Vanavond vertrok ik wat later, het begon al te schemeren en het was iets kouder.

Voor de zekerheid trek ik toch maar een pull aan, met al dat vetverlies ben ik toch wel gevoeliger aan de kou.

De voeten voelen goed aan en de benen hebben er ook wel zin in.

Nog een klein beetje stijf in de knieen van gisteren maar na honderd meter lopen is dat ook over.

 

Ik loop een stuk van de Leirekensroute tot aan de kruising met de kossaatroute.

Daar volg ik het stuk dat ik normaal gisteren er nog moest bijlopen.

K'begin hier een klein beetje meer de weg te kennen, binnenkort gaan we Buggenhoutbos eens ontdekken.

De route is veel anders als de nacht valt, veel boeren zitten nog op hun veld te werken.

Op de weg ligt een reuzevla en ik ben blij dat koeien niet kunnen vliegen.

 

Dat doet er mij aan denken dat ik op al die loopjaren nog nooit eens een vogel had die op mijn kop kakte.

Ik loop een rustig tempo maar toch gaat het sneller dan 10km/u, het gevoel zit wel goed en dat was toch ook al een tijd geleden.

De route is zo goed aangegeven dat zelf de nacht geen probleem is om ze te volgen.

Alleen de kleine wegjes zijn soms wat gevaarlijk als er een wagen komt.

 

Het goed gevoel blijft en de pijn in de voeten blijft ook weg. Het is heerlijk op zo'n manier door de velden te lopen.

Een reiger schrikt op en vliegt met grote slagen een eind verderop, 2 kleine haasjes blijven stokstijf zitten en denken dat ik hun niet zag.

Koeien volgen me met hun hoofd en een veulen komt speels naast mij springen.

Even verder is het minder leuk, een grote traktor met bigfoot wielen raast als een gek over de weg.

Er is geen plaats voor mij er bij en ik zie de grote banden met diepe groeven net langst mijn zij voorbij vliegen.

 

Ik ben hier niet aan het overdrijven, als hier een gracht was dan moest ik er in springen of ik was dood.

Die kerel dacht juist aan één ding, zijn oogst en zo snel mogelijk.

Vrienden let op deze periode, die boeren zijn overwerkt moe en zien je echt niet staan, fietsen of lopen.

Een beetje bekomen van de schrik en de weg gaat verder.

Na 1u12' heb ik er 14km opzitten, gemiddelde 11,6km/u. De voeten doen niet echt pijn maar het gevoel zit er nog.

 

 

 

Vandaag was het weer een warm weertje, vanmorgen deed ik een wandeling van de garage tot thuis.

Goed voor 30 minuten en de benen zijn wat losgestapt.

In de namiddag fiets ik terug, dan snel naar de technische controle (APK met de auto).

Hij was er door en terug thuis trek ik de loopschoenen aan.

Ik neem de kossaatroute en zet er een goed tempo in.

 

Het is wel warm en na een uurtje lopen heb ik al serieus dorst, nog even doorbijten.

De voeten zijn beter maar na 1u30' begint het toch wat moeilijker, niet vergeten dat we zaterdag nog 100km liepen.

Ik steek een stukje af om niet d evolle 32km te moeten doen.

Uiteindelijk kom ik aan 23,7km en de chrono stopt op 1u56'42" , een gemiddelde van 12,15km/u.

 

We hebben er toch maar weer een goei training opzitten.

 

 

 

 

Vrienden,

 

De voeten voelen al beter aan en raar maar waar voel ik niets aan de spieren.

Ondertussen schreef ik me alweer in voor een 24uren in Duitsland http://www.tus-breitscheid.de/veran/24std/index.shtml

28 en 29/08 de start is eens om 18u00' en dus mogen we direkt de nacht lopen.

Daartussen loop ik misschien ook nog de Monschau marathon(9/08) en de dodentocht wandelen bij goed weer (14/08), op 06/09 is er de Malheurmarathon in Buggenhout,

12 en 13/09 de 24u in Luik waar we met drie man de estafette gaan doen, 20/09 de marathon in Hilvarenbeek,

in plaats van de Spartathlon misschien Zwitserland op 26 en 27/09 (24u) ....

... tegen dan zullen mijn voeten wel genezen zijn zeker?

We moeten het allemaal eerst nog lopen natuurlijk en er kunnen nog wijzigingen zijn.

 

Maar in alle geval, ik blijf niet bij de pakken zitten na enkele mindere wedstrijden.

 

 

Even een kort verslagje,

 

750km ver rijden naar een wedstrijd, hoe gek kan een mens zijn?

Verwachtingen heb ik niet voor deze 24u maar toch nog eenmaal proberen, een test voor de Spartathlon.

Eerst Willy Jonkers ophalen en samen reizen we naar Reichenbach.

Na een reis met veel regen en files komen we eindelijk aan rond 22u40'

Regina en Jos zijn al ter plaatse, we zetten de tent van Willy op en ik slaap in de koffer van mijn auto.

 

Lang slapen konden we niet want al gauw werden we gewekt door Duitsers die dachten "wij wakker, iedereen wakker".

Direkt over naar de start, om 10u beginnen we er al aan. Jos heeft ambities en wil 200km lopen.

Willy denkt al wel weer aan 180km, Regina zou toch wel 160km willen en ikzelf hoop op 150km.

Heel de nacht hadden we met regenbuien te maken, een hevige wind maakt het koud.

 

Tijdens het lopen kruip ik bij elke bui in de auto, hopen dat het telkens weer snel overgaat.

Na 55km doen de voeten alweer zo pijn dat het niet meer uit te houden is.

Pijnstillers neem ik niet meer en wacht tot de pijn weer verzacht.

Die Oostduitsers zijn echt geen leuke mensen (buiten dan enkele uitzonderingen) en hier is de sfeer onder het vriespunt.

Een geluk dat de vier Nederlanders nog plezier maken, op mijn inschrijvingsformulier stond NL.

 

Nu dat ik Nederlander was moest ik niet lopen als een Belg en mocht dus wat minder kilometers lopen.

Oeps, straks Duisland en Nederland op mijn dak.

Bij Regina lukt het ook niet al te goed en terwijl Willy gaat rusten wandelen we wat verder.

Na 14u30' is de 100km een feit en zo zijn we toch voor iets naar hier gekomen.

 

Bij Jos springt de veer ook een beetje en we zitten alle vier met dezelfde ziekte, niet veel zin meer.

Ik hou het op 100km, Regina haalt 116km, Willy 117km en Jos 142km.

De omloop zelf was eigenlijk best mooi, wat heuvelachtig en alles goed beloopbaar.

De toiletten waren uitzonderlijk proper.

De bevoorrading kon beter, ik drink niet graag telkens uit dezelfde bekers waar anderen met hun zweet aan zaten.

Ook dozijnen wespen vlogen rond het drinken en eten, telkens goed in het bekertje kijken want regelmatig zaten er wespen in.

 

Een uur na de wedstrijd gaan we al door en rij ik 750km terug huiswaarts.

De spieren voelen bijna niets wat wel goed is, de voeten moeten nu echt wel eerst genezen.

En het belangrijkste van dit weekend, mijn knoop is door, geen Spartathlon voor mij.

Het was al geen doel voor mij om die wedstrijd te lopen, ik zou het alleen gedaan hebben uit koppigheid.

Maar voorlopig heb ik daar niets te zoeken, het lichaam is niet 100%, het kost me teveel geld en organisatie en het is niet iets dat ik echt wil bereiken van mezelf.

 

Ok, een klein beetje ontgoocheling wel, ergens was ik er wel mee bezig maar ik weet dat dit de verstandigste beslissing is.

Gewoon herstellen nu en andere haalbare uitdagingen aangaan.

 

Geen verslag zoals jullie gewoon zijn van mij, we gaan er aan werken om daar terug verandering in te brengen.

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn zo van die dagen, gisteren een marathon lopen en vandaag er niets van voelen...

Tinne komt tot bij mij om me te begeleiden bij de training.

Ik trek mijn loopschoenen aan en terug richting Aalst. Het is weer eens ideaal loopweer met weinig wind.

De route is weer veel anders dan eergisteren ( terwijl Tinne zelfs dacht dat het gisteren was ).

Ik voel in feite bijna niets van de marathon gisteren, buiten de voeten die niet zijn zoals het moet.

 

Alles loopt soepel, in Opwijk aangekomen staat een groep van een twintig mensen klaar voor een groepsfoto.

Als ik achter de fotograaf loop roep ik " iedereen lachen " en maak twee konijneoortjes achter de fotograaf.

Iedereen moet goed lachen en op dat moment drukt ze op het knopje, " deze is goed gelukt" hoor ik nog roepen.

Een mens maakt wat mee he.

 

Na 1u31' komen we in Aalst en vinden het mooi om hier terug te keren.

Even drinken en een banaantje eten kan ook geen kwaad.

Iedereen die we kruisen zegt vriendelijk dag en dat maakt een mens ook blij.

De terugweg gaat een stukje sneller omdat de dazen me weer achtervolgen.

Na 2u56' zijn we terug en hebben we net iets meer dan 30km gedaan (30,2km om precies te zijn).

 

Ik ben tevreden, zeker na gisteren een marathon te lopen, maar toch moet het terug sneller en soepelder gaan.

Voor de Spartathlon heb ik mezelf niets meer wijsgemaakt, veel te veel twijfels, de ene dag is het ja de andere dag is het weer nee.

Volgend weekend doe ik een 24u en toch blijf ik nu gewoon doortrainen.

Als ik op die 24u 150km of meer haal, dan doe ik de Spartathlon mee! Haal ik het niet, dan maak ik er gewoon een kruis over en probeer ik het de dag dat we er echt klaar voor zijn.

 

De 3 Musketiers.

 

Mijn dag kan al niet meer kapot, vandaag 17 juli ’09 wint Contador zijn aankomst bergop in de Tour de France.

En wat deden we verder zoal vandaag? Och ja, we liepen een marathon.

Zonder training verwacht ik er niet veel van maar 4u moet toch wel kunnen he.

 

Gust ging in op mijn vraag of er mensen mee wouden rijden en om 06u00 spraken we af in Grimbergen ( voor de Nederlanders – Grimbergen is een gemeente en niet alleen bier) om van daar samen naar Schwalmtal-Waldniel in Duitsland te rijden, zo’n 2 uurtjes aan normale snelheid.

Het verkeer gaat vlot en 5km voor aankomst zet ik de GPS af want een exacte straat hebben we niet. Een geluk hangen er aan de afrit pijltjes.

Op een moment gaat een pijltje naar links maar mijn gevoel zegt rechtdoor, hoe ik het doe…we kwamen op 20m van de start en er was natuurlijk ruimte zat om te parkeren.

Nog even de slappe lach met een Smart die zich kwam parkeren en we konden naar de inschrijving.

 

Willy waar we ook mee afspraken staat ons al op te wachten.

Op het inschrijvingsformulier noemen Gust en ik onze vereniging ‘ De Flierefluiters ‘.

In plaats van Steenhuffel of  Steenbuffel is het nu eens Steentuffel.

Mijn geboortejaar is 1870 en mijn achternaam zullen ze zelf wel vervormen.

 

Nog even aanschuiven aan de toiletten, daar maken we al contact met een andere loopster.

Mijn Duits en haar Nederlands was goed voor een twee persoon comedy show.

De tijd verstrijkt, om 09u00 is de start en het regent waardoor de lopers beschutting zoeken onder de bomen.

 

Het regenen stopt alsof het op bestelling tussen 9 en 14 moest droog blijven.

Als drie musketiers, allen in een goede bui, staan we klaar voor onze volgende uitdaging.

De Duitsers tellen even snel af als de Belgen en na 10 seconden verdwijnen we op de piste in een grote rode stofwolk. Ok, dat is weer overdreven maar toch was er ergens wel wat stof.

 

We moeten 4 rondjes afleggen van iets meer dan 10km en twee rondjes op de steentjespiste.

Onze vriendin loopt voor ons voor haar estafette en terwijl ze lustig puft alsof ze de stoomtrein terug wilt invoeren, moppen wij er op los en lachen heel wat af.

Veel op asvalt lopen we niet, een prachtig decor krijgt onze belangstelling.

Een beetje op en af en ideaal loopweer, af en toe komt de zon eens piepen en gaat het even 10° warmer, of toch zo voelde het.

 

De supporters zijn super zoals we het gewoon zijn van de Duitsers. Ook de vele seingevers doen meer dan hun best en hebben ook heel wat plezier.

Na wat bosjes en veldwegen mogen we door een mooi domein van het zusterklooster lopen.

Dan terug door de bossen om na enkele kilometers door het park terug op de piste te draaien.

Drie bevoorradingsposten waar water,cola, thee, koekjes en bananen te verkrijgen zijn.

Ook weer heel vriendelijke vrijwilliger.

 

In de helft van de tweede ronde, we zitten nog steeds te grappen en Gust moet weer even plassen. Willy en ik hebben een plan, we drijven onze snelheid op en proberen zo snel mogelijk uit Gust zijn zicht te verdwijnen. Gust vraagt zich af wat er aan de hand is en komt toch terug op 50m. Willy en ik versnellen dan nog maar en eens uit het zicht verstoppen we ons in de bosjes.

Gust loopt ons voorbij en wij terug achter hem. Het duurt ons kilometers eer we terug bij Gust raken, het wild loopt nu achter de jager. Pas begin van ronde drie komen we terug bij Gust.

We proberen wijs te maken dat we al een ronde meer liepen maar Gust wist wel beter.

We lopen op een schema van 4u16’ en trekken ons daar niet te veel van aan.

Na 24km zie ik braambessen en kan het niet laten om er een paar te plukken.

20 meter verder loopt een man met twee honden waar ik even een praatje mee maak.

De witte hond noemt Angel en de Bruine noemt Spike.

Ik vertel hem dat zijn honden er een beetje bang uit zien en hij wist me te vertellen dat die dieren door de vorige eigenaars geslagen werden,  hij ontfermt zich nu over de dieren en ik zeg tegen de man dat hij echt een goed persoon is. Hij blij, ik blij en weer verder maar dan ineens met vleugeltjes. Zo een dingen geven een mens kracht.

 

Het duurt niet lang of ik loop Willy en Gust als een TGV (van het ouder model) voorbij.

Voor de Nederlanders is het een HST.

Verderop loop ik bijna op een dood pimpelmeesje, ach, hoe zielig.

Zo’n mooi vogeltje, dit pakt dan weer energie van mij af L

Toch nog in het ritme besluit ik om voor die 4u te gaan, nog twee musketiers blijven over.

Aan de meet roept de speaker ons steeds bij naam, “Paul Von Hiel von de Fliereflouters” klinkt het.

 

Na km 37 is het toch iets moeilijker om soepel te lopen en volg ik een andere Belg.

Natuurlijk duurt het een paar kilometer eer we beseffen dat we dezelfde taal spreken.

Een gesprek loodst ons door de laatste kilometers, ik zou nog te vroeg binnen komen.

 

Na op de piste te draaien staat mijn chrono op 3u57’30” , ik wacht nog een paar minuten achter een tent om pas na vier uur stipt over de meet te komen. Eigenlijk veel frisser dan gedacht.

Gust komt binnen op 4u05’ ongeveer en iets later komt ook de derde musketier binnen.

Iedereen zeer tevreden over het verloop van de marathon en de sfeer die er was.

De organisatie was heel goed en zeker voor een eerste organisatie, een mooie medaille bij aankomst is ook altijd tof.

Mijn voeten zijn wel een probleem want die blijnen zitten nog altijd onder dat eelt en ik zal het eens door een Podologe moeten laten onderzoeken, de 24u volgende week zal weer niets worden.

 

Ik voel nog iets, mijn kleine teen, ja ik voel het….we moeten snel naar huis want vandaag gaat er in de Tour de France iets gebeuren, een aankomst bergop zou wel eens iets voor mijn favoriet Contador kunnen zijn. Na een vlotte reis en twee uur later gaat Sporza aan en ….

 

…

Mijn dag kan al niet meer kapot, vandaag 17 juli ’09 wint Contador zijn aankomst bergop in de Tour de France.

En wat deden we verder zoal vandaag? Och ja, we liepen een marathon.

Zonder training verwacht ik er niet veel van maar 4u moet toch wel kunnen he.

 

Gust ging in op mijn vraag of er mensen mee wouden rijden en om 06u00 spraken we af in Grimbergen ( voor de Nederlanders – Grimbergen is een gemeente en niet alleen bier) om van daar samen naar Schwalmtal-Waldniel in Duitsland te rijden, zo’n 2 uurtjes.

Het verkeer gaat vlot en 5km voor aankomst zet ik de GPS af want een exacte straat hebben we niet. Een geluk hangen er aan de afrit pijltjes.

Op een moment gaat een pijltje naar links maar mijn gevoel zegt rechtdoor, hoe ik het doe…we kwamen…………..laat maar.

 

Keep on Running.

 

Weer een mooie dag vandaag, we kunnen niet klagen.

Tinne kwam op bezoek en na mijn kookkunsten te laten zien waren we vol energie om een fietstocht te gaan doen.

De Leirekensroute op richting Aalst, er staat een hevige wind en we moeten goed blijven trappen of gaan achteruit.

Echt snel gaan we niet maar toch wel rond de 20km/u. 

Onderweg even stoppen om juistgeteld twee braambessen te plukken en terug op stap.

In Aalst keren we om en dan hebben we de wind in de rug, na 2u hebben we er 40km opzitten.

Een ontspannen fietstocht.

 

Eigenlijk gingen we vandaag alles organiseren voor de Spartathlon, ik ben nog altijd niet beginnen trainen voor die wedstrijd.

Het was dan ook continue vragen, ga ik hem lopen, ga ik hem niet lopen.... niet ideaal om zo naar de Spartathlon toe te leven.

Uiteindelijk beslis ik toch te gaan maar het organiseren, hotel zoeken, wagen huren, tickets, de kosten... het is me allemaal wat veel voor een loopwedstrijd waar de kans groot is om zelfs niet uit te lopen. 

 

Aan de andere kant zeg ik dan, ok nu heb ik de kans om hieraan mee te doen, riskeer het eens en ge ziet wel.

Zoals jullie zien, nog heel wat twijfels. Ik zal waarschijnlijk met de minste voorbereiding aan de start komen.

Mijn mening is dan ook dat het geen nut heeft om een jaar lang naar zoiets toe te leven, de volgende twee maanden zullen wel genoeg zijn, onderschat ik het? Is het jeugdige praat? In alle geval, er komt een mooie vakantie naar Griekenland aan, ja, ik ga.

 

 

 

 

Hoi iedereen,

 

we waren weer eens goed terug vertrokken maar toch blijft het werk op me af komen,

veel fut zit er momenteel niet in maar we zijn bijna in verlof en dan kunnen we alles beter verdelen.

Als er nog mensen zijn die willen meerijden zondag naar de marathon in Duitsland (Schwalmtal),

iedereen welkom, ik vertrek langst de A12 over Brussel dan tot Leuven en daar de A2 tot in Roermond.

Ale, iedereen...max 3 man he.

 

 

 

Vrienden,

 

Weer een stralende dag met een goede portie zon, wat moet een mens meer hebben.

Op werk profiteerde ik er van om de distels uit te trekken, de zon geeft me energie, het werk is gedaan en iedereen is blij.

Zo simpel is het allemaal, amai blijkbaar een goede bui...

 

Vanavond dan nog maar eens het fietske van stal gehaald.

Mijn banden zijn iets te plat maar zo lui als ik ben vertrek ik, een beetje harder trappen = betere training.

We nemen terug de Leirekensroute en vandaag is de wind gedraaid.

Rond de 30km/u komt er een wielrenner in mijn wiel hangen, ik trek op naar 33km/u.

Na een tien minuten komt hij me voorbij, duidelijk met een plan.

 

Met zijn fijne goed opgepompte bandjes gaat zijn snelheid langzaam maar zeker omhoog.

Ik zo koppig als ik ben daar achter met mijn brede halfopgepompte traktorbanden (ok een beetje overdreven).

we rijden aan 38km/u en hij begint te verzwakken, haha, dat ken ik nog van 20j geleden.

Hij gaat terug naar 31km/u, tijd om de kop terug over te nemen, ik ga terug naar de 35km/u.

Hij blijft volgen en mijn fietsconditie is nog niet genoeg om hem er af te rijden.

 

Toch hoor ik meer puffen achteraan en uiteindelijk rijden we nog een eindje pratend naast elkaar.

Motiverend voor mij dat ik met een mountainbike die wielrenners kan bijhalen,

later koop ik terug een koersfiets en laat ze dan maar eens komen.

Ondertussen zijn we in Aalst en is het tijd om de route in de andere richting te doen.

 

De wind zit op kop maar 30km/u kan er nog steeds af. Er zijn wel heel veel zijstraten waar ik telkens weer moet optrekken.

Een hele goede intervaltraining, alleen spijtig dat het weer allemaal zo plat was.

Die wielertoerist sprak wel van nu is het bergaf tot in Aalst, ik heb daar niet veel van gemerkt.

 

Eenmaal thuis staat de chrono op 1u18'23" goed voor 36,25km .

Een gemiddelde van 27,74km/u, dat is misschien weer wat te veel voor de eerste training!?

Daarna al de vliegen van mijn voorhoofd krabben en een goede koude douche.

Mijn armen pikken, dat zweet op al die wondjes van die distels...brrrr.

 

Voila, weer een goede training erop zitten en nu nog wat genieten van de rust en de vogeltjes.

 

Voor volgende week zondag hebben we toch al weer een marathon gevonden net over de grens.

Bedoeling is om hem ergens rond de vier uur te lopen en vooral kilometers maken.

 

 

Wat een weken achter de rug.

Ondertussen is ook mijn verhuis achter de rug met al wat daar komt bij kijken.

De grootste werken zijn achter de rug en daar ben ik meer dan blij om.

 

Vandaag konden we eindelijk weer eens gaan lopen, de nieuwe schoenen (new balance) aan en weg.

Het is een lekker weertje maar er staat heel wat wind. Ik vertrek uit Steenhuffel.

Het is hier mooi, veel velden,mooie natuur, kalm, maar zo plat als...als iets heel plat.

Alles is hier nieuw voor mij dus voorzichtig dat we niet verloren lopen, rechtdoor lopen lijkt me dan ook een goede optie.

 

Ik kom op de Leirekensroute, die gaat tot in Aalst maar al de eerste meters zeggen me dat dit niet voor vandaag zal zijn.

Er is terug werk aan de winkel, man wat gaat een conditie snel achteruit.

De snelheid is wel niet mis maar dit een marathon lang zou ik nog niet volhouden.

Heel veel genieten van alles rond mij is het nog niet, ik moet nog te hard knokken en opletten dat we de weg terug vinden straks.

 

Toch ontgaat het me niet dat er veel vlinders mijn weg kruisen, of ik hun weg.

Ook veel paarden langst de route die me dan weer voorzien van dozijnen dazen.

Die dazen zijn vervelend en hun steken maken van mij een Michelin manneke, mijn snelheid gaat dan ook telkens omhoog bij het zien van die beestjes.

 

Na 36' keer ik om en heb de wind mee, ik besluit van nog eens goed door te trekken en kom terug na 1u08'

Goed voor juist 14km dat maakt een gemiddelde van 12,35km/u.

Niet slecht voor mijn eerste loopje sinds lang, maar of het soepel ging...

Volgens mij ga ik nu iets sneller omdat mijn 5 overtollige kilo's er eindelijk af zijn.

Benieuwd hoe alles nu de volgende weken voort gaat evolueren, ik ben allesinds van plan om er een lap op te geven.

 

 

Oei, lang geleden dat we nog gelopen hebben, ik verwaarloos mijn sport een beetje maar heb er dan ook een goede reden voor.

De laatste dagen waren loodzwaar en ik voel bijna mijn benen niet meer.

Er volgen nu nog enkele zware dagen op werk, daar moeten we ook weer door.

Ondertussen zijn de voeten weeral mooi genezen en kunnen we terug beginnen met ze kapot te lopen.

Oeps, nee ik hoop met de New Balance schoenen van die vervelende brandende voeten af te zijn.

 

Nog even geduld en er komen weer nieuwe avonturen.

Hieronder de foto's van een prachtige lucht gisteren.

 

 

Juli, Augustus, September... neenee, ik zit niet met de Spartathlon in mijn hoofd.

De voeten zijn al stukken beter maar zekernog niet toe aan lange (of korte) afstanden.

Vandaag op werk heel de dag op terras in de zon gestaan (al werkend natuurlijk) en blijkbaar begin ik terug tegen de warmte te kunnen.

Waar iedereen hoofdpijn krijgt en beschutting zoekt, sta ik in bloot bovenlijf zonder pet te genieten.

 

Ook dit hoort bij de Spartathlon, iemand die goed tegen de hitte kan zal zeker een voordeel hebben.

Och ja, wat zit die leek hier allemaal te schrijven, we zullen het eerst maar eens moeten meemaken zeker?

Waar ik vorige week twijfelde om wel mee te doen komt er toch wat verandering in.

Een mens moet uitdagingen durven aangaan, waarom wachten op volgend jaar als het nu ook kan.