik ze niet, de vermoeidheid zal er wel een beetje zijn. Rust maar niet voor lang, deze maand zal door de ramadan iets rustiger zijn maar daarna drijf ik de kilometers terug op. Mentaal ben ik al klaar voor het grote werk en aan een goede basis ga ik de komende maanden werken. En maar hopen dat de machine blijft draaien zoals nu, het is heerlijk om zo te kunnen lopen. En 5 jaar geleden moesten ze mij niet vragen om een kilometer te gaan lopen. Voor de mensen die niet sporten en dit lezen, het kan ook voor u, Ik rookte meer dan een pakje per dag, mijn voeding bestond uit kebap en frieten. Mijn vocht was Jupiler en Palm en mijn enige beweging was soms de dansvloer. Niets om fier op te zijn maar ik moet ook nooit vergeten vanwaar ik kom.

 

See you

 

Het is weer zover, de wekker gaat om 4u45, snel eten en ik drink meer dan een liter cola om zo voldoende suikers binnen te krijgen. Door die cola zit ik snel vol en kan niets meer eten, nog een uurtje proberen slapen maar met zo'n vole maag gaat dat niet echt. Om 07u45 zit ik in de auto en gaat het richting Wevelgem. De marathon start in Deinze maar ik zet mijn wagen aan de aankomst en ga met een bus van de organisatie terug naar Deinze. Om 09u15 vertrekt onze bus, er komt al direkt een gesprek op gang met de persoon naast mij en , hoe kan het ook anders, het gaat direkt over ultralopen. Het is mijn lot, dit is geen toeval meer. Die man zegt me dat hij ooit 100km gelopen heeft en spijt heeft dat hij dan gestopt is. We vertellen over vanalles en nog wat en komen blijkbaar goed overeen. Aangekomen in Deinze, het leek wel 5 minuten, gaan we ons startnummer eerst halen. Ongelooflijk, we schelen één nummer, ik 90 en hij 91. Ik zeg het, geen toeval meer. In de kleedkamer komt er direkt een gesprek op gang met een dame die ook in Davos was, haar man liep er mee en vandaag loopt ze voor haar eerste keer de marathon. Iets later spreek ik met een andere dame die vandaag ook haar 12de marathon van 2007 loopt, iemand uit Tienen. De sfeer zit al goed en ik heb er veel zin in vandaag. Een beetje later zitten we in een groepje bij elkaar in de kleedkamers met Luc, William, Louis,..  Ze beginnen mij ook stilaan te kennen en moedigen mij aan om zo snel mogelijk aan ultra's te beginnen. We hebben nieuwe ultralopers nodig in Belgie klinkt het, daar voel ik mij wel goed bij. Wie weet,..

Het is nog een kilometertje stappen naar de start en daar staan wel 20 motors klaar van de organisatie, ik vraag welke motor van nummer 90 is maar ze vertellen me dat die nog in Wevelgem staat, pech het zal lopen worden.

Om 12 uur stipt zijn we weg, achteraan zoals gewoonlijk, ik zal moeten proberen zo weinig mogelijk vocht te verliezen want vandaag is het een marathon zonder eten of drinken. De meesten zullen mij wel zot verklaren en medisch niet verantwoord en tralalala en tralalie maar ik weet wel wanneer het echt niet gaat en als dat het moment er is ben ik ook wel zo slim om voor mijn gezondheid te kiezen.

We babbelen weer veel, voor sommigen TE veel, sorry mensen.

Er zijn veel debutanten bij vandaag, amai, met dit weer en heel het traject windtegen, courage. Voor het eerst loop ik met mijn hartslagmeter, tot km 21 geeft hij continue 117 slagen, buiten als ik teveel tegen Luc loop dan gaat hij naar 240, ik denk dat hij de twee samen optelt. Er zijn er al veel dat halfweg moeilijkheden krijgen, de organisatie is wel super, aanmoedigingen langst alle kanten, bevoorradingen bij de vleet, alles op en top. Ik neem telkens een spons om mijn hoofd koel te houden want met dit weer is het toch oppassen. Ik loop eens een 500 meter in achteruit, dan gaat de hartslag direkt naar 140, het zijn ook eel andere spieren die werken als men achteruit loopt. We grappen verder en lopen nu wel iets sneller, nu gaat het aan 130 slagen en dat zou zo blijven tot op het einde. Langst de Leie zien we prachtige zwanen die naast ons vliegen, paarden, koeien, heel de boerderij. Het is wel heel rustgevend. Vanaf km 32 kom ik bij een dame van Sint-Niklaas die haar eerste marathon loopt, ze loopt nog wel goed maar ik zie dat ze wel een beetje steun kan gebruiken die laatste kilometers en daar zal ik wel voor zorgen. We praten wat en ik probeer haar tempo te vinden, ze volgt nog goed en we halen nu al veel lijken op, ik moedig iedereen aan om aan te pikken, wat de meesten ook doen maar al gauw moeten ze terug lossen. Dan iemand van Joggans, "komaan man, aanpikken op karakter verder", " ja, als jij dat zegt dan kan ik niet anders" ( we hadden elkaar al eens gezien met de guldensporenmarathon). Met drie gaan we verder, dan krijgt de dame steken, aj niet nu, we zitten aan 39km.... ik moedig haar aan, " let op uw ademhaling, langzaam een beetje stappen, niet stoppen en dan terug langzaam herpakken" ze stapt even tot het km40 bord en dan zijn we terug verder, we vinden een goed tempo en ze krijgt weer veel moed, Joggans moet lossen en wij gaan verder en verder, 4u17minuten. Enkele bedankwoordjes, een beker water over mijn hoofd en ik keer terug al lopend, de benen zijn nog zo goed dat ik vlotjes nog wat kan lopen, verderop kom ik Louis terug tegen en loop met hemm nog terug tot aan de meet. Dorst, dorst, maar ik moet nog ene paar uur wachten. Het was de moeite, een prachtige organisatie ! Hier gaat binnen twee jaar nog veel volk naar komen, ze zouden hem beter elk jaar organiseren. Achteraf konden we ook nog genieten van een mooi stukje muziek, optreden van een soort moderne jazz groep en verder was er ook nog benji-jumping, mooi om zien.

En geloof het of niet, ik heb een gevoel alsof ik helemaal terug naar Deinze kan lopen, maar dat zal alleen maar een gevoel zijn zeker. Mijn lange duurlopen van de laatste weken zijn zeker niet voor niets geweest en ik zie het al goed zitten voor de 63.3km in oktober, gewoon rustig zo voort blijven trainen. Tijdens de wedstrijd maakte Luc me nog een beetje zot om me in te schrijven voor de 24 uur in Mortsel maar dat is veel te vroeg en zonder drinken is dit pure zelfmoord, nee, ik wil verstandig opbouwen en niet alles kapot lopen. 

Zo, dat was het. Kort samengavat, een genot van begin tot einde. Niet één klein dipje gehad, nu al volledig hersteld. Oja, een hele mooie medaille gekregen en een zak vol met alpro-produkten. Alles super!

Beste vrienden, iedereen kan een marathon lopen, 80% zit in je hoofd en 20% in je benen, go for it !!!

  

Vrijdagavond, ik kruip even in bed om wat te rusten. Al snel ben ik in dromenland en een uutje voor de start van de jogging du nuit in Rebecq schiet ik wakker. Niet veel zin om te gaan lopen nu maar iets in mij zegt dat ik van elk moment moet genieten...schoenen aan en weg. Ik bel naar Sven om mij in te schrijven want het zal op het nippertje zijn. Enkele minuten voor 9 kom ik slaperig aan de start, mijn nummer aan en direkt naar de start. Sven en ik starten redelijk traag maar toch nog een mooi tempo, we praten wat en versnellen zonder het te weten. Ik doe mijn truitje uit want twee truitjes is veel te warm, normaal koelt het veel harder af s'avonds. In een bergaf doe ik een stevige versnelling en laat heel wat lopers achter mij, het is mooi zo in donker lopen en vooral de stukken die verlicht worden met fakkels. Al gauw zit ik bij Nadine van de club en ik besluit om wat voor haar te blijven lopen, ik moet me toch wat inhouden vor zondag. Op 1km van de meet versnellen we nog een beetje en op 200m laat ik Nadine voorgaan, een sportief gebaar. Achteraf hoor ik dat ze me zelfs niet herkend had en ze dacht dat we aan het sprinten waren, sorry Nadine als ik sprint gaat het er wel iets sneller aan toe . Achteraf gezien had ik beter van in begin hard gelopen want een derde plaats had er wel ingezeten, maar dat weet men nooit op voorhand natuurlijk.

Het was een toffe jogging en volgend jaar kom ik hier waarschijnlijk wel terug naartoe. Nu naar huis want het is weer laat genoeg en morgen terug zo vroeg opstaan.

 

15/09  Om 05u00 sta ik op, nog tien minuten tijd om te eten en drinken voor de hele dag, heb je al ooit eens geprobeerd wat je kunt eten op tien minuten tijd? Dat is echt minder dan je denkt, ik kwam aan drie boterhammen met hagelslag, 2 stukken chocolade, een bagnat, 1,5L isostar en een stuk van een chocoprince. Daarmee moeten we het weer eens doen vandaag. Ik ruim mijn kamer op wat weer eens hoog nodig was, ik ben een echte sloddervos.  Nog de tondeuse in mijn haar, het voelt zo lekker fris aan met die stoppels op mijn hoofd. En rond drie uur begin ik te twijfelen om de brandweerjogging mee te lopen... Nee, ja, nee, ja, misschien,..

Ja uiteindelijk, hup, auto in en weg zijn we. De zon komt er goed door en ik zal proberen lopen zonder te veel vocht te verliezen. Amai, veel volk aan de brandweerkazerne, het ziet er hier wel nog leuk uit. De nodige animatie en spelletjes. Het startschot klinkt om 16uur en ik vertrek rustig achteraan in het pak. Ik loop al een tijdje achter een groepje vrouwen die als bij wonder al zeker 5minuten geen woord zeggen. Hoor wie het zegt, ik ben zelf een babbelaar terwijl ik loop.

Ik loop het groepje voorbij als het wat bergop gaat en kom bij een osteopaat die mij ooit eens behandelde, we deden al een babbeltje aan de start. Op 4km zie ik Jean-Pierre van de vrije lopers aan de kant wandelen, we doen een babbeltje en ik wandel even met hem mee. Ondertussen koman een tiental personen terug voorbij die denken dat ik op ben . Mijn tocht gaat verder, al snel zijn die 10 weer achter mij en de eerste ronde zit erop, 35 minuten. Ik beslis om de tweede toch maar een beetje sneller te lopen maar 'een beetje' ken ik niet echt. Het gaat altijd maar sneller, de benen zijn wel heel goed maar ik ben bang dat ik te diep ga en aan de aankomst te veel uitgedroogd zal toekomen. Toch zet ik door en haal er nog ene hele hoop in, eindtijd bijna 58 minuten. Wat een verschil met die eerste ronde.

Het is nog maar 17 uur, nog 3 uur wachten eer ik mag drinken. Dan maar naar Decathlon waar ik een hartslagmeter ga halen. Daarna sta ik in de file in de tunnels waar ik de hartslagmeter al direkt uitprobeer. Tijdens het autorijden zit ik rond de 65slagen, tijdens het fruit kopen rind de 80. En in rusttoestand als ik tv kijk kom ik rond de 55 hartslagen per minuut. Morgen met de marathon eens testen. Nog vergeten te zeggen, wat een geschenken dat men daar krijgt op die brandweerjogging, 2 volle zakken met vanalles in, shampoo, zonnecreme, veligheidsjas, strandlaken, zakken, een appel, een kriek, aquarius, 20 zakjes stalen voor shampoo, een borstel met spiegel en kam (is dat allemaal een hint om mijn haar terug te doen groeien mischien), en nog wat kleinigheden.

Het was weer een mooie dag vandaag, ik heb er van genoten.

Keep u well en geniet van elke seconde.