Paul's profileMarathonfreak ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
7/28/2008 27/07De Goden zijn met mij.
Beste vrienden, we hebben weer eens een mooie dag achter de rug. De bedoeling was om vandaag een jogging mee te pikken in Sinaai. Maar veel te weinig zin om tot daar te rijden dus kijk ik maar naar de slotetappe van de Tour... Rond 22u begint het te regenen en ik besluit om dan eens te gaan lopen, een beetje afkoelen. Even een pas gewassen T-shirt aan en weg zijn we. Het begint al donker te worden en dikke druppels vallen uit de hemel. Het is wel nog heel warm dus die druppels zijn meer dan welkom. Mijn benen kiezen richting park, van het park naar het bos. Direkt wat snelheid erin zetten of ik roest weer vast aan mijn 10km/u. Het loopt heel soepel, in het bos is het al redelijk donker. Ik loop de weg die ik anders doe maar vandaag is hij helemaal anders. De donkere nacht, de wind, de regen die steeds harder klinkt. Het enige onnatuurlijke is de autostrade in de verte en de geur van wasverzachter op mijn T-shirt. Na een open stuk moet ik onder de autostrade, onder en brug waar men geen 10cm vooruit kan kijken. De geur van wasverzachter maakt plaats voor een andere geur... Wiet ! Een groepje jongeren roken hier hun joint. 'Salaam Alaikum' klinkt het onder de brug, 'Wa Alaikum Salaam' weet ik te antwoorden. Dat was voor de jongeren blijkbaar genoeg om me verder gerust te laten. ze verdwalen verder in hun wereldje en ik in het mijne. Het is wel even verschieten en u snel op alles voorbereiden. Ik loop verder,2hazen sprinten weg het veld in.Rechts draai ik in tussen de paarden. De paarden kijken op en ik groet hun met zo een geluid dat paarden met hun lippen doen. Ze antwoorden ook en grazen rustig verder. Het tempo zit er nog altijd goed in, voorbij de manege gaat het goed omhoog en de weg is heel donker. Een weg met stenen en geulen, ik zie nog net genoeg. De geulen zijn donkerder en de vlakkere stukken lichter. Terug de velden in , nu zie ik bijna gene steek meer. Als bij wonder krijg ik om de 15 seconden een weerlicht die me toont waar ik best loop. De goden zijn met mij. Ik kom aan een lantaarn en kan even op de klok kijken, 42 minuten al. Het is zalig lopen en nog steeds een goed tempo. Links een lange rechte weg op, de kasseistenen maken een hard lawaai onder mij en het lijkt even of de wereld onder mijn voeten draait. Het is of ik de wereld doe draaien door te lopen. Dat gevoel duurt echter niet lang want na de kasseistrook is het weer een veldweg die er niet al te goed bij ligt. De weerlichten hebben plaats gemaakt voor bliksem, ik loop nat bezweet door een open vlakte... het doet me toch even versnellen en in mijn gedachten zie ik mij al half verkoold verder lopen. Er volgt nog een redelijk gevaarlijk stukje omdat ik bijna niets zie maar wel weet dat dit een heel slecht stuk weg is. Het is een wonder dat ik nog niet één keer mijn voet verstuikte. Oef, even een stuk verlicht, maar lang duurt dit niet want eens voorbij de manege is het nu pikdonker. Moest hier een prikkeldraad gespannen staan ik liep er los door. De regen is ondertussen ook gestopt. Het brugje terug onder, de jongeren zijn verdwenen. Onder de brug is alles zwart en het is gokken waar men loopt. Dan het stukje bos, ik moet eerlijk toegeven dat het hier eigenlijk wel even akelig was. Het enige dat ik kon zien waren de boomstammen die zwarter waren dan het zwarte gat waar ik in liep. Mijn tempo gaat in plaats van omlaag nog naar omhoog, de ondergrond is hier wel beter maar de dieren die ineens voor mij opschrikken zijn verschietachtig. Ik ben helemaal geen bangerik maar bal toch maar mijn vuisten, in een bos aan de rand van Brussel moet men voorzichtig zijn. Na het donkere stuk is er terug wat verlichting maar de omgeving is niet beter want hier loop ik langst het kerkhof... Dan volgt terug ene pikzwart stuk van een 800m waar iemand die zijn weg niet kent nooit zou doorkomen zonder licht. Hier ligt ook een boomstam over de weg en je ziet pas een zwarte vlek over de weg als je er op 40cm vanaf staat. Eindelijk, terug in het park, alles mooi verlicht. Nog een km uitbollen en we zijn terug. 1u34' dat is 12,6km/u, mijn snelste 20km dit jaar? Eindelijk weer eens een snellere training kunnen doen. Om dit 42km te doen is nog wat vroeg maar we zijn al terug op de goede weg. Eén van mijn mooiste trainingen vandaag. Oja... ik trok een mooie foto van de weg in het bos. 7/26/2008 25/07 SolidariteitsjoggingMooi weer gisteren, ik vertrek dan maar naar Welle waar de 14de Solidariteitsjogging doorgaat.
Een beetje te laat vertrokken en de E40 zit zo vast als iets, tegenwoordig met de GPS zijn ook de sluikwegen druk bezet.
Een geluk dat ik tot in Welle de kleinste baantjes ken waar soms zelf een GPS denkt dat we in het niets rijden.
8 minuten voor de start kom ik toe, een geluk is er juist een wagen die weg moet en me een plaats op 50m van de start geeft.
De inschrijving verloopt vlot, er is dan ook niemand die zich nog moet inschrijven.
En we zijn direkt vertrokken voor 12km, ze hadden onweer gegeven maar niets is minder waar. Een stralende zon zal 12km lang op onze huid branden. Mijn eerste km 6'15" en dan moet ik plassen, andere joggers weten niet wat ze zien blijkbaar.
Ik moet me terug aanpassen aan die korte afstanden, bij marathons en ultra's zie je iedereen langst de kant plassen.
Mijn opwarming zit er weer op en ik begin een tempo te lopen, de volgende km is wel moeilijk omdat zeer trage groepjes heel de weg voor hun nemen en ik telkens langst de graskant moet inhalen. Dat is dan een nadeel van achteraan te starten.
Ik kom bij 2 lopers aansluiten die hier duidelijk veel meer kunnen en aan een trainingsloop bezig zijn. Dat lijkt me ideaal om tempo te lopen. Het is wel frustrerend van telkens weer naar hun gestoef te moeten luisteren... ze lachen als het ware iedereen uit die ze voorbij lopen. Bij de bevoorrading stoppen ze om te drinken, ik loop verder al was het in een iets trager tempo.
Na de eerste km in de tweede ronde komen ze me terug voorbij, ook ik krijg deze keer een flauwe opmerking. Ik vertel hun dat ik niet rapper loop omdat ik verleden maand bijna 400km in 4 dagen liep, ineens werden ze veel stiller en ons gesprek dat volgde was met heel wat meer respect voor elkaar. Dat mis ik wel bij joggings meer dan bij lange afstanden, iedereen is toch winnaar en iedereen heeft zin verhaal over hoe goed hij wel gelopen heeft.
Na 8km laat ik de twee gaan want ik kan gewoon niet meer volgen, de kracht is er niet en op karakter leg ik de laatste ronde af.
Weer eens uitgeput komen we aan de meet op 55'21" ongeveer. Dat is iets minder dan mijn niveau zoveel jaar terug met mijn eerste 12km jogging.
Ik ben wel blij met het resultaat, 13km/u is toch 30% sneller dan wat ik de laatste maanden liep.
Voor een snellere marathon ben ik echter nog niet klaar, ik schat dan ook mijn tijd voor de marathon van Monschau tegen de 5 uur (als het niet meer is).
Bij het inleveren van ons startnummer krijgen we nog een grote fles 'Blonde Affligem' en een handdoek.
Het was een mooi parcours en de organisatie was ok.
7/23/2008 22/07Hello vrienden,
ik ben een grote wielrennerfan en vandaag was een alpenrit. Dus heel de dag voor de buis en wachten tot we spektakel zien...
het bleef echter bij wachten en uiteindelijk gaan ze weer eens wachten tot de laatste col om de verschillen te maken.
Volgend jaar kijk ik alleen naar de laatste Alpenrit en dan weet ik ook wie wint...
Een hele dag binnen gezeten dus... dat kan niet zijn. Ikke schoenen aan en naar Nieuwvliet.
Om 19u15' is daar de start van een jogging. De afstanden zijn me nog niet duidelijk maar dat zien we ter plaatse wel.
Het is mooi weer en vlot verkeer, na 1u30' kom ik ruim op tijd aan.
Bij de inschrijving heb ik keuze tussen de korte en de middelafstand, ze zeggen dat de middellange afstand 8,4km zou zijn.
We moeten eerst 2 minirondjes lopen en dan twee grotere rondjes.
3€ inschrijving , de borstnummers zijn bijna grote reclamepanelen...
Eerst nog wat inlopen... wow, de benen lijken wel loden blokken. Mijn kuiten en bovenbenen verkrampen als het ware na 100m lopen.
Rustig toch maar verder opwarmen en een paar keer rekken. Ik zou toch graag terug boven de 12km/u lopen vandaag maar of dat gaat lukken met deze benen?
Het is zover, tien voor acht gaan we stipt van start. Ik sta weer helemaal achteraan en het is de eerste minirondjes echt wel uitkijken waar men loopt, de kudde is weer gelost :) (niet persoonlijk oppakken he sommige lezers).
Na 4' begint het echte werk, de eerste grote ronde. Ik verplicht me om een voor mij hoog tempo te lopen en haal zo al direkt de ene na de andere loper in. Het is alweer lang geleden dat mijn hartslag zo de hoogte in ging.. op het einde van de eerste grote ronde zijn men benen ook al half verzuurt. Het beste is er al af, mijn conditie is nul komma nul !
Een snelle loper die de korte afstand liep en nog wat wou uitlopen beslist om me op sleeptouw te trekken.
Ik wil nog eens lekker afzien en ga in op de uitnodiging. Ik puf en puf maar blijf in zijn spoor. In de helft van de tweede ronde versnel ik nog en ga naast hem lopen. Dat was voor mijn helper ook teveel, hij wenst me succes en stopt uitgeput.
Van toen was het harken om nog verder te geraken, mijn tempo daalde enorm. Nog even doorbijten toch, op d ehele jogging heeft 1 loper me ingehaald en dat was in de laatste 100m. We zijn er geraakt, 38'59" . Even ben ik uitgeput maar het recuperatievermogen is wel veel sneller dan vroeger en ik loop nog 20 minuten uit. Een 29ste plaats daar ben ik meer dan tevreden mee.
Op internet even het parcours nameten want volgens mij liepen we toch meer dan 8,4km.
Ja hoor, we liepen in totaal exact 9,160 km. Dat maakt een gemiddelde van 14,09km/u (ooit liep ik een marathon aan dat tempo).
In de toekomst toch terug wat kleine joggings meepikken om de snelheid wat te onderhouden, ook in de trainingen terug wat snelheid inlassen want zo afzien voor 9km...
Daarna nog even naar de zee kijken en als ik voorbij Sluis kom dan zie ik dat er een groot feest aan de gang is, even stoppen.
Al de winkels waren nog open, overal muziek, mensen die dansen, wat kan een mens meer wensen na zo afzien? Dat er iemand hem nog terug naar huis kan rijden misschien....
En nu naar bed want het is wat uitgelopen. Slaapwel.
7/18/2008 18/07Zo, we hervatten onze training stillaan. De blijnen zijn nog altijd niet echt genezen maar ik kan het niet laten om toch al terug te lopen.
Het is een zalig weertje, in de verte hangen wel wat donkere wolken maar die zijn nog ver van mij.
Rugzak mee met 500ml water en weg. De eerste 500m zijn een beetje moeizaam, het is duidelijk dat al die kilometers van vorige maand er nog inzitten. Niet vergeten dat ik op 4dagen bijna 400km gelopen heb.
Mijn bedoeling was rondjes draaien in het park maar dat zou niet lang geduurd hebben. Dan maar het van het park naar het bos.
Het begint lekker te draaien, ik forceer niet maar loop toch wat sneller dan anders.
Na 30' kom ik terug aan het plaatje van het kruiskouterpad... ale , het gevoel is goed genoeg en desnoods stap ik wel even.
Bergop is het even op de tanden bijten, na een uurtje wandel ik een minuut om eens goed te drinken.
Er staat heel veel wind op kop en de donkere wolken hangen ondertussen boven mij.
Ik loop naast een veld waar honderden zwarte vogels samen zitten, het lijkt wel een betoging van vogels.
De maisvelden zijn op korte tijd meer dan een meter hoger geworden, zalig zo tussen de hoge velden lopen.
Na 1u25' begint het dan goed te regenen maar d eregen stoort me niet meer, ik zit ondertussen terug in het bos.
Alleen op de open vlaktes voel ik veel nattigheid, het doet ook wel goed zo een afkoeling.
Na 1u43' ben ik terug thuis, weer even 20km gelopen. Het was niet mijn bedoeling van direkt zoveel kilometers te lopen... maar het ging niet anders... de benen willen meer. Thuis eet ik direkt een maaltijd met veel koolhydraten en kijk even mijn voeten na.
Grote vellen zijn losgekomen maar pijn doen ze niet meer, toch nog maar even voorzichtig verder doen voor we weer overmoedig worden.
7/15/2008 15/07We zijn terug min of meer uitgerust.
Gisteren beperkte ik mij tot een wandeling naar de bakker
 , ongeveer 800m heen en terug kwakkelen. Dat was meer dan genoeg met die blijnen op het plat van mijn voeten. Vandaag wandelde ik al eens tot aan de post wat het dubbele van afstand is, en bijna pijnloos.
Ik moet toch wel een enorm herstelvermogen hebben. Buiten die blijnen voel ik juist een klein beetje stijfheid in de kuiten.
Voor ik nu terug begin te lopen toch wel eerst de voeten volledig laten genezen of anders komt er nog miserie van.
Bezorgde ultravrienden mailen me... Paul, loop je niet kapot... ik begrijp de bezorgdheid maar mijn lichaam kan het aan.
Volgens mij is lang lopen ook een kwestie van gewoonte, gewoon regelmatig doen en niet forceren.
De volgende 24u staat ondertussen ook al vast, 12-13 september, de 24u van Luik. Tot dan geen wedstrijden meer.
Ik ga nu eerst wat 'rusten' en dan bewust trainen met voedsel en drinken naar de 24u toe. Ik zal daar mikken naar 160km maar als het kan vol gaan voor de 200km . Weer nieuwe doelen, terug motivatie voor iets nieuws.
Waar gaat dat stoppen? Wie zal dat zeggen, het leven is zo onvoorspelbaar. Daarom is het zo belangrijk om er NU van te genieten.
7/13/2008 Séné 12/07/2008Vrijdag 11juli, ik sta op om 07u00' want straks moet ik een ct-scan laten doen van mijn abdomen.
Afspraak om 09u00' in het hospitaal van Asse, ik moet 1u30' vroeger komen want eerst moet er een fles leeggedronken worden met contrastvloeistof.
Mijn fles is gauw leeg en ik ben aan de beurt, alle kleren uit en een patientenkleedje aan.
Ze leggen me op de tafel en spuiten in mijn aders een vloeistof. "Gaat u even op uw zij liggen mijnheer.."
Lap, ik heb het hier weer getroffen, nog een liter vloeistof waar ik liever niets naar binnen krijg.
Het hoort gewoon bij de test dus laat ik maar begaan.. om een lang verhaal kort te maken, om 12u00' ben ik terug buiten met het enige resultaat van enkele kleine steentjes in de milt te hebben.
Geen prettige voormiddag... ik neem mijn spullen klaar, nog een goed bad, naar de winkel en.... weg op avontuur.
Om 17u45' vertrek ik naar Frankrijk, meer bepaald Séné. Séné ligt op bijna 800km van Jette en de GPS geeft een reistijd van 08u30'.
Wat ga ik nu in godsnaam ginderachter zoeken? Vakantie? Mmmja, een beetje wel maar ook een beetje niet.
Dit weekend is het Kampioenschap van Bretagne van de 24u in Séné. En Van Hiel Paul, ja, hij schreef hem ook maar even in.
Na mijn 77,5km drie weken geleden, de 143km twee weken geleden en de 50km van Assen verleden week, kon dit er ook wel bij.
In Brussel krijg ik direkt een file op mijn boterham... daarna is het weer vlotter rijden. De nacht valt al snel en het regent zonder ophouden.
Enorm vermoeiend is het om met zo'n regenweer op de onverlichte Franse autowegen te rijden.
Ik besluit dan maar iets voor middernacht te stoppen aan de 'aire mont St-Michel'. Van hieruit is het morgenvroeg nog twee uurtjes rijden.
Slaap vatten is weer niet makkelijk in een kleine wagen en met het tikken van de regen.
Zaterdag 12juli, om 07u00' gaat de wekker.. juist als ik deftig begin te slapen. Het weer is al veel beter dan gisteren, bewolkt maar droog.
Na 2u rijden staat mijn wagen net naast het parcours, snel nog mijn nummer afhalen (om 10u is de start al).
Als ontbijt koos ik voor enkele boterhammen met muizekorrels en snel een liter water. Een half uur voor de start worden we begeleid naar de markt van Séné, van hieruit doen we een aanloopstrook van 1200m en dan zijn het rondjes van 1334m.
Eerste Belg zal ik zeker al zijn, het zijn hier alleen maar Fransen. De sfeer is helemaal anders dan bij ons, die mannen zijn enorm gespannen en hebben hier blijkbaar allemaal heel hard voor gewerkt.
Bij het wandelen naar de start laten mijn blijnen al eens weten dat ze daar nog zijn. Mijn doel vandaag? 100km.
En we gaan van start, iedereen weer enorm snel weg... ik houd mij van in het begin aan een zeer laag tempo met de hoop van dan zo heel lang te kunnen blijven lopen. De eerste keer voorbij de bevoorrading....de tafel is leeg. De tweede keer...idem, pas na 5 toeren begint er mondjesmaat wat drank te komen. Iedereen krijgt een vakje met zijn nummer waar zijn bekertje in komt, wat een flauwekul zeg.
De cola is van een merk dat wij hier nog nooit gezien hebben en smaakt een beetje naar goedkope grenadine.
Elke ronde terug moeten de lopers zelf hun beker vullen en zoeken waar het water staat of de cola...
Na twee uur lopen komen er ook enkele bananen tevoorschijn en een bordje rozijnen. Een geluk dat ik zelf ook wat eten meehad.
Veel praten doen die Fransen niet want ieder is zo bezig met zijn Mp3 en een record dat ze moeten lopen. Het zal een eenzame tocht worden.. niet te veel mee inzitten en proberen wat positiefs te zoeken.
Na zes uur lopen zit mijn snelheid vast op 7km/u ongeveer en daar voel ik me goed bij, mijn blijnen die denken er anders over en doen me al wel eens wat scheef lopen. De km gaan traag vooruit maar ze gaan vooruit, beter dan ik zou durven dromen hebben.
Het probleem van de bekertjes blijft duren tot ergernis van vele lopers. Ook de Barbeque zorgt voor een laaghangende mist die niet zo erg lekker ruikt.
Na 08u00' lopen krijg ik het toch wel knap lastig, mijn tempo blijft stabiel maar de pijn steeds erger. Ondertussen zijn ze bezig met zo van die cowboydansen en ik zet er mij tussen. Het doet goed na zo lang lopen om een paar dansjes mee te doen. Even andere spieren losgooien.. Het publiek vermaakt zich hier wel mee maar de lopers begrijpen het niet goed. Na het dansen gaat het terug beter..maar..elke ronde at ik een tiental rozijntjes en dat is blijkbaar niet genoeg. Ik voel me leeg en de vermoeidheid begint op te spelen.
Na 10u dan maar tijd voor een bord pasta...man man man...wat noemen ze daar pasta! Een vuile brij met pakken boter, ik eet een klein bord leeg en na 100m stappen moet ik mijn mond dichtklemmen of alles komt eruit...degoutante pasta gewoon. Buiten van die platte aardappelpuree is er niets anders dus eet ik maar terug mijn rozijntjes.
Na 12u is het al enorm moeilijk, de lopers van de 12u gaan ook van start en om die drukte wat te vermijden neem ik een pauze om me volledig om te kleden ( buiten de kousen en schoenen ).
De mannen van de 12u gaan als gekken van start en iedereen weet dat dit niet vol te houden is (+-16km/u).
Ik loop nog wat verder, mijn voeten staan op onploffen en de pijn is wel erg nu, ik wil wel absoluut die 100km halen.
Half slapend, half wakker ga ik verder. Iemand uit het publiek wandelt 100m met me mee en ik krijg direkt een verwittiging.
Ik maak de mens duidelijk dat ik voor geen wereldrecord ga, dat we hier niet in Seoul zitten en dat het soms wel eens plezant mag zijn ook. De man heeft er geen oren na en wijst naar het reglement. Het is wel al lang duidelijk waarom hier maar 1 buitenlander is, volgend jaar zal deze er ook wel niet meer bij zijn. De nacht is al gevallen, het parcours loopt de eerste 900m licht bergop op een weg met kleine steentjes. Daarna een beetje plat en dan 300m naar beneden tot aan de meet.
De weg die omhoogloopt is verlicht met halogeenlampen die werken op een groep met benzinemotor. De motortjes stinken een beetje zoals een scooter maar we hebben tenminste licht. Toch voor 2u, dan zijn de reservoirs leeg en moeten we in het pikdonker lopen.
Blijkbaar wisten veel lopers dat dit ging gebeuren want de hoofdlampjes komen boven. Ik ben volledig leeg, na bijna 16u ben ik zo moe dat een bed onvermijdelijk is, we hebben ondertussen 105km en mijn doel is bereikt.
Ik kruip met veel moeite in de auto en probeer te dutten, draaien en keren, eens uitstappen, plassen, draaien en keren. Veel zweten , drinken, omkleden, plassen... .zo gaat het verder. Na 5u werd ik er zo gek van dat er maar 1 ding opzat en verder te stappen...nog 3u en wat minuten koers. Lopen gaat echt niet meer want mijn twee voeten zijn veel te pijnlijk, wat ben ik blij dat mensen tweevoeters zijn, stappen lukt nog wel een beetje.
Mijn lijf is echter nog leeg en ik voel dat mijn hart veel te snel klopt. De cola aan de bevoorrading is veel te koud geworden en ik vraag aan de enige dame dat ons nog diende of ze soep had. En ja, ze hadden soep.. ik keek in mijn beker en zag een eigenaardige goedje, het rook even erg als het er uit zag maar toch eerst eens proeven alvorens te beoordelen. Beirk... hebben ze hier dan niets deftig? gefrustreerd dan maar weer een handje rozijntjes en een glas water. Ik stap verder en verder en verder, wankelend, strompelend.
Op 2u van het einde zie ik eindelijk iets liggen dat evengoed als bij ons moet smaken.. een ei !
Ja hoor, het was heerlijk, en nog warm. Een hardgekookt eitje waar ik alleen het eiwit van at. Eindelijk iest warm in mijn maag.
Mijn 24u zit erop, ik heb nog 121km gehaald wat voor mij meer dan geslaagd was. En zonder blijnen ben ik overtuigd dat 160km makkelijk haalbaar is..volgend doel maar dan met wat meer voorbereiding.
Ik blijf nog heel even maar de sfeer is er niet echt dus dan maar weer recht naar huis. Het is hard om nu weer heel dat eind terug te rijden en na 150km stop ik een uurtje maar dan in één trek door. En weet je wat ik het eerste deed terug in Belgie? Een goed pak frit want mijn maag heeft het nodig.
Séné, ik durf het schrijven, het publiek staat centraal en de loper is maar bijzaak. Hier komen we niet meer terug.
Voor mij scoren ze in Nederland qua organisaties nog altijd het beste. Vrienden, 2 maal een 24u op 2 weken tijd, ook een soort dubbeldekker? Het is teveel, ik geef het toe, maar toch... blij dat ik het deed 7/8/2008 8/07Hoi beste vrienden,
De benen zijn alweer eens aan het herstellen tegen 100km/u.. nog juist de linkervoet die wat blijft haperen maar daar zie ik binnen enkele dagen ook wel verbetering in.
Vandaag toch nog altijd niet gaan lopen, ik hield het op een korte wandeling naar de bakker.
Morgen zou het wel eens kunnen dat we terug enkele kilometers gaan loslopen.
Mijn linkerkant heeft het wel telkens te verduren, nu staat er boven mijn enkel een enorm harde rode plek.
Een beet van één of ander beest, ik denk van tijdens mijn sanitaire stop in het bos zondag.
In mijn laatste verslag maakte ik een grapje over een Afrikaan...maar nu ik erover nadenk..
Die Kenianen doen toch nooit mee aan ultralopen?? Zouden ze het niet aankunnen of is er niet genoeg geld mee gemoeid?
Misschien zijn ze er wel maar ken ik ze gewoon niet. Het ultralopen moet toch in die stammen ergens ontstaan zijn? Iemand die informatie heeft, plaats maar een reactie please.
 7/7/2008 50km van Assen 06/07/2008Zaterdagmiddag, een mooie zomerse dag. Ideaal om naar Assen af te zakken.
Assen ligt in Drenthe, niet zo heel ver van Groningen. Een stukje rijden vanuit Brussel.
Mijn benen zijn nog niet echt 'loopklaar' maar de 50km van Assen mogen we toch niet missen.
Het gaat heel vlot op de snelweg en al gauw draaien we de parking van het sportcomplex op.
Ik herken direkt de Ferrari van Eric DeKort en de Lotus van Gerald en Patrick Kloek, mijn kennis over wagens is niet echt goed maar het was wel hun wagen...
Nellie verwelkomt al dadelijk haar gasten en komt mee met de wagen om te tonen waar de tent mag staan.
Op een stukje gras dat uitkijkt op een enorm mooie atletiekbaan staan al enkele tentjes, links de Belgen en Rechts de Hollanders.
Om de tent in het midden te houden plaats ik ze in het midden, hm.
De tentjes zijn leeg maar ver is het niet zoeken naar Eric en de gebroeders Kloek. Boven de sporthal is er een kantine met een terrasje.
Het is een blij weerzien, iets later komen Renaat en Dora ook aan.
Rond 18u krijgen we een grote honger en besluiten om het centrum van Assen onveilig te maken.
Het is een hele eer om met zo'n grote atleten op restaurant te gaan. Ik kan u verzekeren dat er met die mannen geen saai moment op heel de avond is.
Na het eten bollen we terug naar onze kantine en laten zien dat we echte Belgen zijn.
De nacht begint te vallen maar we zien nog net genoeg om een paar keer ver te springen in de zandbak, anderen verklaren ons al gek.
We hebben heel wat afgelachen en het was een heel gezellige avond, maar nu toch even denken aan morgen en op tijd in bed.
De start is om 10u... ik profiteer ervan dat de start maar op 200m ligt en laat me wekken om 09u00'.
Het is al mooi weer en het zal warm worden vandaag. 3 boterhammen met muizekorrels, een halve liter isostar en we zijn weer eens klaar om te lopen.
Ik was blijkbaar de langste slaper want iedereen stond al klaar aan de start. We krijgen met ons startnummer een heel mooie sporttas en een pak eierkoeken. Het startgeld is al maar 10€ en die is nu al terug verdiend!
Eric de Vries, Lucien Tealmans, Marc van Bogaert,Ubel Dijk, Adrie Van Dijk, Ineke Scheffer...allemaal bekende gezichten die vandaag aankwamen. Toen kwam er een neger mij dag zeggen, ik ken geen Afrikaanse ultralopers? Het was Henry Wolters, Henry heeft heel de week lang strandwandelingen gedaan en ziet bruiner dan ik zelf ooit was.
Bang, we zijn vertrokken... de koplopers zijn zitten al goed op tempo. Ineke, Eric en Ik blijven rustig bij elkaar en delen verhalen.
De eerste ronde, adembenemend mooi. Het zal wel heel zwaar worden, veel mul zand, altijd draaien en keren.
Op het einde van de ronde kwamen we op een open plek waar de zon enorm zijn werk deed.
Elke keer draaiden we terug de piste op. Twee bevoorradingen, eentje op de piste en eentje halfweg de ronde.
Op de piste was er cola, water, sportdrank, sinaasappel, banaan en misschien nog wel dingen die ik niet zag.
Ook grote natte sponzen die meer dan welkom waren, ik smeet elke ronde weer mijn spons op iemand van de organisatie.
Een live band fanfare (of hoe noemen ze zoiets) speelde leuke deuntjes. Springkastelen waren er voor de kleinsten.
Nooit eerder zag ik zoveel mensen die kontrole deden. Aan de meet riepen ze je doorkomsttijden af, de speaker stopte geen 5seconden.
In het bos stonden aan elke bocht twee seingevers die ons met naam aanmoedigden. Elke seingever had een controlelijst.
Ook een quad met mensen van EHBO reden rond in het bos. Dit is gewoon de meest luxueuse ultraloop die ik ooit meedeed, alleen airco ontbrak nog.
In het bos was het koeler maar duidelijk weinig zuurstof. Na twee rondjes met Ineke en Eric mee te lopen komen Patrick en Renaat me voorbij, ik wil weer eens zot doen en volg. Wat lopen die mannen snel zeg, mijn hartslag gaat als een pijl de hoogte in, een goede kilometer en ik haak af. Terug naar mijn 10km/u. De eerste 25km gaan eigenlijk zeer snel vooruit, daarna tonen mijn benen dat verleden week nog niet verteerd is. Het begint pijn te doen maar niet genoeg om te stoppen.
De kilometers gaan voorbij, mijn schoen staat nu helemaal open want de linkse voet doet soms wel hard pijn.
De rest is gewoon wat doorbijten, weer vele lopers hebben er vroegtijdig de brui aan gegeven. De voorlaatste ronde dubbel ik eindelijk Ineke, als ik bij haar ben is mijn snelheid echter niet rapper en ik klamp gewoon aan.
De laatste ronde vraagt ze me of ik met haar nog een extra ronde loop, normaal met heel veel plezier maar vandaag gaat het echt niet, sorry Ineke.
Na 4u56'23" komen we over de meet, weer meer dan tevreden maar 100km zou niet voor vandaag geweest zijn.
Op Lucien stond geen maat, hij won met een tijd van 3u21' , Renaat 4de en Patrick een mooie 5de plaats.
Een grote pluim voor Henk Doorten, Nellie Van Der Made en heel hun team. Het was helemaal af, alles was zoals elke loper het zo graag zou willen. Alleen mogen ze van mij Assen iets dichter naar Belgie leggen want nu moeten we nog heel dit eind terug rijden. 7/3/2008 3/07Vrienden,
De dagen na Puttelange waren genieten, genieten van al die mails, toffe reacties.
Maar er was ook een andere kant, ik kon in dagen geen slaap meer vatten, zo een onrustige benen..
Vorige nacht was de eerste waar het min of meer beter ging.
Dinsdag heb ik 10 minuten gefietst, woensdag veel gaan wandelen. Vandaag voelen de benen zich klaar om te lopen en dat deed ik dan maar.
De eerste minuten was het alsof er tennisballen groeiden aan de bovenkant van mijn kuiten.
Ik dacht dat ik het lopen direkt moest staken, voorzichtig toch maar doorgegaan en al gauw ging het veel beter.
Veel elektriciteit in mijn linkerbeen, dat komt door de hoge vochtigheid en mijn hernia waar we moeten mee leren leven.
Redelijk snel staat er zweet op mijn voorhoofd, het is dan ook nog goed warm om 22u.
Ik forceer niets en loop rond de 10,5km/u. Niet te veel doen vandaag en na 30' is het wel genoeg.
De kuiten zijn na het lopen nog altijd gevoelig en die gaan we straks eens goed insmeren.
Deze weekend toch al maar een koersje lopen om er niet te veel tijd te laten overgaan.
|
|
|
