Vrijdagmorgen al vroeg uit de veren, ik heb al de tijd om mijn spullen klaar te maken.

Toch slenter ik wat rond en moet om 13u mijn pakken nog maken, een geluk is dit niet de eerste 24u en weten we ondertussen al wat meenemen.

Nog maar in Antwerpen besef ik dat de tijd krap zal worden, om 18u is de start en veel file zal niet in mijn weg moeten staan.

Na Antwerpen is er nog de dagelijkse file in Eindhoven, maar dan op 10km van aankomst een monsterfile.

Shit, zo kom ik te laat, ik neem afritten om er terug op te rijden, een tankstation is weer 800m gewonnen.

 

Pfft, na een gespannen rit komen we aan om 17u15', net op tijd om niet te laat te zijn.

Het Duitse volk is hier super en bij aankomst aan de parking krijg ik al dadelijk hulp aangeboden om mijn spullen te dragen.

Mijn wagen staat ongeveer langst de Strecke dus mag alles er in blijven.

Willy, Theo en Regina zijn blijkbaar ook maar net aangekomen, het is een blij weerzien.

Ook Jutta vliegt ons in de armen, Peter met de eeuwige vriendelijke lach is er ook bij.

Ferry die we eindelijk eens live zien.

 

Verder nog wat bekende gezichten, vooral veel lachende en vriendelijke mensen, hier gaat het terug eens plezierig aan toe gaan.

Ik kleed me nog snel om, beetje vaseline aan de voeten ( een nieuw probeersel ) en we zjn er klaar voor.

Mijn benen zijn niet echt super van gevoel maar voor de rest heb ik het hoofd van toen in Steenbergen.

Ik wil minstens een podium !

 

Even aftellen en we zijn vertrokken, iedereen is snel weg, ik zoek mijn ritme van de eerste passen. Het is al snel duidelijk na de eerste ronde, het parcours is zo goed als nergens vlak.

De wind staat hevig te blazen, in de bossen hebben we hier geen last van maar aan de open velden is het andere koek.

De bladeren vliegen hier overal in het rond, hier is het al iets vroeger herfst.

 

Na drie kilometer is er nog een post bij mensen thuis met water.

De eerste 2km zijn volgens mij langer dan de derde en nog langer dan kilometer vier en vijf.

Ja, één rondje is vijf kilometer lang, dit wil ook zeggen dat we nooit andere lopers kruisen en heel dikwijls alleen zullen lopen.

Na een uurtje zit ik in een ‘Steenbergen-ritme’, toch sta ik op de lijst op een voorlaatste plaats.

 

De telling is manueel waar ook de kassa is, goed roepen dat ze u zeker zien dus.

De bevoorrading aan de start kan men niet zien, daarvoor moet men langst de kassa achter in een gesloten tent. Daar ligt allemaal lekkers, koekjes, chocolade, druiven, bananen, bouillon, cola… De gesloten tent is eigenlijk een goed idee, zo komen de wespen hier minder.

 

Enkele gevaarlijke stukken toch, tweederde is het door de bossen en velden lopen.

De laatste anderhalve kilometer moeten we door een rijke woonwijk waar niets is afgesloten.

Niet dat ze die rijken moeten afsluiten maar er is toch een kruispunt dat redelijk gevaarlijk is.

Van de bewoners echter is er geen enkele interesse voor de loop.

 

De avond valt en in de stukken bos is het al goed donker, nog een uurtje later is het plots pikdonker. Veel lopers stoppen, sommige lopen met een hoofdlampje en een paar gevallen (zoals ik) lopen zonder verlichting op het gevoel.

Ik filmde ook een stukje maar dat is zoals de werkelijkheid, pikzwart.

Voel je grassprieten of steentjes dan zit het verkeerd!  Op andere plakken staan dan weer van die wegenwerklampen, ze geven niet echt licht maar wijzen toch een beetje aan in welke richting we moeten.

Ik zit ondertussen nog altijd in mijn ritme, eten doe ik nauwelijks en om de twee uur een aquarius. Mijn positie in het klassement begint er beter uit te zien en met dit gevoel moet er zeker een podium inzitten.

 

Willy heeft het vandaag moeilijker en gaat er even tussenuit, Regina gaat voor de 100km wegens voetproblemen. En Theo die denkt nog in etappes te lopen en gaat ook rusten.

Ik geniet wel van de nacht, het is heerlijk om in die stilte te lopen, een beetje spannend ook.

Plots stap ik op iets zacht dat goed veert, later op de morgen ligt op die plek een platte kikker, ook toeval. Een vallende ster, tijd voor een wens. Zou ik die kikker terug levend wensen? Nee, ik wist toen nog niet dat hij dood was, mijn wens was snel gemaakt.

 

Het gevoel zit na 10u nog altijd lekker, de nacht is bijna voorbij. De hemel krijgt terug kleur en die verandering van nacht naar dag daar kan ik zo enorm van genieten.

Het is als een wonder, alsof er terug in alles leven komt. Ineens staat een wei terug vol schapen.  De bloemen krijgen kleur, meer en meer lopers komen terug op het parcours.

Iedereen zegt vriendelijk goedemorgen.

 

Na 12u30’ zit de100km er op, maar de zware stukken bergop en bergaf beginnen wel serieus te wegen. Enkele uren later krijg ik in mijn rechteroor een heel warm gevoel.

Mijn zus zei ooit dat de erge dingen altijd aan de linkerkant zijn en dus moet ik me voor dat rechteroor ook geen zorgen maken. Een tijdje later besef ik dat het de zon is dat op mijn rechterkant schijnt.

 

Na 16u lopen is het beste er af, ik krijg een dip dat niet meer goed komt.

Even neerzitten en een stuk chocolade eten, het gaat niet echt beter en ik doe dan maar een fotoronde om wat te blijven bewegen. Enkele lopers fotograferen maar vooral elk stuk van het parcours, als men de foto’s bekijkt dan kan men echt volgen zoals wij het liepen.

Tijdens de fotoronde at en dronk ik ook nog wat en dat bracht me toch terug wat bij positieven.

 

Bij een blik op de computer zie ik dat nog vijf lopers me zouden inhalen moest ik nu stoppen.

Ale dan zijn we maar terug vertrokken zeker, anders schoenen aan die wat vaster zitten en weg.

Met de blik op verder dan oneindig krijg ik er toch weer een ritme in.

Even later sta ik op de eerste plaats na het stoppen van Ferry die voor 150km ging.

Mensen op de kant zien dat ik alleen nog verder doe omdat het hoofd het wilt.

De tweede staat nu op tien kilometer van mij, Willy stapt even een rondje mee en de tweede stapt ons snel voorbij om wat te bluffen.

Ik stap het gat toe en blijf in zijn spoor, hij is er niet echt blij mee maar ik speel het spel.

 

Hij zegt me dat hij gaat stoppen en daar hoop ik ook op. Bij het binnenkomen wacht ik nog even om te zien of hij echt stopt… jawel, yes, na 22u en enkele minuten ben ik de winnaar.

Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om nog verder af te zien, de winst is binnen.

Dit was een heel zware 24u maar zeker de moeite waard, alleen al voor de sfeer, de gastvrijheid en de band met de andere lopers. Ik heb er van genoten en zal niet de enige zijn.

Bij een vlakke omloop was dit zeker weer boven de 180km geweest. Tijd om te vergelijken met Steenbergen:

-ik at de week ervoor veel pasta.

-Tijdens het lopen kon ik van het eerste moment een ritme vinden zonder te snel te gaan.

-Heel weinig gegeten tegenover andere 24uren, af en toe een stukje cake of chocolade.

-Om de zoveel uur een sportdrankje.

-De motivatie in het hoofd.

Deze keer heb ik op die 24u misschien 8 keer moeten plassen en 2 keer groot toilet.

Ook heel de tijd alleen gelopen wat ik in Steenbergen ook deed, praten kost energie denk ik.

 

Op naar de volgende.

  

 

Georges De Smul, wie kent die niet?  Niet alleen een marathonloper maar ook een man die zich al een leven lang inzet voor goede doelen.

Kijk maar eens op volgende sites.

 

Vandaag zat er het nieuws in de bus dat Georges benoemd is tot 'Commandeur in de kroonorde' !!!

Op 16 november 2009 zal onze koning hem die medaille overhandigen, wie kan hem dat nazeggen.

 

Ik ben al enkele jaren lid van sporters voor AZG, het is maar een kleine bijdrage per jaar, een kleine moeite.

Ga eens kijken op de site en sluit u ook aan, laten we Georges en Arlette verder steunen met wat ze al 20j samen doen.

Een kleine moeite van onze kant maar een wereld van verschil voor de mensen die geholpen worden.

 

 

 

 

 

Lekker weertje vandaag en motivatie om te sporten.

Vanmiddag trok ik de schoenen aan om nog eens een stevig loopje te doen.

Het tempo zat er direkt goed in en ik kies voor mijn rondje 2030m.

Het is goed warm maar ik heb er niet echt last van, integendeel.

 

Na 5 rondjes toch wat veel dorst en is het goed geweest, 10150m op 46'38" dat is een gemiddelde van 13,06km/u.

Mooie training, nu goed drinken en wat in het zonnetje liggen.

Als ik goed opgewarmd ben trek ik fietsbroek en schoenen aan, 2 bidonskes vullen en weg.

Nog altijd even warm maar ook nu direkt een stevig tempo.

 

Geen enkele fietser te bespeuren om wat mee te koersen dus koers ik maar wat tegen mijn eigen schaduw.

In de bossen zijn de braamstruiken al goed geschoten en het is laveren op het kleine padje om mijn kleren niet open te scheuren.

Na het stuk bos terug stevig doortrekken om mijn gemiddelde hoog te houden.

Een stuk weg is helemaal opgebroken maar een MTB houden ze niet snel tegen.

Over de zandhopen en kiezels en dan terug gas.

 

23,07km in totaal op 48'57" een gemiddelde van 28,29km/u.

De benen hebben het weer goed gehad vandaag maar ik hou er een goed gevoel aan over.

 

 

Beste vrienden,

 

Vandaag nog eens een toertje gelopen, niet meer dan 5km en 35 minuten.

Het deed me terug denken aan mijn eerste jogging, 5km, zal ik dat wel halen?

Halfweg al zo rood als een tomaat maar toch niet willen opgeven.

Uiteindelijk stuk over die meet en zonder het te weten was dit het begin van heel veel kilometers.

We moeten altijd ergens beginnen en bij het lopen is dit bij de eerste honderd meter.

 

Wat anderen kunnen lijkt voor een beginner onmogelijk, en velen voelen zich de eerste jogging wat klein tussen al de rest,niet wetende dat ze nu al winnaars zijn.

Hier begint de eerste motivatie om meer te kunnen, volgende keer zullen er meer achter mij zijn...

Heerlijk om daar eens terug aan te denken, mijn 5km van vandaag waren daarom meer dan een training.

 

Fijn weekend iedereen.

 

Toch erg he, Usain Bolt gaat met al de pluimen lopen door 100 of 200 meterkes te lopen.

Daarvan zal hij nooit blaren op zijn voeten krijgen.

Wij stappen met meer dan 10000 man 100km vorige week. Ok, moest Usain aan dat tempo een marathon lopen,

dan was het een krak, minder dan 1u08' op de 42,2km .... Nee, serieus, ni slecht gelopen van die jongen. 

 

De dodentocht, wanneer was dat alweer? Het lijkt al terug zo ver weg.

Mijn blaren zijn veel beter en dus kunnen we terug een sportief dagje plannen.

De warmste dag van het jaar voorspellen ze, laat ons zeggen de warmste halve dag.

 

Ik smijt mijn fietske in de koffer ( lees: leg voorzichtig met veel dekens ).

Tot aan Affligem aan de afrit, vandaar tover ik mij met fiets en al naar Oostkamp.

2 drinkbussen water, een buideltasje met balast dat ik niet nodig heb.

 

Na een fantastische opwarming zijn de spieren klaar om weer iets zot aan te gaan.

Als alles goed gaat dan is het 88km rijden via de weg die ik zou willen nemen, maar alles zal niet goed gaan want ik ken niet echt mijn weg naar Affligem.

Geen paniek, ik orienteer me wel op de wind, als die draait dan is alles om zeep maar dan zijn er nog de wolken, die draaien zomaar niet ineens.

Met veel goede moed zijn we vertrokken, de warmte is al verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een stevige koele wind.

Ik geef er een lap op en draai met een goei trapfrequentie bovende 30km/u.

 

Dikwijls heb ik er het raden nar waar we ergens zitten maar echt veel verkeerd rijden is bijna onmogelijk.

De wolken stapelen zich op en de eerste buien zijn klaar om mijn spieren klam te maken.

Alles draait goed, na een uur heb ik een gemiddelde van 29km/u, niet slecht voor een mountainbike.

Na 2u nog steeds hetzelfde gemiddelde maar in Deinze begint het moeilijker te draaien.

 

Daarna Gavere, naar boven tot aan de kerk, naar beneden en terug zo'n bergop.

Mijn drinken is al op en ik denk er ineens aan dat ik vandaag maar twee bokes met choco at.

Mijn spieren verzuren, dit heb ik nog nooit gevoeld, boven op een bergop even rusten om wat te stretchen.

Maar echt helpen doet het niet, terug op de fiets is het moeilijk om met zo'n verzuurde spieren rond te draaien.

 

Toch verplicht ik me om tegen de 30km/u te draaien, anders zal het weer een lijdensweg worden en na de dodentocht hebben we ons portie lijden wel gehad.

Vanaf Gavere is het ook wat zoeken, 1 pijltje naar Scheldewindeke en dan wel 7 splitsingen zonder pijltjes, typisch Belgie.

Soms kan ik in een bushokje kijken wat ik het beste kan volgen.

De ju is helemaal uit de benen en de rest zal op karakter moeten.

 

In Aaigem terug zo'n berg op, dan volg ik Bambrugge een stukje en dan richting Denderhoutem.

Vanaf hier weet ik ongeveer de weg en dat pept toch wat op, Iddergem, Denderleeuw en nog wat doorbijten tot Affligem.

Nooit was ik zo blij mijn autoke terug te zien, amai mijn spieren zeg.

Ik heb eten en drinken nodig maar zal nog 40' moeten wachten tot thuis.

 

98,5 km in totaal en een gemiddelde van 27,57km/u, zou die verzuring van te weinig eten zijn of door de inspanning van vorig weekend?

Ik deed dus ietsmeer dan tien kilometer omweg, valt ook goed mee.

Onderweg naar huis zijn de krampen nog heftig, dit voelde ik nooit.

Als een wonder verdwenen ze na enkele slokken drinken en een paar boterhammen later..

Weer een goei training achter de rug, om eerlijk te zijn, t'was iets té.

 

 

 

 

100km wandelen, na al mijn loopwedstrijden en woensdag 3u wandelen zal dit wel lukken zeker?

Om 14u30' ga ik mij en mijn zus Tinne inschrijven en dan terug naar huis want nog niets ligt klaar.

Even een rugzakje zoeken en denken wat we mee gaan nemen... dan de juiste schoenen, ik heb geen wandelschoenen en neem dan maar ergens een oud paar joggingschoenen uit de kast. Mijn zus trainde nog minder dan ikzelf en volgens mij onderschatten we wat gaat komen.

 

3u voor de start staan we te wachten, Willy komt ook ter plaatse en we zetten ons tussen de wachtende massa.

De tijd gaat vlot voorbij omdat we wat verhalen vertellen.

Dan eindelijk mogen we rechtstaan, oef, we zijn al stijf van te zitten.

Om 21u gaan we dan van start, eerst is het wat strompelen maar al gauw komt er tempo in.

Geen sprake van trager te wandelen, we moeten mee met de massa of ze trappen op uw hielen en snijden heel de tijd de pas af.

Verschrikkelijk maar dat zou niet lang duren volgens ons.

 

Na 4u wandelen is er echter nog niet veel veranderd, hier staat al vast dat dit mijn eerste en laatste dodentocht zal zijn.

Al stappend duren de kilometers ongelooflijk lang en na 4u voel ik al blaren op mijn voeten.

Een geluk dat we met drie kunnen samen blijven. De nacht is al gevallen en veel mensen hebben een lampje mee.

Ook al zien we af, dit is toch al iets leuker, het is koel maar niet te koud.

 

In het begin zitten veel mensen te lachen en te zeveren, liedjes zingen en grappen.

Na zes uur wandelen is het al een veel ander beeld, ik blijf maar grappen maar niemand die nog meedoet.

Wij beslissen ondanks dat ons tempo naar het gevoel te hoog ligt, om toch maar kilometers te maken tijdens de nacht.

Het zal snel klaar zijn en ze geven warm weer zaterdag.

 

Na 50km aan de Palm doen we een eerste langere stop, iedere bevoorrading is super voorzien van eten en drinken.

De organisatie had 20000 liter water voorzien, als men iets  rekent dan is het niet moeilijk nu al te weten dat zaterdag het water snel zal op zijn, 2 liter water per man bij warm weer is niet genoeg.

50km en ongeveer 10u zitten wandelen, onze voeten doen nu al zo'n pijn en de opgave zal ook voor ons dichtbij komen.

Net op tijd een sms van Marleen, ooit wandelde zij die ook als loopster en ze weet wat het is.

Ze trekt er ons door met enkele woorden, bedankt.

 

Ondertussen is het wel leuker wandelen, iedereen zijn tempo is lager en de geoefende wandelaars hebben het duidelijk ook moeilijk.

Velen gaan nog amper vooruit en ze zullen de finish niet al wandelend bereiken.

Er zit er eentje op een kar van de boer, half in slaap. Wat verder een lijk op een bank, en verder in de graskant.

Eindelijk begrijp ik van waar de naam Dodentocht komt, we lijken wel op die zombies uit de clip van Michael Jackson.

 

We gaan verder en verder en verder, Willy haalt ook alles uit de kast en zit ook stikkapot.

Ook zijn voeten zijn helemaal stuk en telkens moet hij vechten om samen te blijven.

Ik ga nu niet te veel details schrijven voor de gevoelige lezers onder jullie..

 

Km 71, de hitte is enorm geworden, de brandweer moest al inspringen voor duizenden liters water meer.

Tinne haar beslissing staat ineens vast, hier gaat ze stoppen, nog eens 29km dat kan echt niet.

We gaan niet meer vooruit, dit is moordend. Ik voel me net hetzelfde, mijn voeten doen zo verschrikkelijk pijn.

Ik wandel telkens wat trager dan ik kan en Tinne wat sneller dan ze kan, daardoor zijn we alle twee zo stuk als maar kan.

 

Nog eens proberen, ik geloof er zelf niet meer in maar probeer alles om samen voort te gaan.

Ik wil zo graag samen met mijn zus over die meet straks, zo graag dat die pijn op de tweede plaats komt.

Komaan, laten we proberen terug wat ritme te zoeken, nog een uurtje proberen en dan zien we wel terug.

Tinne kan me wel vervloeken maar mijn woorden waren toch genoeg om verder te gaan.

 

Ik probeer een tempo te blijven houden dat we toch blijven kilometers doen elk uur.

De volgende post 76km, het bleef maar duren. Ik probeer telkens te zeggen dat het zo'n pijn doet van niet te wandelen zodat we bij die posten geen tijd verliezen of zouden opgeven, sorry zus maar het was de enige manier om die meet te zien.

Willy loopt meer en meer enkele meters achter ons. Willy haalt het wel maar een tempo voor drie vinden is nu niet meer haalbaar.

 

We gaan nog amper vooruit maar toch blijf ik zeggen dat het nog goed stapt, door de hitte is men hoofd dikwijls leeg.

Voorzichtig alles in de gaten houden, wat niet zo makkelijk is als uw voeten ondertussen zo pijn doen.

Elke stap is een marteling maar de pijn blijft op een bepaalde hoogte hetzelfde waardoor ze verdraagzamer is.

81km, dit waren de opgeefkilometers, nu we er nog 19 moeten is de kans op opgeven steeds kleiner.

Aftellen en elke stap dichter bij de overwinning. De smsjes van Marleen blijven ook komen, bedankt voor de steun.

 

Na een 90km voel ik alles openspatten, mijn voet helemaal nat, het vel schroeit over mijn tenen.

Een gevoel, een pijn niet  te beschrijven, ik begin te manken als een kreupele en vraag me af of een mens dit 10km kan volhouden.

Zo dicht bij de Finish en nog altijd die vraag of we het wel gaan halen.

Enkele kilometers verder, de wandelaar naast ons spreekt de mooie woorden uit.

" Ai, mijn water is gebroken" mooier kon hij het niet zeggen, weer een mankepoot.

Ok, ik ben niet de enige met deze pijn. Tinne ziet alle kleuren van de regenboog en moet elke meter vechten.

 

Mensen, nog 5km, vanaf nu staat elke kilometer aangegeven. Hoe erg, nog steeds niet zeker van aankomen.

Dit zijn de langste kilometers uit ons leven, Willy is ons voor gegaan en wil zo snel mogelijk van zijn pijn af zijn.

4km, strompel strompel, mensen op de kant zetten emmers met sponzen.

Ze leven met ons mee en onze verbeten gezichten maakt hun stil. We zien zo af dat ze het ook een beetje voelen.

De tranen staan in mijn ogen, niet omdat we er bijna zijn maar omdat het zo'n pijn doet en dat we er nog 'maar' 3 moeten.

 

Leen belt op het goede moment, motivatie, ze is fierder dan ooit en de energie die ze uitstraalt geeft terug moed.

Nog twee kilometer, we blijven even aan de lijn en enkele honderden meters was er geen pijn, alleen emotie.

Emotie is sterker dan pijn, bedankt Leen.

 

Volgens mij zijn het miles want deze zijn echt wel heel lange kilometers.

De laatste lijn manken, nog 500m, veel volk langst de kant. De meeste mensen zijn stil, stil van onze gezichten.

De tanden op elkaar en een blik van afzien. Natte ogen en een leeg lijf.

We zijn er, we zijn er, een moment dat me zal bijblijven maar ook een moment 'nooit meer'.

Aan de aankomst een medaille'ke' en diploma, een ananas en een Duvel.

Het enige wat ze moesten geven was er niet, water.... een schande dat men hier moet betalen om zijn dorst te lessen.

Iedereen weet dat men snel moet drinken na zo'n inspanning en dan liefst nog een liter water.

Voor de rest was de organisatie op en top.

Proficiat zus, zonder training zo doorzetten, wat onmogelijk bleek op 71km is nu een feit, you did it.

 

22 uur op de kop deden we , man man man... na 15 minuten uitrusten tijd om de wagen te zoeken.

Die staat meer dan een kilometer verder, 100m verder zet Tinne haar op een vensterbank met de rugzakken.

Ik zet het in een  looppas tot aan de auto. Eigenaardig want dat lopen ging dan wel goed.

Terug naar huis, eerst een goed pak frit dat we amper opkrijgen en dan een douche.

 

Ik verzorg mijn blaren met vanalles dat ik van een 'topverpleegster' kreeg en kruip in bed. 

Na 12 u slapen kom ik van de trappen, de blaren doen nog wat pijn maar het valt wel mee.

De benen zijn niets stijf en daar begrijp ik niets van, die voelen echt niets.

De schouders doen wat pijn van die rugzak maar al bij al valt het nog mee. De schade is beperkt.

 

Volgend jaar zal ik.... a nee, t'is waar, nooit meer zeiden we gisteren.

 

Rond de 40% gaven op, dit verhaal klinkt misschien wel pijnlijk maar toch kan ik zeggen :

De dodentocht moet je echt wel eens in je leven gedaan hebben!

 

   

 

 

 

De training van 3u wandelen was blijkbaar voldoende om deze marteltocht te doen.

22u op de kop alstublieft ! Nooit meer en dat meen ik.

 

Morgen meer, nu gaan we een dutje proberen doen.

 

 

Ha beste vrienden, we zijn weer eens terug van weg geweest.

Dinsdagavond vertrok ik na het werk nog naar Nederland, een beetje ontspanning nodig.

Ik kom aan rond 22u30' en plaats mijn wagen op een parking.

Deze keer slaap ik in de auto, ze geven regen en dan is een tent minder leuk.

 

Na een goede nachtrust maak ik me klaar om een stevige wandeling te gaan doen.

Een beetje oefenen voor de dodentocht is niets te vroeg zeker?

Hier is de natuur prachtig en de vele bloemen trekken mijn aandacht,

bijna in elke bloem zit een beestje. Bij een sanitaire stop ziet een wesp mijn arm als bloem.

Ik zie ze niet zitten en met mijn arm te plooien steekt het beestje mij.

 

Ik duw zoveel mogelijk uit de wonde maar mijn arm begint al goed te zwellen.

Storen doet die beet eigenlijk niet dus erg zal het wel niet zijn.

Na iets meer dan 3u kom ik terug aan de wagen, heerlijke braambessen gegeten,

prachtige foto's genomen. Spijtig dat de batterijen al bijna plat waren.

Na de wandeling nog wat gaan uitwaaien aan de zee in de regen.

 

Zalige dag achter de rug, en nu , mijn bed in. De foto's staan in album 'zeeland 2009'

 

 

 

De spieren voelen goed aan en na een dag hard werken kruip ik nog is op t'fietske.

Een beetje overmoedig want de bovenbenen zijn toch nog wat gevoelig,

tien minuutjes op een klein verzetje is genoeg voor vandaag.

 

Oja, in het verslag van de Monschau Marathon gisteren staat een enorme fout.

 

An is met nog een 'n' er bij en moet dus Ann zijn, Jan blijft met één n.

En als we dan toch bezig zijn, 'sorpjes' moest 'dorpjes' zijn maar de d staat dan ook zo dicht bij de s.

 

Doei.

 

 

 

9 8 9 , een mooie datum om eens een marathon te lopen.

De 33ste editie van de Monschau Marathon en mijn derde deelname vandaag.

Het is aan Gust om te rijden en in Wemmel spreken we zaterdag af om samen op te rijden.

Gust heeft een goede gps maar ik krijg het toch voor elkaar om hem op de verkeerde weg te sturen.

Zo zien we een mooi stukje van allemaal kleine sorpjes in plaats van de snelweg.

 

Toch nog vlot komen we aan en zetten de wagen op de wei aan de start, niets makkelijker.

De inschrijving verloopt zeer vlotjes en al gauw zitten we aan tafel voor een heerlijke pasta.

Op onze weg lopen we Jan en An tegen het lijf en leggen hun uit dat we in de koffer slapen en dat wij echte mannen geen hotelleke hoeven.

Terug aan de auto valt de koffer toch wat klein uit naar mijn goesting en zet ik mijn tentje toch maar op.

 

We wandelen even de eerste kilometers van het parcours af om een klein voorsmaakje te krijgen.

Het is bewolkt en de lucht is heel vochtig, de temperatuur is ideaal om te lopen.

Maar zover zijn we nog niet, eerst nog een nachtje slapen.

Naast de wei staat een vrouw net als vorig jaar in haar tuin, ze gaat heel haar tuin af om zout op de slakken te smijten.

Aan zout zal het ons dus ook niet ontbreken.

 

Rond 22u zijn we klaar om te slapen, anders dan vorige jaren duurt het toch lang om slaap te vatten.

Toch lukt het om wat uurtjes te slapen tot 07u00'. We maken alles klaar, een paar bokes met choco en naar de start.

Enkele bekende gezichten toch weer, Koen Vansteenkiste, Mo, Eric, Henk,...

8u00' en we mogen, de ballons van 4u00' verdwijnen al snel uit het zicht terwijl we zelf 12km/u lopen.

 

Gust en ik lopen wat samen tot de eerste steilere klim, al rond 10km gaan we ieder ons tempo.

Niet onverstandig met al die hellingen hier. Waar velen al stappen loop ik vlotjes met kleine passen omhoog.

Ik wil geen meter stappen vandaag of even aan een bevoorrading mag nog.

De kilometers gaan heel vlot en ik zit op een schema van juist 4uur. Nog steeds geen ballon van de 4u te zien.

Half marathon staat mijn chrono op 2 uur en 5 seconden. Juister lopen kan bijna niet.

 

Pas na 23km kom ik eindelijk bij de mannen van de vier uur, pacen voor de Monschau marathon moet enorm moeilijk zijn maar hoe die mannen bezig zijn, daar gaat niemand kunnen bij blijven. Soms doen ze een kilometer van 6 minuten en dan in een afdaling eentje van 4 minuten...

Ik volg die mannen tot km32 en uiteindelijk ben ik het die haas aan het spelen is, hun tempowisselingen zijn me wat veel en ik versnel.

Op 34km komt een lange klim, echt wel mijn ding, lang bergop en een gelijk percentage omhoog.

Hierop was ik een beetje aan het wachten en terwijl er veel slakken en stappen heb ik hiervoor veel energie gehouden.

Het lukt me om heel vlot naar boven te lopen en zeker 30 lopers in te halen.

 

An staat op verschillende plaatsen luid aan te moedigen en dat geeft ene mens nog wat extra punch.

De bevoorradingen zijn hier perfekt en de mensen aan de kant kennen iets van supporteren.

Van km 37 tot 42 gaat het eigenlijk nog heel vlotjes en uiteindelijk kom ik nog rond de 3u50' binnen.

Geen meter gestapt zoals voorgenomen.

De laatste 12km heb ik tien minuten kunnen goedmaken en dus een negatieve split gelopen.

 

Het weer zat ook enorm mee, ideale temperaturen. Eindelijk nog eens een marathon waar de pijn wegbleef en alles goed bleef draaien tot op het einde. De voeten nog een klein beetje pijn maar ook al beter dan daarvoor.

We praten en lachen nog wat na, An was boos op mij en riep " es da in jen otto sloape? tei een tente woar jin slopt."

 Hier een foto van mijn tent.

 

Enige minpuntje, diegene die bij inschrijving niet kiezen voor een t-shirt, die krijgen ook geen medaille.

Voor de rest was het eentje om zeker nog eens over te doen, we krijgen geen genoeg van die wonderschone natuur.

Ook hier komt weer een eind aan en nog geen twee uur later staan we al terug thuis, wachtend op de volgende.

 

 

   

 

Vandaag toch nog een smountainbikske gedaan.

Ale als we dat nog fietsen kunnen noemen.

Op ene gegeven moment was het bos te dicht en vol braamstruiken.

Met de fiets op de schouder dan maar verder tot ik helemaal de weg niet meer wist.

 

Soms zakt een mens dan al eens weg in een gracht en zo van die dingen,

och dat is toch allemaal avontuur, toch de benen eens nakijken op teekbeten.

De schrammen van de bramen nemen we er bij twas weer een toffe training.

 

Mijn plan was om morgen naar Monschau te rijden met de fiets maar ik heb ni veel zin om de route uit te stippelen.

De kanten van Luik is het te ingewikkeld en niet gezond fietsen denk ik.

We gaan wel gewoon doen en zoals iedereen met de wagen naar ginder.

De marathon is wel zondag maar zoals andere jaren slaap ik op een wei van de dag voordien.

 

Fijn weekend iedereen.

 

 

 

 

 

Hallo iedereen,

 

Vandaag toch nog een beetje sportief geweest en met Tinne 2u17' gaan fietsen.

Heel veel kilometers deden we niet, we namen dan ook de tijd om naar verschillende bouwstijlen te kijken.

Af en toe een braambes plukken, een appeltje eten.

 

Na onze fietstocht even uitrusten en we doen zelf het programma van 'komen eten' na.

Ik moet beginnen en mijn gasten zijn Tinne en Koen. Hopelijk viel mijn lekkere pastasaus in de smaak en krijg ik voldoende punten.

Mijn bijna zelfgemaakte chocomousse van de Aldi vond iedereen lekker :)

Na onze buiken goed te vullen nodig ik mijn gasten uit om een toertje te gaan wandelen.

 

Het toertje van 2km doet ons goed, onderweg vangen we sprinkhanen of doen toch een poging.

We maken ons zorgen dat de koeien niet genoeg drinken hebben.

Veel haasjes op de velden en andere beestjes die onze aandacht trekken.

We sluiten onze avond af op terras met een schitterende lucht en een kaarsje tegen de muggen.

Een gezellige ontspannen dag.

 

Morgen gaan we terug lopen.

 

 

Weer een trainingske voorbij, minder kilometers maar iets rapper dan anders.

Ik neem mijn rondje van 2030m, het weer is parfait, lekker warm en goed zweten dus.

Vanaf de start een goed tempo, de trage fietsers halen me amper in.

 

Ik wil dit 6 rondjes doen en het laatste rondje nog wat versnellen.

De benen voelen goed aan, het ritme blijft soepel en na elke bocht is het vlot optrekken.

De ademhaling is wat minder tegenover vroeger maar ook dat zal wel snel terug veranderen.

5 rondjes op 46'  na 6 rondjes heb ik 54'30" dus 12180m aan een gemiddelde van 13,4km/u.

Mijn laatste rondje was zelfs aan 14,3km/u.

 

Redelijk pompaf nu, ik heb veel minder besef dan vroeger hoe snel ik loop.

Enkele jaren terug liep ik dan ook dikwijls twee joggings per weekend en dan kan je op den duur exact op de seconde lopen.

Van t'weekend staat de Monschaumarathon op het programma, een van de zware marathons toch wel dus onder de vier uur verwacht ik niet. Maar met de benen van vandaag zit 3u45' er misschien wel in.

 

 

 

 

 

How how how vrienden, niet zo snel.

 

De dag was nog niet om dus konden we nog tijd maken om wat te gaan fietsen.

4km lopen is wat naar de luie kant voor mij.

 

Ale hop, de fiets dan maar, vanmorgen nog eens mooi doen opblinken ( cockpitspray doet wonderen ).

Ik laat er geen gras over groeien, als een pijl weg en gas geven.

De Kossaatroute draait en keert veel, na elk stuk trek ik terug fors op en blijf boven mijn 30km/u.

De brede banden hoor je van ver afkomen want fietsers voor mij gaan altijd op tijd uit de weg.

 

Veel korte bochtjes achter elkaar en de knieen bijna tegen de grond, lekker plat gaan liggen en vaart maken.

Op de drukkere wegen even wat meer oppassen voor andere weggebruikers,

een geluk is deze route bijna alleen op veldwegen. De stukken off-road geef ik er ook een goei lap op.

Over de steentjes, boomwortels, smalle wagjes tussen braamstruiken.

 

Regelmatig mijn lichaam wegsmijten om rakelings langst een boom te glijden.

Heerlijk gewoon, ik leef me uit. Op langere rechte stukken is het tempo maken en even tijd nemen om aan de drinkbus te nippen.

Gisteren waren mijn drinkbussen met wat veel zeep gewassen en maakte ik blaasjes na het drinken.

Vandaag zuiver water, dat smaakt toch beter.

 

Het valt me op dat er veel katten aan de kant zitten, mijn tante zou zeggen dat ze wachten om naar de kattenschool te gaan tijdens de nacht.

Een soort bulldozer gaat wat traag en na twee seconden bumperkleven doet hij teken dat ik voorbij kan.

Yeah, niets zaliger dan op de fiets, anders dan bij het lopen toch.

Bij het fietsen kunt ge gas geven en blijven geven, drie tellenherstellen en er terug voor gaan.

Bij het lopen is het vat ineens leeg en dan verval zonder veel herstel achteraf.

 

Mijn benen voelen het wel deze keer, dit was echt wel trappen.

T'was van moeten want de zon ging onder dus moesten we voor donker thuis zijn.

Voila 23,13km  49'13" een gemiddelde van 28,22km/u en ik heb een vermoeden dat mijn tellertje telkens twee kilometer per uur te weinig aangeeft,  naar mijn gevoel fiets ik altijd net iets sneller.

 

 

 

Het weer is weer zoals het van mij mag blijven, lekker warm.

 

Vandaag gaan we de conditie eens testen, in plaats van weer een lange duurloop gaan we eens sneller proberen.

Ik neem mijn rondje van 2030m en kom na een kilometer goed op snelheid.

De eerste ronde doe ik in 9'15"  en de tweede ronde in 8'05.

17'20 voor 4060m, een gemiddelde van 14km/u , ooit liep ik een marathon lang sneller dan 14km/u...

...waar is die conditie naartoe? Waarschijnlijk door al die lange duurlopen.

Na die korte maar snelle training voel ik me ook goed, de dagen dat ik geen zin heb om te lopen is dit misschien een alternatief.

 

Mja, dat kan alleen uit mijn mond komen, de dagen dat ik geen zin heb om te lopen is het alternatief lopen !?

 

 

 

Vandaag geen loopschoenen maar terug eens fietsen.

In totaal deed ik 65km, het was lekker weer en overal plassen en modder.

Op mijn weg kwam ik een mountainbikester tegen die het blijkbaar ook leuk vond om met mij de plassen leeg te maken.

We rijden een eindje samen (meer dan 50km) en onderweg maken we plezier voor tien.

Sjonge wat hebben wij wat afgelachen zeg, net twee kinderen die samen in de modder ploeteren.

 

Moest elke training zo plezierig zijn...ik stopte niet meer met sporten :)

Een dag als deze is een dag om te herinneren, wie weet komen we elkaar wel nog tegen.

 

Bij thuiskomst was ik eerst mijn Bike want hij heeft het harder nodig dan ik.

Dan de kleren ontmodderen en mijzelf als laatste.

 

De voeten voelen goed aan maar fietsen en lopen is niet vergelijkbaar natuurlijk.

 

 

 

De eerste van de maand weeral.

Op map my run heb ik een toertje gevonden van 2030m dat vertrekt aan mijn deur en dan gewoon het blokje om.

Geen of bijna geen verkeer, het is wel redelijk warm weer.

 

De bedoeling was om zes uur te gaan lopen met verstand op nul.

Na drie uur moet ik de handdoek al werpen, mijn voeten laten voelen dat het weer genoeg geweest is.

 Drie uur lopen in de warmte zonder eten en drinken, op zich valt het nog mee maar terug thuis gaat er toch gauw een liter water binnen.

In totaal hebben we er toch weer 30,450km opzitten, 15 rondjes en om precies te zijn 2u58'38"