Eigenaardig, de dag erna voel ik niets niets van stijfheid, alleen het branden van de voeten.

Hopelijk gaat dit snel over dat ik op dit niveau kan verder kilometers malen,

mijn lichaam heeft hem stilaan aangepast aan de langere afstanden, of zou het een toeval geweest zijn?

In ieder geval staat er eind juli al terug een 24u op het programma.

Waarom eind juli ? Daarvoor zijn er geen meer, en misschien maar goed ook.

 

 

 

Puttelange ligt op een 360km van mijn woonplaats, een mooie afstand om een wedstrijd te gaan lopen.

Maar deze 24uur is niet zomaar een wedstrijd, we lopen hier voor quentin, een jongen met zware handicap.

Hier de site: http://www.pour-quentin.com/ 

Omdat mijn voeten toch nog niet genezen zijn kunnen we beter zoiets meedoen om toch wat kilometers te doen voor zolang het gaat.

Samen met Willy spreken we af aan l' Eglise om van daaruit samen naar onze volgende uitdaging te gaan.

 

De tijd vliegt voorbij want we hebben weer heel wat verhalen te vertellen, geen files, het weer ziet er minder goed uit.

Aangekomen in Puttelange worden we weer hartelijk ontvangen door de mensen van de organisatie.

We mogen de tent bij de buurman opslaan maar opteren toch maar voor een zitplaats in de wagen.

Als het regent zitten we daar weer met een natte tent en zonder tent lopen we misschien langer.

 

De start is om 15u en het parcours ligt er nog even slecht bij dan vorig jaar.

Rondjes van 661m, dat wil zeggen dat we die heuvel heel snel telkens weer op moeten.

Helemaal anders dan ze voorspelden blijft de hemel hier open en geeft de zon goed zijn warmte.

Pat en Greet zijn ook toegekomen, Pat heeft een doel, 200km lopen en dan is het goed.

 

We maken ons klaar want na al dat handjes schudden begint de tijd te dringen.

Een goed pak zalf op mijn nog kapotte voeten en twee paar sokken! Hoge steunkousen van Booster moeten mijn blessure in de kuit verzachten. We gaan wel zien, mijn doel is de marathon of net dat ietsje meer.

 

En we zijn ermee weg, de sfeer is op en top, iedereen heeft er zin in.

De eerste ronde voel ik al aan de voeten dat de marathon niet vanzelfsprekend zal zijn.

Willy heeft al van in het begin een mooi gelijkmatig tempo en Pat die loopt enorm soepel en lachend zihzelf naar positie één.

Een Biker (zogezegd met handicap) is de enige stoorzender en zijn 'attention' werkt bij velen op de zenuwen.

 

De bevoorrading is hier super, nog maar zelden zag ik op een 24u zoveel lekkers, hier overtreffen ze zelfs misschien Steenbergen.

Panza die hier het record heeft met 212km is ook komen opdagen en loopt soms wel eens een rondje mee.

Pepere die ook in Antibes de zes dagen liep loopt ook weer in zijn enorm economische stijl.

Na 30km is het twijfelen of die marathon er wel in zit, de kuit doet ook wel pijn en ik moet wat wandelen.

Wandelen is nog pijnlijker aan de voeten, ik bijt nog wat door en kom uiteindelijk toch aan 45km.

Dan is het goed geweest voor mij, ik stop, nog wat de rest aanmoedigen en dan gaan slapen.

 

Willy en Pat lopen mooi verder, ze zien er beiden heel fris uit en hebben heel wat plezier.

Ik zet me bij Greet en we moedigen de lopers aan, de sfeer is echt super.

Kinderen uit het dorp komen liedjes zingen, optredens van allerlei groepjes brengen nog wat extra sfeer.

Allemaal voor Quentin, die het zelf waarschijnlijk niet beseft. Geloof me dat zijn familie en alle lopers, iedereen van het dorp, ze allemaal weten waarom ze het doen.

 

De uren verstrijken, soms loop ik nog wel ens een rondje om Pat of Willy te steunen.

Dan is het tijd om een dutje te doen, veel slapen is er eigenlijk niet aan maar enkele uren kan ik toch wegzakken.

S'morgends loopt Pat nog altijd goed, hij zou ergens eens 45' gestopt hebben.

Willy wisselt af met wandelen maar geeft nooit of nimmer op en gaat vooruit.

 

De eerste plek is ondertussen voor Pepere, een eigenwijze, niet echt sympathieke man...

...maar hij loopt zo mooi en altijd hetzelfde ritme, het is prachtig om hem te zien gaan.

We lachen nog heel wat af , Pat komt aan zijn 200km en stopt ermee, doel bereikt en een serieuse positieve oppepper voor zijn Spartathlon.

Willy geraakt aan 158km en is zo nog eerste in zijn categorie, weer een beloning voor zijn doorzetting tot het einde.

Ikzelf liep tussendoor soms eens een jogging van een 10km aan 12km/u en kwam uiteindelijk toch ook nog aan 73km.

 

Pepere is winnaar met een nieuw record, 218km op een parcours dat echt niet te onderschatten is.

58 jaar is de man, er is nog hoop, ikmoet nog niet direkt stoppen met ultralopen :)

De prijsuitreiking duurt veel te lang, er valt nog een man gewoon van de bank op de grond.

Wie wil er nu niet slapen na zoveel uur wakker te zijn ?

 

Willy, Pat, Greet, Panza, het was een superleuk weekend met een heel apparte sfeer.

Dit is het echte genietend ultralopen en zeker niet ongezond.

Iedereen weer super tevreden naar huis, de ene met een beker, de andere met zere voeten :)

Volgende keer doen we weer beter maar hier was deelnemen zeker belangrijker dan presteren.

Quentin, we hopen echt dat we u nog vele jaren mogen helpen want jij hebt het zo hard nodig

En dit brengt iedereen toch weer een beetje dichter bij elkaar.

 

 

 

  

 

Net terug van de 24u van Puttelange, voor mezelf geen superprestatie, de rest van onze groep deed het meer dan behoorlijk.

Een verslagje kan e rvandaag niet meer af, we zullen het morgen eens proberen.

Ik kan al verklappen dat ik toch 73km in de benen heb of liever, in de brandende voeten...

Willy was weer super met 158km en Pat Leysen liep op één been 200km rond (2de plaats).

Meer later als de nachtrust me terug wat bij positieven gebracht heeft.

Slaapwel en een fijne week iedereen.

 

 

Vandaag de eerste dag zonder verband op de voet en het stapt bijna zoals het moet.

Heel de week liep ik niets omdat het gewoon niet ging, dit weekend gaan we daar natuurlijk eens iets aan doen.

We gaan terug voor een langere afstand, alleen als de voet goed aanvoelt.

Een marathon is goed en meer is nog beter :) Meer lezen jullie wel terug na het weekend.

 

 

Om nog wat medelijden te wekken nog een paar foto's :)  vooral de laatste

 

Auw auw auw, hoe pijn kan een voet doen? Ik weet er vandaag meer over :)

 

In et echt ziet het er nog erger uit, geloof me ik zal blij zijn als dit genezen is.

Ach, zo erg is het nu ook weer niet he, blijntje goed verzorgen en we kunnen weer lopen.

 

Fijne week iedereen.

 

 

Vandaag voelen de benen redelijk aan, een hele dikke blaar die zo pijn deed dat ik niet kon stappen.

Dan maar even doorbijten, vel er af knippen en flamazine erop.

Ik keek even na op de site 100 marathon club en telde mijn laatste 40 wedstrijden 13 marathons, de rest waren allemaal ultralopen.

Gisteren had ik nummer 26 ( 2x13 ) en eindigde 13de in de stand. 13 is echt wel een speciaal getal voor mij.

 

 

20 juni 2009, Tin (mijn zus) en ik spraken af met Eddy Van Boven om mee te rijden naar Den Haag.

Na een nacht van drie uur slapen zitten we slaperig in de wagen, het is 04u30' en we spraken af bij Eddy om 05u00'

Op de Nederlandse wegen is het weer vlot rijden en netjes op tijd staan we in Den Haag aan het sportcomplex.

Even inschrijven en we kunnen ons klaar maken om 12u lang (of kort) rondjes te gaan draaien.

 

Heel wat bekende gezichten weeral, Regina is er ook weeral bij, een week na Antibes, ongelooflijk.

Wij staan naast de kamper van Rik en het feit dat Rik hier is weten we al dat een Belg op de eerste plaats niet onmogelijk is.

Iedereen wenst elkaar succes en om 09u00' stipt schieten ze ons van de piste.

 

Tin loopt even maar het is de bedoeling dat ze straks gaat snelwandelen zo hard ze kan.

Het gevoel in de knie is heel goed maar ik besef dat 12u lopen wat lang is vandaag, dan maar met Rik wat snelle toertjes lopen.

We malen tegen een sneltempo de rondjes af en ik besluit om dit twee uur te doen en dan een uur wandelen.

Zo zou ik misschien nog wel eens aan de 100km kunnen komen.

 

Na twee uur te snel lopen schiet er iets in mijn kuit, overbelast waarschijnlijk.

Ik stop doe een verband om en wandel rustig verder, de marathonafstand is nu ineens een doel geworden.

Het weer is raar, warm, koud, een beetje regen... 

Na wat rondjes te stappen met Tin die er een aardig tempo op houd, probeer ik toch terug wat te lopen.

 

Mijn voeten branden van al dat stappen, daar moet toch echt iets op gevonden worden.

De sfeer is meer dan super, twee clowns zorgen voor een ambiance waar de lopers geen genoeg van kunnen krijgen.

'O happy days' klinkt het in de boxen terwijl we luid meezingen, na een uur of zes stop ik even in de kantine om voor de clowns twee biertjes ta halen.

Ondertussen zit ik aan 27 rondjes, 50km in de helft, 100 zal er niet meer inzitten.

Tin gaat nog altijd goed door en is vastberaden om de 12 uur te blijven stappen. Eddy moet het ook goed doen want ik zie hem bijna nooit.

Veel lopers zitten al in een roes en bij het passeerpunt gaan de vingertjes omhoog, hoi Adrie, Peter, Stef, Rik, Regina, Tin, Eddy, Cees...

Bijna iedereen kennen we ondertussen.

 

Na 40 rondjes hield Cees het voor bekeken, ik zag hem al meer opgeven dan uitlopen. Cees is blijkbaar een loper die niet tevreden is met een tweede plaats. Rik loopt na een korte pauze weer aan de leiding en moet op zijn tanden bijten.

Iedereen heeft het natuurlijk wat moeilijker en de band met andere lopers is hierdoor  weer elk uur sterker.

Regina heeft onze druivensuiker geproefd en loopt weer als een speer naar de eerste plaats.

 

Jos is komen aanmoedigen en stapt met Tin rondjes mee om mentaal te steunen.

Ontspan je kaken, los met die schouders, soepel stappen, zo coacht Jos mijn zus naar een podiumplaats.

Met die brandende voeten zijn de laatste uren echt wel lastig.

Een blik op de uitslag zegt me dat we met 4 in dezelfde ronde lopen, 3 plaatsen omhoog als ik wat doorzet?

Ok, we gaan ervoor, na tien uur lopen kom ik voorbij Eddy, eindelijk hebben we hem te pakken.

Daarna is het even stappen en Eddy komt terug op 50m, na een bocht zet ik terug aan en zet hem zo snel mogelijk op een rondje.

 

Het parcours is niet al te lastig, veel bochten en een kort klimmetje maar alles mooi beloopbaar.

De mensen die voorbij komen per fiets moedigen alle lopers aan. Ik stop nog even voor een mooie zwarte poes met prachtige witte pootjes, het beestje laat haar aaien en vraagt zich af wat al die mensen hier doen.

Terug verder want we moeten ons plaats verdedigen.

 

Na 11u30' loop ik achter een loper die in dezelfde ronde zit als ik, hij loopt 40m voor mij.

Ik ga er voorbij en blijkbaar hield hij me ook in de gaten want hij zei me dat ik te snel was voor hem.

Maar die voeten doen zo'n pijn en wandelen is weer de boodschap.

De volgende ronde stap ik heel traag en de man komt me weer voorbij, hij bluft een beetje want zijn loopstijl is mooier dan hoe hij er uit ziet.

Ik heb zijn spelletje door en loop even wat sneller, inderdaad na de bocht is hij weer heel wat minder soepel en trager.

Dit is mijn kans, we komen net aan de matten met nog 7'30" te gaan. Als een raket zet ik aan en loop rond de 14km/u.

" Aja, ok, ik begrijp het" , roept de loper me. Geen denken aan dat hij me zou kunnen volgen.

Ik loop sneller dan de estafettelopers die proberen in mijn spoor te blijven.

 

Als de toeter gaat sta ik bijna terug aan de start, dit had een rondje van 8 minuten kunnen zijn, bjna 15km/u!!!

Ze komen opmeten met het wieltje en we mogen van het veld.

Regina is eerste dame en Tin heeft het super goed gedaan en is derde dame geworden met liefst 65km.

Ik kom rond de 96km waar ik meer dan tevreden mee ben, ik gok een achtste plaast.

Rik wint maar mooi de wedstrijd en Eddy loopt ook rond de 94km.

 

We praten nog wat na, Tin vraagt haar beker, we kunnen niet wachten op de uitreiking.

Om 1u20' sleur ik terug pak en zak de trappen op, mijn buren zijn ook juist half beschonken thuis gekomen,

ze begijpen niet dat iemand zo laat kan terug komen van het lopen :)

Het was weer een superleuke wedstrijd met een heel apparte sfeer.

De organisatie was super, alleen de laatste uren geen cola meer, voor de rest lag er fruit met hopen.

Aardbeien, kiwi's, meloen, banaan, ... Ook had het water een vies smaakje door de plastieken bussen die niet goed uitgespoeld waren.

 

Wie een leuke 12u wil lopen moet zeker in Den Haag zijn!

 

 

 

Oeps, de dag was nog niet om. Toch nog maar even op de MTB gesprongen om de knie te testen.

De bedoeling was om wat rond te trotten maar dat gaat helemaal niet.

Bij de eerste bergaf komt er die snelheidsdrang en we zijn vertrokken. Ik pers er niet alles uit maar geef er toch wel meer dan een lap op.

De knie voelt goed, ook bergop geen problemen. Ik verkort de Konijntjesroute een beetje en kom zo terug met 16km in de benen.

Een gemiddelde snelheid van 25km/u, als ik d etrappen op loop (stap) voelt de knie nog wat gezwollen aan.

Maar hij krakt al terug zoals een echte knie soms doet, voorzichtig verder sporten en dan....

 

Ik schreef me in voor de spartathlon, geen gewone jogging voor de niet kenners, later meer hierover.

Ik weet er eigenlijk zelf niet veel over buiten dat het 246km is en men 36u tijd krijgt. En dat wil ik zo houden ook, geen speciale trainingen alleen veel kilometers lopen ( als de knie en al de rest het ziet zitten ) , geen stress.

 

 

Vrienden,

 

De knie gaat al veel beter, mentaal zit het ook al terug stukken beter.

Zaterdag gaan we ons toch al terug eens aan een wedstrijdje wagen om

de conditie te behouden. Morgen gaat ook de 100km van start in Torhout.

Met een tijdslimiet van 13u en geen zekerheid over de knie ga ik er mij best niet aan wagen zeker?

 

 

 

De 48u van Antibes

 

Net na terugkomst van Antibes begon ik mijn verslag, ik sloeg alles door elkaar en het trok op niets meer, veel te veel details en het ging wel tien bladzijden lang worden.

Dan maar enkele uren later weer proberen…

 

Al een tijdje geleden vroeg ik aan Willy of hij zin had om mee naar Antibes te gaan, het leek hem een goed idee en samen verrasten we Vincent door hem ook uit te nodigen om onze coach te zijn. Vincent nam het aanbod zonder twijfelen aan en zo konden we samen vertrekken naar de cote d’azur.

 

Tinne ( mijn zusje ) gaat ook mee om te helpen waar ze kan, Diane heeft het vijfde ticket en gaat op vakantie.  

Op 10/06/2009 brengt Koen ( mijn goede collega ) ons naar Zaventem, zijn aanhangwagen is een luxe voor al onze bagage.

Voor Willy en mij is het onze eerste vlucht , we zijn helemaal kalm en zweten maar het is dan ook warm. (wel 16°).

 

De sfeer zit er in en alles verloopt tip top,  voor we het weten staan we na wat trek en sleurwerk aan het Fort Carré in Antibes waar alles gaat gebeuren.

Op de bus kwam ik aan de praat met een dame die ons later zelfs twee maal kwam bezoeken en samen met haar man zelfs een fles champagne meebracht!

Het is hier een pak warmer dan bij ons, de zesdaagse lopers zijn al goed aan het afzien.

Regina, Tom en Jos zitten allemaal nog goed in de race en zien er naar omstandigheden fris uit.

 

We zetten onze tentjes op naast het parcours en gaan een stukje eten.

Enkele kiekjes van de haven en al snel liggen we in ons bed, voor mij is dat een matje van 15mm maar het slaapt redelijk zacht. Iedereen heeft goed geslapen, we werden gewekt door een oververhitte tent. Onmogelijk om nog langer in die hitte te blijven liggen.

Even kort houden en  overgaan naar de start, 11/06/2009 om 16u mogen we er aan beginnen.

Ik neem een tempo dat volgens mij wel 48u lang vol te houden is terwijl de grote hoop vertrekt zoals bij een zes uur.

 

Het parcours, na het vertrek komen we op de piste. De piste is in dezelfde staat als de Belgische autowegen, zo moet ik niet te veel uitleg geven. Na nog geen halve piste draaien we rechts een heuveltje op, dit gaat na veel uren zeker pijn doen. Rechts en links en terug naar boven, dan naar rechts een rondje rond een tennisplein waar we ook voorbij de tent lopen.

Dan een stukje bergaf en 90° naar rechts, even bergop, naar links en dan volgt het (zoals Jos het mooi kon zeggen ) pokkenpad. Het pokkenpad zou later een andere naam krijgen, de urineweg… stinken dat het er deed.

De pokkenweg was een weg vol stenen met een klein padje dat iets beter was (lees, bijna even slecht) en 40cm breed. Na de pokkenweg gingen we links en liepen we een stukje langst de zee. Terug links, een paar lussen en het rondje zat er op aan de bevoorrading.

 

Verder ga ik niet al te veel schrijven over de wedstrijd zelf, ik heb het zelf moeilijk te reconstrueren wat wanneer gebeurde. Het is als een Black-out en ik slaag alles dooreen.

Na 45km deed de rug al pijn door gespannen te lopen. Ik sta mentaal nergens, privé was het voorbije weken zwaar, op werk was het veel te zwaar…en 80% van zo’n lopen is mentaal.

Na 14u lopen sta ik aan de leiding, in normale omstandigheden zou ik mijn voorsprong vergroten en mijn eerste plaats niet meer afgeven. Ik wou winnen in Antibes.

Maar nu kon ik het mentaal niet opbrengen, ik had geen zin meer om te lopen, nooit meer, volledig er door, stoppen wil ik, het is genoeg geweest.

Ontgoocheling in Vincent zijn ogen, hij probeerde me te overtuigen maar met iets meer dan 100km ging ik uit de wedstrijd.  Een hele tijd duurde het en af en toe deed ik toch nog een rondje, tot Vincent me dan toch voldoende moed gaf, ook Tinne, Regina en andere lopers.

Berichtjes die doorkwamen gaven terug moed.

Wat toen gebeurde gaat me altijd bijblijven, ik kreeg er terug zin in.

 

Het was warm, 35° in de schaduw en 40° in de zon, iedereen ging dapper door.

Van plaats negen klim ik terug naar plaats zeven en loop het laatste uur meer dan negen kilometer. 204 km in totaal.  Willy liep een prachtige derde plaats met 261 km.

 

Onderweg kwam ik ook tot de ontdekking dat de mens niet van de apen afstamt maar van de varkens, na 40uur lopen protten en boeren de meesten er op los.

De wedstrijd is gedaan en de emoties komen los, iedereen is gelukkig en kan zijn tranen wel laten vloeien. Ook onze verzorgers kennen even dit speciale gevoel.

De prijsuitreiking duurt enkele uren want iedereen krijgt een beker en ‘zijn’ moment om naar voren te komen. Willy staat mooi op het podium en geniet van de drie kussen aan de organisator, Gerard.

 

Daarna is er nog een heerlijke Paella voor iedereen, verdiende maaltijd.

We strompelen terug naar ons tentje, Vincent en ik moeten nog even plassen.

Vincent springt over een obstakel en ik dacht “dat kan ik ook nog wel”.. oeps, ik spring er over en bij het landen een krak op de zijkant van mijn knie, het doet enorm pijn en de volgende drie dagen zal ik hierdoor maar drie uur kunnen slapen! Nooit probeer ik nog een man van 70j na te doen. Zouden we dan toch van de apen afstammen?

 

De dag erop breken we alles op om nog een nachtje in een f1 hotel te verblijven alvorens onze vlucht terug te nemen. Vincent krijgt van ons nog een beker voor zijn goede coatching .

Coach met een T omdat Coat een mantel is en bescherming geeft, dat heeft Vincent als een vader voor ons gedaan. We gaan een pizza eten, lachen daar ook weer wat af en omdat er geen kaas is krijgen we de drankjes gratis en korting op de pizza, rare mannen die Fransen.

 

Over de wedstrijd schreef ik niet heel veel, het was een beetje een ontgoocheling want ik weet dat ik tot veel meer in staat ben. Achteraf gezien zit er toch weer 200km in de beentjes en dat een maand na Steenbergen, echt klagen gaan we dus niet doen.

Deze reis naar Antibes was zo de moeite, we gaan dit volgend jaar overdoen maar dan zes dagen.  Op zo’n wedstrijden ontdek je dat je zoveel vrienden hebt, die echt geven om jou om wie je bent. Iedereen leeft mee en we proberen elkaar te steunen waar het kan.

Het geeft een gevoel en brengt emoties mee die niet te beschrijven zijn.

Zoveel uren geeft een mens tijd om na te denken, dikwijls geven we ons over aan de verzorgers, elk klein signaal van hun, een duim, eens knikken, het zijn allemaal prikkels om terug door te gaan en te zeggen ‘never give up’.

 

In de vlieghaven tijdens het wachten worden we overspoeld met buien.

Een geluk dat het allemaal lachbuien waren.

 

Bedankt voor deze reis vrienden, ik hoop dat we volgend jaar met nog meer zijn.

 

Foto's komen iets later op mijn space.

 

Tot maandag beste vrienden, dan zijn we terug van onze 48u. ( 11 tot 13 juni )

Live is de wedstrijd te volgen dus de meeste mensen zullen voor mijn verslag al wel weten wat het geworden is.

 

Groeten en tot dan.

 

 

 

 

 

Nu is het echt wel aftellen, de zesdaagse is vandaag om 16u al gestart.

Ik mag er zelf pas donderdag aan beginnen, nog twee dagen werken en woensdag de vlieger op.

Geen meter liep ik na de vorige maandag, en geen meter zal ik nog lopen voor Antibes.

Dit weekend probeerde ik veel te rusten en mijn drie maaltijden bestonden uit pasta, pasta en pasta.

Morgenavond zal het pasta worden en dinsdag maak ik voor iedereen pasta. (dinsdag komen Willy en Vincent uit Nederland naar hier om woensdag samen te vertrekken).

Elke minuut dat de benen kunnen rusten zal ik benutten.

 

Hoe kijk ik naar de wedstrijd zelf? De piste die ik het liefst zou willen zien: alles gaat goed zoals in Steenbergen en we trekken dit 48u lang door. Dat is natuurlijk luidop dromen maar als de benen goed aanvoelen zit dat er zeker in.

Wat ik liever niet zou zien maar wel voor mogelijk hou, dat het van geen kanten gaat en ik moet overgaan tot 48u vakantie...

 

Mijn eigen kennende zal het eerste meer in mijn hoofd spelen dan het tweede, maar de dag zelf moeten we pas ondergaan wat het zal worden. Waar hoop ik stiekem op? 300km maar dat is 2x150km en dan zullen de benen echt wel heel goed moeten zijn.

Het zal vooral een leerschool zijn waar ik goed zal kijken wat anderen doen en laten.

Weerbericht donderdag 11 juni

Overdag: Sluierbewolking op dit moment in Antibes . De wind komt uit het Westen en wordt matig, kracht 3 De kans op neerslag in Antibes is 0%

Avond: Heldere nacht De wind komt uit het Noord-Westen en wordt zwak, kracht 2 tot 3 De kans op neerslag in Antibes is 0%

Weerbericht vrijdag 12 juni

Overdag: Zonnig De wind komt uit het Oosten en wordt zwak, kracht 2 tot 3 De kans op neerslag in Antibes is 0%

Avond: Heldere nacht De wind komt uit het Noord-Oosten en wordt zwak, kracht 2 De kans op neerslag in Antibes is 0%

Weerbericht zaterdag 13 juni

Overdag: Zonnig De wind komt uit het Oosten en wordt zwak, kracht 2 tot 3 De kans op neerslag in Antibes is 0%

Avond: Een beetje bewolking De wind komt uit het Noord-Oosten en wordt zwak, kracht 2 De kans op neerslag in Antibes is 10%

 

 

Vandaag weer geen lopen, er stond wel een andere treining op het programma ( treining u leest het goed ).

 

Na het werk nog even wat piekeren over mijn vliegreis volgende woensdag.

Om me al een beetje voor te bereiden zocht ik iets waar ik ook geen 100% vertrouwen in heb.

De trein, ik en treinen zijn ook niet gauw samen te zien.

Vandaag dus wel, ik boekte een treintje richting kust als mentale voorbereiding.

 

Het vertrek was raar en vergelijk ik met het opstijgen van een vliegtuig :)

Ok, in het begin was ik niet echt op mijn gemak maar na enkele haltes ging het al veel beter.

Ik ontdekte dat men met de trein veel mooie plekjes voorbij komt.

Voor veel mensen is het alledaags en die zullen niet begrijpen wat ik daar nu zo speciaal aan kan vinden.

 

Nu ben ik klaar voor het vliegtuig, ook dit gaan we weer overwinnen, maar als die in panne valt....grrrr.

Dit weekend zo veel mogelijk proberen slapen, ik zal misschien wel de eerste loper zijn die een 48u gaat lopen zonder echte voorbereiding. Zelfs het startuur moet ik nog gaan opzoeken...maar dat is geen uitzondering voor mij.

 

Geniet van het weekend vrienden.

 

 

Weer een werkdag voorbij, mijn rug is bijna een kaartenhuisje dat elk moment kan begeven.

Nu zijn we de vijver aan het vullen, de tuin omploegen, mensen die pieren moeten hebben...

Morgen trekken weweer wat onkruid, hopelijk schijnt de zon.

 

O, er zat in de toen nog lege vijver een duifje, ze liet haar redelijk makkelijk pakken.

Volgens mij had het beestje iets verlamd door tegen een venster te vliegen.

Aan de vijver kon ik ze niet laten want dan ging ze verdrinken, achteraan zitten katten en zou ze snel gezien zijn.

Tussen de twee leek mij een goede oplossing, het beestje was waarschijnlijk tussen onze auto's gaan schuilen.

Toen onze poetsvrouw vertrok sleurde ze het beestje mee en ons duifje was op slag dood.

Onze poetsvrouw weet het zelfs niet, ik nam het beestje op en legde het achteraan in de tuin.

RIP.

Enkele fototjes van op werk, kijk vooral naar het filmpje helemaal onderaan.

mijn duifjenog eensde tuindesigndesignlamp fontana arte

vijver binnen en buiten

 

Ook mijn collega Koen wil ik langst deze weg eens extra in de kijker zetten

    en om het nog echter te maken :)

 

Eventjes tussendoor: Leen, proficiat met uw super eerste examen! Ik duim verder.

 

Van lopen zal er niet veel meer in huis komen tot de 48u van Antibes.

Het is veel te druk op werk, zwaar tillen heel de dag. Daarnaast ben ik nog bijna elke avond druk bezig in het huis van ons moeder.

Allemaal energie die we kwijt zijn, maar werk en familie gaan voor natuurlijk.

We gaan er een mooie vakantie van maken in Antibes en zeker niet te veel belasten.

Ik heb ondertussen veel andere plannen waar die 48u niets tegen is :)

Later meer hierover want zeker zijn we nog niet.

 

Brrr, nog een week en mijn eerste vliegreis komt er aan, er is net een vliegtuig neergestort...

....pfff, ik neem slaappilletjes zodat ik heel de reis van niets weet.

 

Doei.

 

 

En we gaan door, het is een lekker zonnige dag en ideaal om nog eens in de warmte te lopen.

Alleen is maar alleen en op de kalender staat vandaag de 35ste halve marathon van Elewijt.

Na een half uurtje staat mijn wagen al in de schaduw onder een Elewijtse zilverberk.

 

Het is nog even lopen tot aan de inschrijving die zeer vlot verloopt.

Er zijn met dit weer niet echt veel 21km lopers.

Wel is de top van Belgie weer aanwezig, Ronny en Conny zijn al aan het opwarmen.

Jef en Patrick zijn er ook en ikzelf natuurlijk, de Belgische top 5 (ongeveer).

 

Om 16u stipt schiet een luid pistool de Elewijters wakker die met de nacht stonden.

Het schot trekt de kudde in gang, iedere loper begint aan zijn uitdaging.

Patrick en ik starten samen en mijn idee om traag te lopen is al snel verdwenen.

Vandaag een kleine test of ik nog zo goed tegen de warmte kan.

 

Na een kilometer vinden we een goed ritme dat we gaan aanhouden tot het einde.

Ik besluit om Patrick te vergezellen tot het einde (van deze loop natuurlijk).

Er staat heel wat volk langst de kant, de sfeer zit er goed in. Veel mensen voorzien d elopers van sponzen.

Op enkele plekken staan ze met de tuinslang die als douche dient.

Ik laat alles links liggen, geen sponzen, zelfs geen drinken.

 

Ergens horen we ineens iemand in haar handen klappen en roepen.

Het geluid kwam van achter een haag, een supporter die liever anoniem bleef.

Ons tempo blijft steeds even strak, de omloop valt eigenlijk nog goed mee.

Na twee rondjes beginnen we al heel wat lopers in te halen.

Naar de tijd heb ik het raden want mijn horloge bleef thuis, maar we lopen zeker boven de12km/u.

 

De laatste ronde zien we Jef stappen, ik probeer dat hij mee aanpikt maar zijn krampen denken er anders over.

De 4 rondjes gaan ongeveer even snel, misschien een klein beetje verval de laatste 3km.

We komen aan na 1u40' en halen een gemiddelde van 12,5 km/u.

Op heel de wedstrijd dronk ik 2 kleine bekertjes en 1 kapte ik over mijn hoofd.

Veel te weinig maar vanmorgen dronk ik al veel en net voor de wedstrijd een dikke liter Isostar.

 

De voeten branden nog altijd een beetje en volgens mij ga ik ze in Antibes niet aantrekken.

In looppas naar de auto mij omkleden. Dan terug naar de kantine, op de weg staat een fritkot...

...het pak frit met mayonaise heeft heerlijk gesmaakt.

We maken er nog een gezellige boel van en met de tombola win ik 4 mooie tassen.

Conny won al een fritketel, een set kopjes met bordjes...en dan pakt ze mijn prijs nog af ook  (lees dat ik hem weg gaf).

 Triestig, zonder tassen keer ik terug huiswaarts.

 

De Elewijtse halve is een fijne wedstrijd met mooie tombolaprijzen (als ze die niet afpakken).

De hittetest is ook goed geslaagd en mijn hoofd kreeg nog een extra laagje bescherming tegen de zon van de Cote D'azur binnen...oeps, binnen nog geen twee weken.