Jaja, we laten er geen gras over groeien. Mijn motor is nog niet koud van de terugreis en ik trek er al weer op uit.

Nee beste vrienden, het ging niet tot in Israel maar wel naar Nazareth tegen Eke in Belgie.

Weer eens ruim op tijd....er resten mij nog 12 minuten om in te schrijven. Geen paniek, even warmlopen tot aan de sporthal.

5€ inschrijfgeld en alles verloopt vlot. Er is keuze voor 5,5km 11km of 16,5km. Ik ga voor de drie rondjes.

19u en daar gaat de meute, er is heel wat volk komen opdagen. Voor de lange afstand zijn we al met 72 lopers.

Ik ben eens wat meer vooraan vertrokken en loop in het spoor van niemand minder dan Nathalie De Vos, die net terug is uit Peking.

Voor haar is dit een trainingsloopje en een geluk dat ze niet zie hoe ik moet puffen om in haar spoor te blijven. Het is heel leerzaam om eens achter zo een topper te lopen, ze heeft echt een mooie loopstijl terwijl ik maar wat gelijk een boer loop.

2km is lang genoeg, mijn benen zijn nog vermoeid van het vele wandelen en mijn hele lichaam van de terugreis.

Ik laat ze verstandig weglopen samen met een hele groep. Een tweede groepje komt voorbij maar nog te snel voor mij en ik laat ze ook gaan. Dan maar alleen verder op cruise control. De omloop is heel mooi, we lopen zeker meer dan de helft door bossen en onverharde wegen. 1 drankpostje is wat nipt met dit laffe weer maar we doen het er wel mee. Halfweg de ronde is er een soort douche geplaatst waar ik mooi gebruik van maak. De nevel verfrist goed en maakt niet echt doornat. Tot mijn verbazing komt niemand mij meer voorbij... integendeel, de laatste ronde laat ik nog vier lopers achter.

Doorkomst in 1u17'34" en een 28ste plaats. 12,76km/u gemiddelde daar ben ik meer dan tevreden mee.

We krijgen nog een zak met vanalles om op te eten. Een geslaagde organisatie, ook voor leuke muziek hadden ze gezorgd tijdens het lopen.

Stilletjesaan is het terug makkelijker om wat sneller te lopen maar Eindhoven in 3u zal ik toch eens moeten herbekijken.

Volgens mij zal het pas voor volgend jaar zijn, een beetje meer gerichter gaan trainen dan.

 

Vrienden,

 

Bah, wat is het hier slecht weer... al een tijd geleden dat ik nog zo een pak wolken bij elkaar zag.

Het heeft deugd gedaan, een rondreis van Zuid-Tirol naar Venetie, van daar naar Lago di Garda om de laatste week helemaal tot 

rust te komen in de zwitserse Alpen.

In Italie was er heel per toeval juist een bergloop naast ons dorpje... hoe kan ik daar dan aan weerstaan.

Op een hete zondagmorgen vertrokken we om 12km te lopen in Forno di Zoldo, de eerste drie kilometer waren al steil omhoog.

Het is loodzwaar maar ik zal me hier niet laten kennen. We komen op stukjes waar het uitzicht prachtig is.

De weg is ondertussen een klein pad geworden met boomwortels en stenen.

Kronkelen van links naar rechts en van onder naar boven, die gevaarlijke afdalingen liggen me wel.

Ik stort me altijd als een gek naar beneden en win op de technische stukken lekker veel terrein.

Als laatste was ik vertrokken maar ondertussen al heel wat lopers kunnen inhalen.

Op de 12km kregen we vier maal bevoorrading met sportdrank en water, aan de aankomst een halve watermeloen, een liter sportdrank en een t-shirt. 1u20'02" en een 68ste plaats op 141 deelnemers. Zeker niet slecht al was het weer vooral om te genieten.

De rest van de vakantie, veel genieten, wandelen, eten... we weten weer wat doen om die enkele vakantiekilo's eraf te krijgen.

Een mooi bruin kleurtje en helemaal opgeladen voor de maanden die nu nog volgen, er staan weer heel wat marathons op mijn lijstje.

Hopelijk heeft iedereen een leuke vakantie achter de rug.

Ik heb wel 500foto's getrokken en zal de beste er uit halen om hier te plaatsen maar eerst wat rusten, dat zal iets voor volgende week zijn.

 

 

Beetje later dan voorzien maar dan toch eindelijk eens weg.

Tot eind augustus, daarna vliegen we er weer in.

 

Een wei waar normaal koeien op staan is nu helemaal voor mij alleen, dit jaar zet ik hier mijn tent neer.

De start is hier 50m verder en de inschrijvingen een paar honderd meter.

9 augustus 2008, na 1u45' rijden komen we aan in Konzen. De marathon van Monschau start hier morgen, om organisatie redenen starten we niet in Monschau zelf.

Na de autoreis is het altijd gezellig om even de benen te strekken en een stukje van het parcours te verkennen.

Het weer is vandaag goed maar morgen voorspellen ze een Belgisch weertje in Duitsland.

Na een fikse wandeling dan maar gaan inschrijven, alles verloopt zoals we het van Duitsers gewoon zijn, zeer vlot.

We profiteren ook direkt van een goed bord pasta, die koolhydraten zullen we morgen nodig hebben.

De start is om 08u00' dus staat mijn wekker om 07u30' ...

zondag, Aaaaahgh, lekker geslapen..alleen weer niet genoeg. De parking waar gisteren maar een handvol wagens stond, staat nu helemaal vol. Vannacht regende het even, nu is het droog maar de wolken zien er niet veelbelovend uit.

Ik besluit tijdens mijn twee sandwiches met zelfgemaakte braambessenconfituur dat ik beter de tent nu al opplooi.

Op 5' is alles opgeruimd en de eerste druppels vallen al. Ik steek mijn regenvest in de rugzak voor moest het echt beginnen stormen.

Ook een liter water want mijn geheugen laat me in de steek... was hier nu genoeg bevoorrading verleden jaar?

Met nog wat eten en andere rommel weegt het ding toch al gauw 2,5kg op mijn rug.

Een tijd van 4u zou mooi zijn, toch nestel ik me iets meer vooraan om te starten. Mijn geheugen weet wel nog dat het aan de eerste kilometer verleden jaar opstopping was. Na de trechter zou ik dan wel mijn eigen tempo lopen.

En ook zo verloopt het, 08u00' , we improviseren een startschot want het ding zat volgens mij vol water.

Een snellere start en de trechter verloopt redelijk vlot, mijn benen laten me wel direkt verstaan dat ik vandaag met mijn verstand moet lopen. Al een tijdje loopt er een loper achter mij die eens een serieus mes in mijn rug stak, om ongelukken te vermijden vertraag ik.

We liepen iets na de ballon van 3u30' en ik zet me op kant en wacht op de ballon van 3u45'. Zo zou ik Pinoccio niet meer tegenkomen en kan ik verder genieten van mijn marathon.

Ik volg een hele tijd de twee tempomakers maar eerlijk gezegd, het zijn eerder tempokrakers. Het is waarschijnlijk ongelooflijk moeilijk om op zo een marathon pacemaker te zijn. Ik begrijp al snel waarom er niemand in hun spoor loopt, die mannen gaan telkens sneller dan weer trager. Hopeloos om dit verder te volgen, ik ga voort op mijn eigen tempo.

De wind zit dikwijls op kop en de regen maakt het ongewoon koud. Lopen in de regen is niet waar ik het meeste van hou maar stoppen omdat het regent is ook wat gek he. Het landschap is met momenten heel mooi al hebben er weinigen een oog voor.

Mijn rugzak hangt voor niets aan mijn schouders want de bevoorrading is gewoon af. Ook de supporters zijn overal aanwezig, ondanks het slechte weer staan de mensen langst beide kanten van de weg.

De kilometers gaan langzaam voort..  De halve marathon kom ik door op 1u51'30' , maar door de regen en de wind beginnen mijn benen te verkrampen. Hoe die tweede helft nu verder lopen? We zien wel hoe het verder gaat.

Het weer is iets beter en de weinige straaltjes zon zijn toch genoeg om even op temperatuur te komen. Ook het zwaarste gedeelte van de marathon zit er op, de laatste 20km is het bijna continue glooiend. Alleen op een 5km van het einde is er nog een soort col, maar dat is het soort bergop waar ik zo graag op loop. Het gevoel komt er terug in na wat te eten en te drinken, buiten wat klamme benen gaat het terug veel beter. En daar is hij dan ineens, de col waar ik zo graag oploop, iedereen stapt en zit op het einde van zijn krachten.

Dat geeft me moed om steeds verder te gaan, een zeer gelijkmatig tempo en kleine pasjes.

Ergens tussen km 38 en 39 kom ik weer Pinoccio tegen die overgestapt is naar kruipen vanals het bergop gaat.

De laatste kilometers zijn zo goed als altijd bergaf en al gauw zijn we aan de 'ziel'. Een mooie medaille en mijn tijd van 3u45'35" is meer dan goed. De tweede helft maar twee minuten langzamer gelopen. Snel naar de auto om droge kledij.

Een hele dikke proficiat aan Diane, ze schreef haar in bij de wandelaars omdat ze geen idee had of ze een marathon kon lopen.

En ja hoor, 42km gelopen op 5u44'17" een supertijd als eerste marathon...en wat voor een marathon.

De marathon van Monschau is echt een aanrader, het eerste stuk is wat zwaarder maar daarna is het echt zooo zwaar niet.

Een verslag met ook een klein negatief tintje, ook dat mag gezegd worden. Het heeft mijn marathon niet verknald, ik heb weer eens goed kunnen genieten. Op naar de volgende !

 

 

Vandaag de Monschau marathon gelopen, morgenavond typ ik wel een kort verslag over hoe het geweest is.

 

Ik zag dat ze met de OS in Peking het ene wereldrecord na het andere zwemmen....

die Chinezen kennende kunnen die het water zo bewerken dat men meer drijft of zoiets,

geef toe er ergens iets niet klopt met dat zwembad.

 

Nu eerst wat slapen, tot morgen.

 

 

 

Nog enkele dagen en we mogen weer eens een marathon lopen, het weer ziet er niet al te best uit maar we zullen zondag wel geluk hebben.

En ook moest het regenen dan zijn de bossen heel mooi en zal ik onderweg zeker wel een paar mooie fototjes kunnen trekken.

Gisteren in de voormiffag op werk braambessen geplukt en in de namiddag het gras afgereden.

Ik profiteerde van het goede weer en het was bijna 20u00' ineens... snel naar huis.

Ik maakte nog heerlijke confituur van de bessen, mm, echt wel super vers.

En vandaag heel de dag weer regenen op enkele opklaringen na...

Het gevoel in de benen is redelijk en ik denk dat er wel een tijd binnen de 4uur zal inzitten zondag.

 

 

Dinsdag 7 augustus 2008, heel de dag in de tuin gewerkt. Het was een zalig weertje, geen weer om thuis te blijven.

Op de kalender staat vandaag een jogging, de 5de rabo zomerloop te Catzand-bad.

Na een vlotte rit komen we een half uurtje voor de start aan. Onderweg regende het een beetje maar hier in Catzand is het een heerlijk zomerweertje. De inschrijving verloopt vlotjes en bedraagt maar 3€. We mogen kiezen tussen drie afstanden, ik kies de middellange afstand van 6,4km. Zo zal ik op tijd binnen zijn om daarna nog wat rond te lopen in Sluis op de avondmarkt.

Om 19u50' is de start net na de kinderjogging. Ik zag dat net na de start al een goede versmalling is en zet me eens meer vooraan in het pak. We zijn vertrokken, een snelle start is al een eeuw geleden en voor het eerst sinds lang voel ik dat energie ook snel kan verdwijnen.

De eerste km alles geven om toch vooraan te blijven, het gaat direkt rechts in het losse duinenzand, echt wel zwaar lopen hoor.

Dan terug links en we krijgen 3 korte kuitenbijters te werwerken, wow, zwaarder dan gedacht. Het blijft een tijdje op en af in de duinen, dan een partij trappen en een lang dtuk licht glooiend. Het tempo zit er goed in en ik volg redelijk makkelijk met het voorste peleton.

Dan draaien we terug rechts en is het zo een 300m goed bergop... eerste ronde 13'45". Het gevoel is goed en er kan aan dit tempo wel nog zo een ronde bij. Zo gezegd zo gedaan, ook de tweede ronde verloopt op dezelfde manier. Doorkomst in 27'35" een mooie zevende plaats op 53 lopers, meer dan tevreden op zo een zware omloop en ik vermoed zelf dat de afstand iets langer was dan ze zeggen.

Bij het inleveren van ons nummer krijgen we een gratis consumptie en de uitslag.

Snel het glas leeg en naar Sluis, alle winkels zijn er nog open tot 10u (sommige zelfs langer) en overal zijn optredens en avondmarkt.

Het was weer eens een gezellige dag.

 

Nog even een nieuwsje erbij gelezen op HLN.be

 

Vrouw van 69 liep al 69 marathons

Pauline Newsholme is een straffe dame. De Britse is 69 en heeft net haar 69ste marathon gelopen! Pauline loopt niet zomaar, ze doet het voor het goede doel.

Nog niet uitgelopen
De vrouw uit Teignmouth heeft marathons gelopen in Helsinki, Toronto, New York, Dublin, Venetië, Parijs en in Groot-Brittannië. Haar laatste exploot leverde ze in Edingburgh. De marathon van Londen heeft ze tien keer gelopen, een paar keer in het gezelschap van haar man Eric (72) en dochter Glenda (45). De microbe kreeg ze te pakken van haar man. "Toen Eric de eerste keer deelnam in Londen ging ik hem aanmoedigen en toen kreeg ik de smaak te pakken." Haar eerste halve marathon liep ze in februari 1982 in Oxford. "Het ging probleemloos en ik kreeg voldoende vertrouwen om me aan een marathon te wagen. Ik begon samen met Eric te trainen en ik was al de veertig voorbij toen ik mijn eerste marathon liep. Ik voelde me fitter dan ooit." Ze had al snel een bijkomende motivatie gevonden. Haar dochter Clare raakte op haar zesde even verlamd door een spieraandoening. Ze herstelde maar haar moeder wilde geld inzamelen voor minder fortuinlijke lotgenoten. Ze liep al 25.000 euro bij elkaar voor het goede doel. "Ik heb een leeftijd bereikt waarop de meeste oma's het kalmer aan doen maar ik ben nog niet klaar. Ik hang met loopschoenen nog niet aan de haak!", besluit Newsholme. (vsv)

 

Vrienden,

 

Een mens heeft het soms eens nodig… rust, geen telefoon, geen pc, geen facturen…

Maandag dacht ik zo over en besloot om mij een paar dagen af te zonderen in de bossen.

Even op de kaart kijken en het beste leek mij ergens de Vogezen.

Ik stel mijn GPS in… Luvigny, een klein dorpje op 420km van Jette, daar zijn veel bossen en zitten we op ongeveer een 600m hoogte.

In Luxemburg sta ik een uurtje in de file maar de gedachte dat er mooie dagen wachten maakt me geduldig. Het landschap wordt altijd maar mooier en mooier, en vooral heuvelachtiger.

Een half uurtje voor aankomst zijn ze eindelijk in zicht, de bergen.

Luvigny is een klein dorpje dat naar mijn goesting niet hoog genoeg ligt, ik trek verder naar boven en in de bossen parkeer ik mijn wagen.

Geen kat te bespeuren hier, prachtig, wat een stilte. Het bos ruikt heerlijk en de zuurstof is hier nog zuurstof.

Wandelschoenen aan en even verkennen. Langzaam maar zeker loopt mijn hoofd leeg, mijn gedachten zijn bij de natuur, de mooie rotsen die plots opduiken, de heerlijke geur van den.

Te ver waag ik me niet want de eerste dag moeten we toch niet verloren lopen he.

Terug aan de wagen, 1u10’ gewandeld. Een blikje tonijn is mijn avondmaal op een omgevallen boom. De avond is al gevallen, mijn auto is vannacht weer even een hotel.

Het blikje tonijn blijft vannacht nog even buiten liggen want de geur zou niet prettig zijn in de wagen.

Slecht idee, het is al goed donker. De stilte wordt verstoord door het geluid van een blikje tonijn.

Ik zet me recht een zie een gedaante voorbij sluipen, een groot dier dat wat weg heeft van een vos of een akelige grote kat. Waw mooi, dat moet ik van dichter bij zien, ik zet me recht en draai me om… een tiental van die beesten bekijkt me met een blik of ze me ook wel lusten.

Dat lijkt me niet echt ideaal om rustig te slapen dus maar wat verder rijden.

Op mijn weg loopt een hond op zijn gemak over, ik trek een streep op het asvalt maar het beest loopt rustig verder over alsof het hem elke dag overkomt.

Enkele kilometers verder is er een grote open plek en daar slaap ik in. Het valt me op dat krekels niet gaan slapen J.

De lucht staat vol met sterren zoals we ze hier nooit zien, plots valt er eentje tussenuit… mijn wens is rap gemaakt. Een uurtje later is er een kort onweer maar s’morgens is de hemel al terug helder blauw.

Het is dinsdag, iets voor 10u een boterham en klaar voor de eerste mooie wandeling.

Mijn wagen staat toevallig juist aan het begin van een mooie wandeling (19,5km) in Foret du domaine du Donon. Heerlijk zo wandelen, het is weer enorm rustig en geen mens kruist mijn weg, alleen weer zo een soort vos die parallel met mij meeloopt ongeveer een 150m van mij af. Waarschijnlijk weten die dieren al dat mensen soms stoppen om te eten en af en toe resten achterlaten. Eten doe ik na 2u wandelen en beperk mij tot een appel.

Even een klein beetje verloren gestapt maar na 3u45’ duikt mijn wagen toch weer op.

Ik zet mijn tocht verder zonder GPS en laat mij leiden door de natuur.

Na wat kilometers kom ik in Liepvre op 600m hoogte, hier zou ergens een mooi kasteel staan maar zover ben ik nooit geraakt, de bossen trekken me telkens weer naar een andere richting.

Op mijn weg kom ik een soort valk tegen, prachtige dieren waar ik een voorliefde voor heb.

Na een foto sluip ik dichter en mijn dag is helemaal goed als ik hem nog eens kan aanraken ook! Weer 2u15’ gewandeld. Van hieruit trek ik verder de hoogte in, Le Col de Bonhomme op 1200m hoogte is mijn volgende slaapplaats. Maar vooraleer te gaan slapen, wat dachten jullie, een wandeling. De eerste herten laten hun zien maar voor ze o foto te nemen zijn ik en mijn Kodak niet snel genoeg. Mijn apparaat is aan vervanging toe..

Weer 1u30’ er op zitten en tijd voor een halve Baguette met Choco. Vandaag 6u30’ gewandeld en de mooiste dingen gezien, spijtig dat foto’s zonder geur zijn…

De nacht valt en al snel is het veel graden kouder. Veel slapen komt er nooit van want in de auto is geen enkele houding de goede om te slapen.

Woensdag, de zon maakt me weer eens wakker, het is 07u30’, een lekkere koude douche met flessenwater…

Al snel zijn mijn loopschoenen aan mijn voeten, de rugzak aan met drinken en wat eten.

In plaats van wandelen begin ik te lopen, niets is zaliger dan hier lopen. De bergen zijn enorm zwaar maar de natuur geeft een ongekende kracht. Ik loop de Col de Bonhomme naar beneden (7km) en dan weer naar boven, soms even stoppen voor een foto maar heel de col lang blijf ik lopen, na 14km even bijtanken aan de auto en eens aan de andere kant terug naar benden lopen. Eens beneden loopt het zo soepel dat er nog wel een paar col’s bij kunnen.

 Ik kies voor een Col die enorm steil is en me op 1256m brengt, Le col du Lac Blanc.

Boven is er een skipiste, ik doe nog een klein stukje verder de Col de Schultz of zoiets…

Dan toch maar weer terug, in de afdaling snellen de fietsers met pak en zak me voorbij maar bij de beklimmingen zien ze me telkens terug.

Na 4u35’ lopen kom ik eindelijk terug boven op de Col du Bonhomme. Amai mijn beentjes, tijd voor een Baguette. Maar het is gewoon onmogelijk om hier stil te staan, droge kleren aan en weg voor een nieuwe wandeling. Het begint ondertussen serieus te overtrekken en het is niet lang wachten voor de eerste druppels vallen en de bliksems volgen elkaar snel op.

 

 

 

Ook dan is het hier prachtig, even ben ik weer de weg kwijt maar na 1u30’ zijn we weer terug.

Het regent steeds meer, ik trek weer droge kleren aan en besluit verder te rijden.

Verder klaart het op, ik stop op een plek (1260m) en wil tot over de top wandelen.

In de verte hoor ik het onweer nog kletteren. Eens over de top zie ik één grijs-zwarte massa wolken. Op geen tijd komt alles op mij af, een fantastisch schouwspel… het blijft ook hier niet langer droog en in looppas terug naar de auto. Ik vlucht verder en plots zit ik midden in de wolken, een onvoorstelbare wind, het klettert langst alle kanten en het begint te regenen zoals ik het nog niet veel zag. We zien maar een goede tien meter meer voor ons en de weinige auto’s die nog rijden doen het aan 5km/u. Dan trekt de mist langzaam weg en begint het te hagelen… De hagelstenen zijn op een moment zo erg dat ik bang ben dat mijn voorruit er zal aan geloven. Nergens een boom om onder te schuilen, of toch iets verder. Ik rij in de berm en voel dat mijn auto wegzakt, geen goed idee… mijn wagen is nog niet tot stilstand gekomen en dankzij mijn juiste reflex kan ik hier nog uit slippen.

 

Ondertussen is het opgeklaard en zit ik boven op de Grand Ballon, prachtige vergezichten hier. Ik slaag ergens een wegje in waar volgens mij nog niet veel wagens gereden hebben.

Mijn Citroen kan veel hebben in hoogste stand en ik loods er mij door. Na een paar kilometer hobbelen sta ik ineens voor een huis, een verlaten huis. Hoe ze het hier ooit konden bouwen is mij een raadsel. Hier zal mijn laatste slaapplaats zijn. Ik wandel nog een uurtje en kruip onder de wol (slaapzak).

Donderdag, wee komt de zon me goedemorgen wensen. Niets meer te bespeuren van het onweer, de lucht is weer zo blauw als een smurf.

Vandaag is mijn laatste dag in de Vogezen, genoeg gewandeld de voorbije dagen. Nu eens wat zonnekloppen. Na een uurtje voel ik dat het geen goed idee is om te lang in die bakkende zon te liggen. Ik maak nog wat korte wandelingen en eet mijn buik rond aan met de heerlijke braambessen. Rond 15u30’ gaan we terug richting Jette, nog 5u terug rijden nu.Mijn korte vakantie zit er op, het was gewoon zalig om eens een paar dagen aan niets te moeten denken, een mens heet het soms eens nodig. Van dat uurtje zon is mijn buik zo rood als een kreeft en dus willen of niet, ik zal nog even aan de Vogezen terug denken