Hallo,

 

Ja, vandaag moet ik toch wel iets schrijven he. Maar 1keer om de vier jaar kunnen we op deze dag iets schrijven.

In feite zou er op deze dag zeker moeten gelopen worden... maar ja, luisteren naar de dokter he.

De rug is al stukken beter, de benen ook maar het is een vraagteken hoe het lopen me nu zou afgaan.

Al 11 gokkers, dat trekt er al wat op maar het kan nog beter, komaan vrienden, tis voor een goed doel he.

Overmorgen is het eindelijk zo ver, de dag van de waarheid.

 

 

 

 

 

Hoi hoi,

Alweer donderdag zeg, wat gaat het toch snel...

deze week weer nog geen meter gelopen, de aductor longus laten rusten en met de benen die ik had zou er toch niet veel van in huis gekomen zijn.

Stijf en spierpijn, maar dat is wel normaal na zo'n zware wedstrijd.

Vandaag gaat het al veel beter, de benen voelen nog wel de vermoeidheid maar tegen zondag zou het ergste toch moeten over zijn.

De rug is ook al veel beter, maar een paar keer per dag wat pijn. De rust werpt zijn vruchten.

Reeds 7 gokkers in de topic van de zes uur van Stein, komaan he mensen, als u een bezoekje brengt laat niets u tegenhouden om een reactie te plaatsen en een gokje te wagen. Wat me opvalt is dat jullie er zoveel vertrouwen in hebben dat er weer veel kilometers zullen gelopen worden. Waarom niet iemand met 30 of 42? Wie weet moet ik wel stoppen door overbelasting? Hopelijk niet maar het zou heeeeel goed kunnen.

Nog enkele dagen en we weten het, spannend hoor. Maak er nog een super einde van de week van. Geniet van elk straaltje zon.

 

 

 

 

Zo zo, de Magnetoise is verleden tijd en direkt uitkijken naar het volgende.

De zes uur van Stein gaat door op zondag 02/03/08. Het is wat kort op die 64km maar toch zal ik proberen om zoveel mogelijk kilometers te halen.

 

De eerste gok is al binnen van de loopgroep Beerse die denkt dat ik 58.6km zal halen. Het lijkt me een realistische gok.

Reageer op deze topic, wie er het dichtst bij mijn aantal gelopen kilometers zit krijgt weer een doos wafels.

Succes en gokken maar.

Als er 10 of meer gokkers zijn dan krijgt de tweede en derde ook een doos.

 

 

 

Of was het nu de Magnetoise? In alle geval zullen er veel mensen zeggen dat het iets is voor de dwazen... man man man, 64km met 1800m hoogteverschil.

Zwaar, nee hoor, looooooodzwaar. De ene kuitenbijter na de andere.

Laat ons beginnen bij het begin, een beetje laat vertrokken maar toch iets na 07u00 bereik ik Olne, de aankomstplaats is dezelfde als die van le trefle a 4 feilles.

Van hieruit brengt een lijnbus ons naar de start, een goede 10km verder in Magnee. Door dat de chauffeur precies zijn weg niet goed kende of misschien niet goed wakker was reden we een toertje om. Juist voor de start komen we dan toch aan. Op de bus was het weer een blij weerzien met Luc De Jaeger die verbaasd is dat ik toch kom lopen. Naast mij zat iemand van Brugge en het werd direkt een gezellige babbel.

Daar staan we dan, klaar voor de trail van 64km, moet toch kunnen zonder een meter training. Ach ja, de basis is er en de rest is karakter.

Iedereen gaat er als een speer vandoor alsof ze nog nooit eerder zo'n afstand deden. Ik dacht wel dat het verstandiger was van helemaal achteraan te blijven voor een tijdje en zo mijn eigen ritme proberen vinden. direkt vliegen we de weiden in recht naar het bos, het slijkt staat ons op te wachten, klaar voor een gevecht met de natuur.

Het weer is echt niet normaal, nu nog bewolkt maar al 10 graden. Dat beloofd voor als de zon er door komt.

Waar zijn we aan begonnen, ik trek gauw een paar foto's (die later online zullen komen omdat het hier nog altijd niet lukt) want weet dat er verderop geen fut meer zal zijn om fototjes te trekken. Man man, niet te doen, het is duwen op de benen om naar boven te geraken en elke heuvel moet ik beginnen stappen, het is bijna niet te doen om er op te lopen (+20%) en al stappend ga ik even rap dan mensen die toch proberen te lopen. Zij hebben het voordeel boven in hun ritme te zitten en ik moet me telkens weer op gang trekken. Met mijn 5kg te zwaar en nog 2kg op mijn rug moet ik 7kg meer meeslepen dan gewoon. Dat zet me tot nadenken en vanaf nu zal een soort dieet volgen.

Het is gokken naar de gelopen kilometers, op de tijd kunnen we ook al niet voortgaan, de ene km loop je op 5minuten en dan weer eentje op 12 minuten.

De aanduiding is soms slecht (wat ook te maken heeft dat ik niet gewoon ben van trails te lopen waarschijnlijk). In totaal loop ik 3x de verkeerde kant op.

De eerste keer zat ik op een priveweg en had het in de gaten na een 200m, de tweede keer gewoon niet gezien dat we links moesten en ik liep de helling verder naar beneden. Een goei 500m verder stopt de weg en kan ik de helling terug omhoog...pff, het gaat nog niet genoeg omhoog, pijnlijk.

De derde keer was ook niet erg, gewoon een wei ingelopen. Er is soms geen enkele loper te bespeuren en dan denkt men gauw dat men verkeerd loopt.

De eerste post is op 25km, eindelijk dacht ik, maar wat gaven ze? Bekertjes met water...??? Tja, moet kunnen. Gauw een foto van de post, even rekken en terug op weg. Ongeveer 2u30 zijn er verstreken, ik besef dat het vandaag heeeel lang lopen zal worden want het is nog ver en ik zit al zo goed als stuk zoals veel anderen.

Het is een gevecht met onszelf want iemand volgen is bijna onmogelijk, in de afdaling is de ene sterker, bergop de andere... het is zelfmoord iemand volgen.

Ik merk op dat het bij mij veel vlotter gaat in het slijk. Het slijk is wel heel zwaar, zo van die rode grond die in kilos aan je voeten blijft plakken en die je elke voetstap probeert vast te houden.

Als zuignappen trekt de natuur je voeten tegen de grond, heerlijk toch. Ondertussen is de zon komen opzetten en ongelooflijk hoe ze steekt... het is toch nog winter?

Ik geloof dat we wel 20 graden gehaald hebben. Regelmatig drink ik maar toch proberen van niet te veel te drinken, op het einde moet er nog over zijn.

We gaan door hele smalle wegjes, op een plaats liggen er zoveel plassen en slijk dat ik slim een ander plan heb. De prikkeldraad over en langst de koeiewei...hehe...laat de anderen maar door het slijk ploeteren. Oeps, verkeerde gok, plots zakken men voeten tot ver boven mijn enkels weg, drijfzand? Neenee, geen paniek. Het was een plaats waar de koeien verzamelen volgens mij en door het vele getrappel was het daar heel mooi.

Eén keer raakte ik zelfs bijna mijn schoen kwijt toen hij diep in de modder verdween... ga die maar eens terug zoeken.

Blijkbaar heb ik wel een goede osteopaat gevonden, nog maar een klein beetje pijn gevoeld aan de rug en lies. Vandaag is het meer de knie.. ik ben aan het vergaan :)

Miserie zeg, 30km en regelmatig schakel ik over naar stappen, zelfs op de kleinste hellingen is het moeilijk nu. Altijd alleen lopen is niet makkelijk.

Nu is het wachten op post nummer twee, ik dacht op 40km maar het bleef maar duren. Ik keek wel op mijn klok maar ben de tijden vergeten, ergens rond de 5uur.

Na een hele lange klim komen we aan de post en van ver zie ik vanalles liggen...mmm. Er is cola en ik drink als een slokkop twee volle bekers. Nog een stuk banaan en een beker water. Ze weten me te vertellen dat we al aan 44km zitten, dat is positief nieuws. Maar ook dat het nog heel zwaar zal worden en dat is minder plezant.

Ach ja gewoon doorgaan. Ondertussen ben ik Luc ook ergens tegen gekomen, vraag me niet aan welke kilometer, ook hij zit stuk en we stappen een eindje samen.

Daarna laat ik hem terug gaan want het heeft geen zin proberen te volgen als je batterij ver leeg is.

Nog 20 km... het is echt wel doorbijten nu, telkens weer op gang trekken...

Rond km 48 eindelijk een loop, stap maat gevonden. We motiveren elkaar, op de platte stukken gaat hij sneller en volg ik, bij de afdalingen ben ik sneller en laat hij me voor en volgt, en bergop stappen we alle twee :) Iemand uit Lille(frankrijk) die 2jaar geleden  08u20 liep, hij weet als we kunnen samen blijven dat zijn pr er makkelijk inzit.

Elke keer weer vinden we moed om ons in gang te trekken....

Dan de surprise, km 55 nog een bevoorrading, yihaa, twee glazen cola en ik stort me op de zouten chips. Mijn maat kijkt maar raar.

We zijn terug weg, het is verstand op nul, doorbijten. Opgeven staat niet in mijn woordenboek maar ik zat deze keer wel te zoeken bij het woordje 'op'.

Het was ook op.

Ik bespaar u de details van het afzien want de kans is groot dat er ook kinderen komen lezen op mijn space.

De laatste km duren eeuwen, volgens mij waren het engelse kilometers.... en altijd maar weer bergop.

We hebben wel door prachtige dorpjes gelopen en de mooiste natuur, het was allemaal adembenemend mooi en de mensen waren supervriendelijk.

Waar waren we, de laatste kilometers... eindelijk, in de verte zien we de aankomst en we zetten er terug een goed tempo in.

Het goed gevoel komt er eindelijk in maar te laat, we zijn er. Samen lopen we over de meet, voldaan, elkaar feliciterend...

Een warme thee brengt me op krachten en ik ga direkt uitlopen (een beetje de show stelen).

Achter het hoekje staat mijn auto en daar plof ik me in de zetel, hehe.

Toch verbaasd want eigenlijk voelen de spieren goed aan en stappen gaat nog heel goed, zat er meer in?

Mijn dokter mag tevreden zijn he, de hele week niet gelopen toch?

 

Och ja, mijn tijd, ongelooflijk een tijd van rond 7u36' maar mijn horloge heeft ergens even stil gestaan, tzal er niet ver af zijn.

Diane gokte 7u34' en zat er enorm dicht bij, de wafels gaan naar haar, proficiat.

Ik ben wel wat ontgoocheld over het aantal gokkers, lusten jullie geen wafels?

Kzal het volgende week nog eens proberen, morgen zet ik een topic waar jullie kunnen gokken hoeveel km ik ga lopen op de zesuren in Stein.

de inzet, weer een doos wafels (700gr met of zonder chocolade) ale mensen, ik verwacht dan wel meer gokkers he. Er komen hier een 30 bezoekers per dag dus dat moet kunnen.

Zo, dat was het weer eens, nog een maaltijd genomen en recht naar huis, een bad nemen en de benen wat insmeren met toverzalf.

Vrienden, nooit eerder liep ik zo lang. Het was fantastisch maar ik weet niet of er ooit nog zo een lange trail komt. Het is enorm, maar dan enorm belastend voor de rug, de knieen, de enkels, noem maar op.

 

Nog een fijne zondag iedereen en keep on running.

 

 

Vrienden,

 

Het is tijd om te vertrekken, binnen 2 uur is de start van de Magnetoise. mensen die een gokje willen wagen dat kan nog tot 14u straks.

Tot vanavond.

 

 

Hehe, vandaag donderdag, nog 3dagen wachten om weer eens te lopen. Rusten is toch niet alles hoor, ik voel wel licht herstel.

Nog ene paar weken volhouden zo, in de wekend lopen maar niet forceren en zien wat het resultaat is.

Vandaag ging ik eens naar de osteopaat, de rug is terug losser en het geeft een goed gevoel. We zullen zien of het iets opbrengt voor zondag.

jullie zullen me wel gek verklaren en wie weet ben ik het wel...

Wat heb ik vandaga zoal gegeten? Vanmorgen drie volkorenboterhammen met muizestrontjes, twee tassen alpro vanille, een slok olie en een paar amandelnoten.

Tijdens mijn rit at ik de rest van mijn doosje rozijnen op, een appel, een peer, een appelsien en veel water gedronken. Vanavond at ik 6 boterhammen met muizestrontjes, een tas erwtensoep met een beschuit en straks nog een paar stukken fruit, misschien een rode pompelmoes en een banaan.

Dat is niet heel veel op een dag maar er mogen dan ook enkele kilos af, tijd om ook terug eens op gewicht te komen.

Op tijd in bed, dat moeten we nog leren... misschien wel het moeilijkste.

 

Nog een fijne avond beste lezer en nog even geduld voor een verslag van de volgende uitdaging, zal het lukken? 64km zonder al te goede conditie? Geeft hij voor de eerste keer op in een wedstrijd of loopt hij over de meet?

Na de wedstrijd op mijn space, durft iemand een gok wagen of ik het haal en eventueel in welke tijd ? Reageer dan op deze topic, ik ben benieuwd, laat eens van jullie horen.

 

 

 

dit is het parcours van volgende week, Watervliet is nog niet koud enhet volgende kriebelt al, tegen dan is de blessure ook wel voorbij zeker?

De hoogteverschillen zijn om van te watertanden .

 

een paar leuke klimmetjes, deze week goed rusten dus en voldoende fruit eten.

een paar artikels over hoe hard de Magnetoise is kan je hier lezen.

 

 

 

Hoi hoi, mooi uur om nog eens iets te schrijven. Het was weer eens een ultra lange dag...

Vanmorgen (16/02) liep de wekker af om 06u00, vandaag is er een infodag over ultralopen in Watervliet gevolgd door de wedstrijd van 27km.

De dokter zei rustig aan dus is 27km zeker niet overdreven he. Om 09u00 begint de infodag, maar eerst nog een lading wafeltjes halen in Dworp want we willen ook weer voor het goede doel iets doen, toch prachtig als een mens al die mooie dingen mag combineren.

Eerst over het ultralopen, het was een toffe sfeer. Andre, Jan en Mevr. Papanikitas vertellen ons een paar uur lang over training, voeding, recuperatie,... alles over en voor het ultralopen, het is leuk eens de verhalen te horen van toch wel heel ervaren mensen. Ik zal in de toekomst proberen van een beetje van hun wijsheid te gebruiken bij mijn trainingen...maar ben op dat vlak nogal een moeilijke. In mijn hoofd spelen zich andere dingen af als plannetjes maken en voorbereidingen.

In alle geval, het was zeer leerzaam en volgende keer wil ik zeker ook niet missen. (ze zouden ook eens onze lactaatwaarde testen of zoiets, lijkt me wel intressant).

Daarna is er nog wat tijd om wat koffiekoeken binnen te slagen. Marleen is ook weer van de partij met Vincent. Veel bekende gezichten weeral.

 14u00... hop met de geit, het is een stralende dag maar toch wel redelijk koud. Zonder de wind valt het mee. Ik heb een tshirt met korte mouwen aan, mijn handschoenen en een rugzak, kwestie van wat gewicht bij me te hebben. Het pak vertrekt en als eenzame loper tegen een tempo van net geen 10km/u begin ik ook aan mijn 27km. Het is een prachtig parcours, langst het water is het echt genieten van de mooie natuur, de zon die schittert in het water. De eenden die rustig dobberen. Paarden die in galop de lopers naapen. Ik geniet al direkt van al dat moois. De kilometers gaan niet echt snel maar toch loopt het allemaal vlot en de adductor longus houd zich nog koest. Gewoon zo verder doen dan maar, na 13km moeten we gewoon omkeren en lopen we dezelfde weg terug. Ik zie al snel de eerste lopers voor me aankomen, een groepje van 3, nog iemand ertussen en dan Gino Casier. Tof om te zien hoe ze afzien en ik die nog geen druppel zweet op mijn voorhoofd staan heb.

Het keerpunt, oeps, een beetje niet op gerekend, nu is het windtegen en de kou is te snijden. Brrrr, het voelt aan als zes graden onder de nul en in mijn korte mouwtjes is het wel bibberen. Na 21km loop ik Marleen voorbij en nog een loper, Marleen loopt traag om haar hartslag zo omlaag te krijgen. Mijn adductor longus heeft zich ondertussen wel al enkele keren laten voelen, de dokter zei dat ik mocht lopen binnen de pijngrens en ik kan veel pijn verdragen dus mag ik lang blijven lopen.

Wat een uitleg weeral. Door het trage lopen is het lichaam wat stroever, hoelang zijn we al onderweg? Geen idee, de horloge is in de zuto gebeleven want mijn pillen zijn half plat.  De laatste kilometers, nog even bibberen en we zijn er, 2u55' voor 27km, goed he. Nog 3 man achter mij.

Goed gelopen, maar dan vooral de persoon die met me liep en nog nooit zo'n afstand eerder deed. Ik zeg niet op mijn space wie het is want haar vrienden zijn ook mijn vrienden en ze zal het liever zelf op haar space vermelden.

Na de wedstrijd zet ik mijn wagen op de parking van de school en in de kou nog even wat wafeltjes verkopen, toch 20dozen kwijt, bedankt aan alle lieve mensen die iets voor het goede doel over hebben, super gewoon. Tijd om naar huis te gaan, de mis is ook juist gedaan en de pastoor komt uit de kerk. Ik stop en doe mijn koffer open. Mijnheer pastoor, een doosje wafels kopen? En ja hoor, de pastoor van Watervliet eet graag wafeltjes met chocolade.

Mijn dag is weer eens goed geslaagd en dat sluiten we af met een lekkere Chinees (restaurant). Nu mijnheer adductor longus wat laten rusten en proberen toch wat te slapen nu.

 

Heel de dag weer veel last gehad en dus besluit ik maar om naar spoed te gaan. Iets na 16u sta ik aan de balie, met een sudokuboekje in de hand want het uz jette staat bekend voor zijn wachttijden. Er zat inderdaad weer een hoop volk en ik wacht, en wacht, en wacht... nooit eerder hoorde ik zoveel mensen zuchten en blazen.

Na 2uur komen ze pas voor een eerste diagnose, een stagaire vraagt me "doet dat pijn?"... "wat, dokter?", "wel, als ik hier duw, doet dat pijn?"... euh... "kan je eens echt duwen?". Bon, een beetje trekken en draaien en terug naar de wachtkamer. Een vrouw vraagt me of we lang moeten wachten, ik zei nee maar hoop wel dat je niets gebroken hebt want het zou wel al eens kunnen aaneengegroeid zijn voor je een dokter ziet. Ik hoor de dokter al zeggen "maar mevrouw, dit is een oude breuk!".. "Aja dokter, ik zit hier dan ook al een tijdje.....".

Nog een hele poos wachten en een leuk gesprek met die vrouw die dan nog de slager van mijn werkgever blijkt te zijn.

Uiteindelijk is er een dokter, hij zat er pal op, wist exact waar het zou pijn doen en zijn besluit klonk snel ' de adductor longus '

^{de adductoren ( m. adductor longus, m. adductor hiatus, m. adductoe magnus ) situeren zich aan de binnenzijde van het bovenbeen. Zij brengen het bovenbeen naar het lichaam toe ( benen sluiten). We onderscheiden hierbij spieren die één gewricht, de heup ( mono-articular ) overspannen en bi-articulaire spieren die twee gewrichten overspannen ( knie en heup).}

^{Het komt dus neer op een liesblessure, een blessure die heel lang tijd zal nodig hebben om te herstellen. Ik mag blijven lopen maar rustig aan... ok, in plaats van te trainen zal ik alleen de wedstrijden lopen en dan in een rustig tempo. Pijnstillers moest ik ook nemen maar dat mag hij vergeten, ik neem nooit medicatie en zal dat nu ook niet doen.}

^{Toch maar terug gaan naar die andere dokter op 26/06 want als de klachten niet over gaan moet die maar iets anders uitvinden. ( en morgen lopen, hehe).}

 

 

 

 

Vrienden,

 

niet veel te lezen, ik weet het... ikheb ook nog geen meter gelopen.

Van de marathon zelf heb ik niets gevoeld de dag nadien, precies of ik had niet gelopen.

Maar de rug, lies, ... alles blijft maar pijn doen en in plaats van minder is het elke dag erger en erger.

De rug is verstijfd en half geblokkeerd, de pijn trekt tot in mijn linkerenkel. Een afspraak bij de dokter is gemaakt op 26/02 maar zolang ga ik niet kunnen wachten.

Als het morgen nog niet beter is ga ik naar de spoed, er zit precies ergens iets in de weg ter hoogte van mijn maag, dat drukt overal tegen en daardoor is die pijn.

Mijn diagnose... de juiste? We zullen zien. 

Zaterdag staat er wel de 27km van Watervliet op mijn kalender, na de infodag over ultralopen eens een lange training erbij nemen.

Laat ons hopen dat er snel beterschap is dat we terug serieus kunnen trainen, ondertussen alleen af en toe een wedstrijd...

 

 

 

 

Hoi hoi hoi, het is weer een tijdje geleden, kheb weer een hoop rustdagen ingelast maar de pijn gaat niet meer weg dus zal het dokter worden.

Het voorbije weekend was echter wel supergeslaagd, op vrijdag 08/02/08 hielden we ons jaarlijks etentje met de collega's van het werk.

Verleden jaar ging iedereen na het eten direkt naar huis en daarom stelde ik voor dit jaar nog iets samen te gaan doen. Het werd bowling.

Het eten was weer eens superlekker, de oppemse hoeve in meise is een echte aanrader.

Dan de bowling, man man, een geluk dat we allemaal amateurs waren. Ik bowl even goed als achteruit schaken.

Af en toe wel iets raken maar een strike zat er maar één keer in. De ambiance was super en onze avond geslaagd, we zakten later nog af om nog iets te gaan drinken voor de doorbijters. Iets na 2u was het toch tijd om door te gaan want er zou nog een lang weekend wachten.

Zaterdag 9/02/08, niet veel zin om op te staan maar de plicht roept. Ik heb een afspraak in Rijkevorsel voor de tijdsregistratie te regelen voor de 6uren van Beersel op 09/08/08. Van Rijkevorsel richting Antwerpen om een stukje te eten en om 20u00 sta ik in de stadsschouwburg. Ze spelen de musical 'Greace'.

Echt prachtig, een fantastische musical met supergoede spelers en zangers, meerdere keren stonden de haren van mijn armen omhoog.

De musical is gedaan om 22u30 en dan snel naar de auto om door te rijden naar Nootdorp in Nederland.

Ik reserveerde daar een kamer omdat er op zondag een marathon op programma staat op 20km van ginder. De Ultimarathon, niet zomaar de eerste de beste.

De marathon loopt 42.2 km op het strand, van Scheveningen naar Zandvoort.

Om 00u15 kom ik aan in Nootdorp, man, wat een luxehotel, wat een luxekamers. Elke kamer is voorzien met een apparte luxedouche EN een Jaccuzi.

Wow, nu is het te laat maar morgen na de marathon wil ik daar wel eens in springen.

Alles is zo mooi ingericht, een enorme bar, een praathoek met open haard, allemaal zeer luxueus.

De muur is bekleed met een groot plasmascherm. Maar geen tijd om tv te kijken, slapen is de boodschap.

Ik slaap als een roos, de kamers zijn pikdonker, stil en de matrassen ideaal voor iemand met last aan de rug.

Smorgends als de wekker loopt om 06u45 is het even aarzelen, doorslapen tot vanavond of een marathon op zand gaan lopen?

Mja, toch maar opstaan na enkele keren de snoozeknop indrukken :)

Veel tijd is er niet want de start is al om 09u30 en het is nog even rijden. Toch nog genieten van het ontbijt, een enorme keuze, voor ieder wat.

MM, heerlijk allemaal. Nog even naar de kamer om de loopkleren aan te trekken en de auto in.

Na even zoeken kom ik aan de start, enkele Jeeps staan in het midden van een heel groot strand en daar delen ze de nummers uit.

In mijn drankgorden zit gene drank maar een gsm in geval van nood, een peperkoek en zakdoekjes (ook in geval van nood).

Het is koud, berekoud, maar de zon is toch weer goed van de partij en het beloofd goed op te warmen tegen de middag.

Ik spreek nog wat met Cees Verhaegen die ook weer aanwezig is, hij zou voor 3u30 gaan.

Na een korte speech van de organisator kunnen we vertrekken, de start gegeven door Nederlands kampioen golfer.

Wel uniek, hij slaat een balletje als start en diegene die het balletje kan nemen en er de marathon mee uitloopt krijgt een geschenk.

Die bal vliegt honderden meters ver en door het zonlicht ziet niemand waar hij neerkomt, geen wonder dat die gast kampieoen is, wat een slag.

We zijn weg, bij de eerste kilometer kan ik al meten hoe zwaar het zal worden vandaag, in zand lopen is niet van het gemakkelijkste.

Er zijn niet al te veel deelnemers, ze starten redelijk rap en ik wou ook niet te ver achter zitten dus verplicht ik me rapper te lopen dan ik wenste te doen.

Na twee kilometer staat Cees al aan een Jeep te praten, er is iets mis maar wat? Hij liep met de koplopers mee en staat daar nu stil...

Elke zes kilometer is er een post met drinken en banaan, echt uniek, met Jeeps volgen ze het hele gebeuren.

Wat is het echt wel zwaar op strand lopen, en dan ligt het er nog redelijk hard bij. De rugpijnen zijn er ook weer snel bij en dat maakt me toch zorgen, ik probeer een gelijk tempo te lopen. . Het is toch wel genieten naast de zee lopen, er komen meeuwen vlak naast ons vliegen. Vissers rijden in het water met paarden.

De zon schijnt op een moment in mijn ogen en ik doe ze toe, opeens voel ik plets plets plets, 10 meter afgeweken naar links en met de voeten in het water.

Hoe is het mogelijk, zou ik hier echt even geslapen hebben? Het kan, er zijn verhalen van lopers die het meemaakten...

Na 20km loop ik ondertussen al op een zevende plaats, alles gaat gezien de omstandigheden redelijk goed en ik denk hoe rapper ik binnen ben hoe minder lang pijn.

De eerste helft zit er bijna op, maar wat krijgen we nu voorgeschoteld?  Recht omhoog in de duinen, het enorm losse zand trekt je voeten telkens weer omlaag.

Het vraagt enorm veel energie om hier boven te geraken, nu lopen we 4km op de Boulevard omdat ze op het strand werken, wat doet het goed even op de baan.

De snelheid gaat direkt een pak omhoog. Door sneller te lopen komt ook weer dat raar gevoel in het rechterbeen.. miljaar zeg, dat we daar maar rap vanaf zijn.

Dan duiken we terug de duinen heel stijl naar beneden, tot bijna aan de knieen zakken we in het zand (dit is echt zonder overdrijven).

Het astrand is nu al veel langer droog en het zand ligt er veel losser bij. Vanaf nu is het elke stap duwen en trekken. De voeten zakken in het zand en telkens weer is men zijn snelheid kwijt, het is bikkelhard.

Enorm veel volk ondertussen op het strand, toeristen kijken maar raar dat er iemand zit af te zien met een nummertje aan zijn buik.

Een vrouw stond met haar voet op een bal en ik vroeg me af of ze nu zwanger was of dat er een reservebal onder haar trui zat

De honden lopen overal kris kras door elkaar, er lopen er honderden... maar met geen enkele hond problemen gehad. Die beesten zijn het blijkbaar zo gewoon.

Dit is misschien wel de zwaarste marathon die ik al liep, het is echt niet te onderschatten. Ga maar eens een stukje op los zand lopen om te proberen. Af en toe is het even stoppen om te stretchen, daardoor moet ik weer een paar plaatsen vrijgeven maar liever dat dan te moeten opgeven.

De laatste kilometer loopt er nog een jongen mee van elf jaar die ook aan het joggen was, ik kon dan toch moeilijk laten zien hoe stuk ik zat. :)

 In de verte is de aankomst te zien, ik ben er niet kwaad om, nee hoor, het is genoeg geweest.

Afzien was het, een tijd van 3u40' ongeveer en meer dan tevreden. Ik heb deze marathon duidelijk onderschat in zwaarte en zal me volgende keer toch iets beter voorbereiden op zoiets. Kapot is het juiste woord, vandaag moest er geen 5km meer bij..alhoewel.. geen 10 ... Ik vraag nog even naar Cees, ze hebben hem naar het ziekenhuis moeten brengen omdat hij iets slecht aan zijn hart voelde, na onderzoek zou alles goed zijn, gelukkig maar.

Nu terug naar het hotel, nog maar net binnen en de kraan van de jaccuzi staat volle bak open, mm, lekker genieten nu. Daarna nog even rusten, eten en terug huiswaarts.

Marathon nummer vier van dit jaar zit er op, het zal niet de laatste zijn, laat ons hopen he.

Vrienden de weekend zit er weer op maar getroost, er komen er nog en van de week kunnen we ook iets mooi maken.

Geniet ervan en tot de volgende.

 

 

 

 

Vrienden van de loopwereld,

 

Wat een mooie avond om te lopen vandaag, er staat wel wat wind maar zeker geen reden om niet te lopen. Schoenen aan en naar Dworp.

Ik doe nog eens de harslagmeter om zodat het speelgoedje toch nog tot iets mag dienen.

Het tempo gaat me iets te snel na zo'n marathon waar mijn lichaam toch heeft afgezien. Het parcours van vandaag loopt ook direkt stijl bergop en wijs laat ik de groep gaan, het heeft geen zin te forceren vandaag. David en Diane blijven en de snellere mannen zijn al vlug uit het zicht verdwenen. Voor David gaat het blijkbaar toch iets te traag en hij loopt het gat redelijk makkelijk toe naar de kopgroep. Het is weer een leuke training, een traag tempo en af en toe stap ik zelf even bergop. De rug speelt weer parten en als de rug niet echt meezit, geloof me, dat zet hem op al de rest ook. We kijken wat rond en het is weer of de klok sneller tikt dan anders.

Terug aan de kerk hebben we er 1u28' opzitten, mooi zo. Een gemiddelde hartslag van 116 is ook niet slecht.

Volgende week eens een afspraak met de kiné maken en die tovert mij terug als nieuw :) Het gedacht alleen al, die mensen moeten ook leven he.

 

Oja, vandaag zat er een tof mailtje in mijn box. Bram, een trouwe lezer laat me weten dat hij zich door mijn verhalen kan opladen en motiveren om te lopen.

Het is leuk om zo'n mailtjes te krijgen, als ikzelf eens een minder goede periode heb dan verplicht ik me tot lopen om toch iets te kunnen schrijven voor jullie.

Ieder zo zijn manier he. bedankt Bram voor de positieve mail.

 

Morgen zal het normaal weer een rustdag zijn, tot alles hersteld is zal ik niet terug herbeginnen met elke dag te trainen.

 

Onze eerste taak
in het benaderen van andere mensen
een andere cultuur, een andere religie,

Is onze schoenen uitdoen,
Want de plaats die wij naderen is heilig.

Doen we dit niet
dan zouden we misschien
De droom van een ander vertrappen

tekstje dat ik op ultraned tegenkwam, mooie woorden.

 

 

 

 

 

Hello, hier zijn we nog eens.

 

Weer eens zonder voorbereiding, slecht slapen en me niet al te lekker voelen (wat kan er fout gaan vandaag, hehe).

Toch heb ik besloten om vandaag naar Apeldoorn te trekken, De Midwintermarathon, alhoewel "winter ?".

Na 4 bokes met muizestrontjes en twee bananen ben ik er klaar voor,nog snel op toilet en op weg.

08u05, het is 2u15 rijden tot Âpeldoorn en de start is om 12u00, tijd zat dus. Het verkeer vlot heel goed, een mooie blauwe hemel maakt me blij.

De laagstaande zon pikt wat in mijn slaperige ogen, een zonnebril zou in feite niet slecht zijn. Als ik over de grens kom valt het me weer eens op hoe vlak Nederland wel is, volgens mij vonden ze hier ooit de biljarttafel uit. Ik fantaseer al over het parcours dat ook wel zo plat zal zijn, "wat ga ik straks schrijven op mijn space?", even denken, " ik weet het, het enige hoogteverschil op de hele marathon was af en toe een stoeprand en de chipmat waar we over moesten". Ja dat leek me mooi.

Maar het is niet wat ik dacht, gekomen in Gelderland volgt de ene heuvel de andere op. Het is hier zelfs moeilijk om een plek te vinden voor een partijtje voetbal.

We zullen wel zien,20km verder is het misschien weer plat, veel zin op bergen heb ik niet vandaag.

Er zouden overal parkings zijn voor de marathonlopers met pendelbusjes, maar ze ontspringen aan mijn oog. Na even rondrijden is het al 10u30 en ik besluit maar tot aan de start te rijden. En ja hoor, ze hadden op 20meter van de start een plaatsje voorzien voor die ene Belg uit Jette. Wat een goede organisatie, hehe, weer eens geluk.

De nummers zijn af te halen in een groot Complex en het is even zoeken. Het doet me wat denken aan de inschrijvingen in Davos, een hele expo, duizenden mensen die overal rondlopen en vertellen over lopersverhalen. Wat een toffe sfeer hier. Mijn nummer is snel gevonden en ik kan me permiteren om nog een half uurtje in de auto te doezelen. Iets voor 12 staan we aan de start, het is koud en niet koud, zeer lastig om de juiste kleding te kiezen.

Harie is weer van de partij, nog enkele bekende gezichten. Ik zet me achteraan in het grote peleton, met vermoeide, zware benen wachten op het signaal.

We zijn vertrokken, het is een minuutje stappen alvorens we kunnen lopen. Brrr wat een slecht gevoel, als dat maar goed komt, maar in het hoofdje zit het ok en dat is voor mij nummer 1.

Even wat praten met enkele Duitsers die in Carnavalkostuum liepen. Na enkele kilometers roept iemand mijn naam, het is Gust De Keyser, we ontmoeten elkaar de eerste keer met de Leiemarathon. Een fantastische kerel die Gust en wat een mooi tempo. Na het plassen loop ik zo snel moegelijk terug tot bij Gust omdat het zo gezellig praten is, hij volgt ook mijn verhalen hier en dat motiveerd dat de mensen het leuk vinden. We wisselen veel verhalen en de kilometers volgen elkaar snel op.

Ondertussen genieten van het prachtige landschap, plat? nee hoor serieus heuvelachtig eerder. Naast ons zien we een super mooi panorama. Prachtige bomen, overal de mooiste verdorde struiken, het is niet te beschrijven. De nog laagstaande zon maakt het allemaal nog veel mooier, ik beeld me er een paar giraffen bij en voel me in Kenia, zo mooi is het hier.

Aan km 14 ergens moet Gust plassen en zegt dat ik niet moet wachten, ik versnel om bij een groepje te raken en daar begint de miserie.

Bij de minste versnelling begint mijn been weer te zwiepen. Het is alsof er een kramp wilt inschieten en ik moet lopen met een half stijf been, een echt akelig gevoel dat ik nu al de derde marathon op rij moet voelen. En we zitten nog maar aan km16, een mens zou voor minder vloeken. Bij elke post stop ik even, wat een vrijwilligers hier, een hele hoop mensen die luidop roepen wat ze aanbieden, bananen, thee, extran, water, hier valt niets op te zeggen. Elke bocht is aangegeven met ijzeren panelen, duidelijk zichtbaar. Km aanduiding perfect en op de juiste plaats. Ze kunnen er wat van hier in Apeldoorn.

Ik moet telkens het tempo laten zakken, de heup begint ook weer en de lies laat ook niet wachten. Halfweg, 1u58'. Bij het inhalen van een loper ziet hij me trekken en sleuren en roept me na " jij zal vandaag niet uitlopen zeker ?". Ik? Mijnheer, ik kom van Jette om een marathon te lopen, geen 21km. Ik wacht hem straks wel op aan de meet.  Ik leg er mij bij neer en zoek een tempo waar alles nog redelijk meevalt, toch blijf ik heel de wedstrijd inhalen. Door vanachter te starten heeft niet één loper me ingehaald en dat zou blijven tot het einde.  Ondertussen toch proberen te blijven genieten van al dat moois, wat een natuur. Allemaal vriendelijke mensen langst de kant, één van de betere marathons die ik al liep.

25km, de grote ronde zit er op. Nog even doorbijten, de ademhaling is beter dan ooit wat wil zeggen dat mijn conditie verbeterd is.

Veel is er niet te vertellen over de tweede ronde, af en toe een poging om een babbeltje te slaan maar de meeste lopers zijn zo goed als op.

Raar maar waar aan km 37 gaat het terug stukken beter, moet ik me eerst 35km opwarmen in het vervolg?

Het is ook bijna dalende lijn tot de finish nu. 3u46 ongeveer, de juiste tijd komt later. We krijgen nog ene medaille en wat drank, mensen wachten op met echte dekens tegen de kou, mooi. Maar een beetje boos dat mijn been niet goed meewerkte straf ik het nog eens met 15 minuten er bovenop. 

Na het uitlopen terug de auto in en nog een ultra rijden... wel lang zo 220km terug rijden.

De derde marathon dit jaar zit er op dat nemen ze me ook wee rniet meer af. Het was een perfekte organisatie, enorm vriendelijk met alles. Op elk vlak aan de loper gedacht. Chapeau, deze wil ik zeker overdoen maar dan laat ik mijn slecht been thuis liggen.

En nu verdiende rust, deze week doe ik alles om op tijd in bed te kruipen. ( proberen ).

 

Tot de volgende,  op 10/03 lopen we een marathon, 42km op het strand (om het been niet te belasten) , de low tide marathon.

 

Groeten.