De laatste wedstrijd dit jaar voor mij, zes uur op een piste ronddraaien.

Na bijna 3u rijden komen we aan in Heerde, de zon schijnt goed maar boven het vriespunt komt het niet vandaag.

De piste ziet er heel glad uit door het laagje ijs maar dat valt eigenlijk nog wel mee.

Veel vrienden zijn komen opdagen en het is weer een blij weerzien, we staan er toch maar weer.

 

Ik ben de enige die in korte broek aan de start staat. Andere lopers krijgen het koud door mij te zien.

Ik kleed me niet te warm omdat ik echt niet goed tegen de koude kan, zo kan ik me tijdens de wedstrijd en naarmate het kouder is, altijd maar warmer kleden. Goed voor de spieren is het niet maar we gaan hier rustig lopen.

 

De championchip laat het bij de start al afweten dus kunnen we nog niet om één uur van start gaan.

Even terug de kantine binnen om niet aan de grond vast te vriezen.

Na een tijdje krijgen we het goede nieuws dat we toch kunnen vertrekken. Een 50-tal lopers gaat van start, het lijkt me dan ook ver een maximum aantal deelnemers voor een pisteloop.  

De start is te snel maar dat geeft niet, de marathonafstand is goed voor mij. Als ik na een uur al krampen in mijn rechterbeen krijg speelt dan ook meer het idee van aan 42 km te stoppen en niet te forceren.

 

De zon zakt en het is al heel wat kouder, tijd voor een lange broek aan te doen. Daarna wissel ik wel vijf keer van kledij om toch steeds weer iets droog aan te kunnen doen. Het is een mooi zicht, ijs staat op de mutsen, vermits ik geen muts draag vraag ik me af of het ijs op mijn hoofd staat.

De eerste drie uur was het wat moeilijker maar dan kwam dan toch het plezierige, af en toe een babbel met iemand en dan terug wat sneller.Voor mij is dit het echte ultralopen, een tocht maken zonder stress, beleven wat je op je tocht tegenkomt...

Vincent zorgt weer voor de nodige aanmoedigingen en trotseert ook weer het koude weer.

Connie die loopt als een duracelkonijntje telkens weer voorbij, ze is niet te stoppen en loopt als een sneltrein.

De koude stoort niet meer na 4u lopen, alleen dat ene probleem... mijn drinkbus was zwaar en toch leek ze leeg want er kwam niets meer uit, ik draaide ze open en zag een grote ijsklomp. Mijn energiereep moest eerst twee rondjes in mijn mond ontdooien of je kon er niet in bijten.

 

De zes uur is rond voor we het goed beseffen, het systeem geeft 139 rondjes aan, een dikke 57km. Ik vermoed wel dat het eerder rond de 60km moet geweest zijn. Iedereen in de uitslag zal wel iets meer gelopen hebben want het systeem ging niet elke keer. Wat maakt het uit, een rondje meer of minder.

 

De warme douche was meer dan welkom, Diane, Roy en Wieke zijn terug van het shoppen (in Heerde zijn wel niet veel winkeltjes) en er wacht Diane nog een verrassing.  Uit de koffer snel de cadeautjes halen en lekkere taart.

We praten nog wat na en dan is het terug tijd voor de lange rit naar huis. Onderweg nog een MC Donald binnenslagen en onder smogomstandigheden tegen 90km/u verder.   

 

De zes uur van Heerde was geslaagd, een unieke sfeer weeral waar we zes uur lang nauw met elkaar verbonden zijn.

Zes uur lang gaan we voor hetzelfde, rondjes lopen, veel rondjes, waarom we het doen weten we meestal niet , maar het doet telkens weer zo goed dat we het nog gaan doen. Wat een uitleg weeral...

 

Vrienden, ik wens jullie een veilige jaarwisseling. Motiveer uw schoenen om zo snel mogelijk terug te gaan lopen.

We zien elkaar snel weer terug. Bedankt voor al die warme momenten, hopelijk kunnen we die momenten met veel nieuwkomers delen in 2009, we kijken er naar uit.

 

 

 

 

 

24/12 nog eens wat nieuws ontdekt in Dilbeek, de wolfsputtenwandeling.

Na een tijdje in omgekeerde richting te lopen besloot ik de wandeling eens in de juiste richting te doen.

Ze is wel een stuk la ger dan ik dacht, met dit weer is het prachtig om hier te lopen.

Overal ligt wel wat modder en het is dan ook een echte veldcross-trail. Trapjes op en af, over beekjes, planken, bomen...

Af en toe geef ik er eens een goeie lap op en daar besef ik dat mijn conditie veel beter kan.

Na enkele minuten in d emodder te ploeteren moet ik al gas minderen.

T'was weer eens een hele leuke training en zonder het te weten zit er al weer 1u23' op.

 

25/12 mijn benen zijn onrustig en ik kan het niet laten om ook vandaag te gaan lopen.

Het is al donker dus beter uit het bos blijven.  De straten zijn leeg, alle winkels toe...

Ik voel veel kracht in mijn benen vandaag en het loopt heel gemakkelijk rond de 12km/u.

Toch maar niet overdrijven en na 38' nat in zweet en voldaan terug thuis.

 

 

 

T'was nacht, midden in de nacht, de rovers zaten in het bos... euh...

Ik bedoel, het was avond en ik trok mijn loopschoenen aan...

Rustig de omgeving van Dilbeek wat verkennen, 1u11' gelopen aan een zeer kalm tempo.

Waar is die rustperiode eigenlijk? Nog enkele dagen en we kunnen de laatste wedstrijd van het jaar lopen.

De zes uur van Heerde zonder stress, de marathonafstand halen zal al meer dan genoeg zijn.

 

 

 

 

Zaterdag 20 december 2008, nog nooit vertrok ik zo goed op tijd om naar een jogging te gaan.

De jogging van 10,5km gaat door in Deux-acren. Om 15u is de start.

 

11u stipt ga ik de deur uit. Een rugzak met 1 liter sportdrank en warme kledij.

Aan de gesp van mijn rugzak hangt een kaartje met de routebeschrijving, netjes geplastifieerd.

Jaja, vandaag ga ik al lopend naar de jogging ! Van Dilbeek naar Deux-acren is het 36,5km.

 

Tot in Ninove moet ik op de Ninoofsesteenweg blijven, heel soms is er een voetpadje maar meestal moet ik het doen met drie rijen kasseien.  Waarom ze hier nog geen deftig fietspad hebben aangelegd?

Onderweg op deze saaie steenweg kan ik de tijd wat doden met te kijken wat mensen zo allemaal wegsmijten.

Wat zijn de Belgen toch een vuil volk zeg, de graskanten liggen vol met troep.

Jupiler is blijkbaar het meest geliefkoosde drankje van vele bestuurders.

En als Red Bull echt vleugeltjes geeft zouden ze beter in de lucht ook wat vuinisbakken voorzien... ook dit blikje komt regelmatig terug in mijn vizier.

 

Het gaat hier veel meer bergop en bergaf dan ik gedacht had, en de wind zit ook pal op kop.

Met de wagen merk je hier niets van en lijkt het allemaal zo goed als plat.

Ik heb het eigenlijk liever zo, een beetje afwisseling en telkens terug andere spieren laten werken.

Af en toe even stoppen en de rugzak uitdoen, een kleine drinkpauze en weer verder.

 

Na zo'n 16km mag ik eindelijk links afslaan en die vervelende steenweg achter mij laten.

Nu komt het er op aan van te genieten maar toch goed mijn routekaartje blijven volgen.

Alles verloopt prima en hoe verder ik loop hoe rustiger de streek. Een heel stuk van mijn weg is op 'de ronde van Vlaanderen-route'.

Zo loop ik zonder het te weten de bosberg over waar het bos ideaal was voor een sanitaire stop.

Wat is het heerlijk om al lopend te reizen, hoe ontspannend is dit...

 

Na 30km zit ik op de kleinste wegen tussen de mooie velden. Het gaat alsmaar meer op en af.

Het is hier muisstil en alleen mijn voetstappen zijn te horen en bergop mijn ademhaling.

Mijn routekaartje was perfekt en na 3u28' loop ik de atletiekbaan van Deux-acren op, hier is de start binnen een half uurtje.

Terwijl Diane, die met de auto kwam, ons inschrijft bestel ik twee cola's. Even wat snelle suikers en een banaan.

 

Nog even dag zeggen aan wat oude bekenden, een droog t-shirt aan en we staan al klaar aan de start.

Opwarmen is niet echt meer nodig.

Helemaal achteraan het peleton loop ik geen snelle jongens voor de voeten.

 

We zijn vertrokken, twee rondjes van iets meer dan 5km. Het verbaasd me dat mijn benen eigenlijk niet echt moe zijn en ik direkt een mooi tempo kan vinden. We zijn niet gekomen om een supertijd neer te zetten en met deze snelheid ben ik tevreden.

De omloop is niet veel speciaals, enkel een paar mooie stukken naast de Dender door de modder.

We draaien na drie km links over de spoorweg. In de verte hoor ik de bel van de slagbomen, hopelijk worden hier geen lopers opgehouden. Een geluk dat dit niet gebeurde bij de eersten.

 

Na 4km zijn er al twee lopers overgegaan op stappen.

Mijn keel is dorstig en na een ronde in 28' is het zoeken achter de drankpost. Die drankpost was er niet vandaag en dus moeten we maar doorgaan zonder drinken.

Ook de auto's rijden regelmatig tussen de lopers. De seingevers zijn schaars en we moeten het doen met de fluo pijlen op de grond.

Aankomst na 10,5km , 53 minuten. In totaal 4u21' gelopen op 47km.

Mijn basissnelheid is omhoog gegaan en dat is waar we mee bezig zijn.

Is het nu toeval of komt het omdat ik terug veel train....de dag erna voel ik niets van het lopen, geen grammetje spierpijn.

Volgens mij zijn we weer op de goede weg.

 

 

 

Is het een feestdag vandaag?  Zo weinig verkeer deze morgen. Normaal voel ik de zuivere lucht minderen zodra ik Brussel centrum binnenkom... zou lopen wel zo gezond zijn?

 

Vrienden, even iets om bij stil te staan. Wie kan er zeggen dat hij er morgen nog is?

Wie heeft garantie dat hij morgen terug de dingen kan doen die hij vandaag doet?

Beste lopers, ga er voor, doe uw dromen uitkomen. Loop die 10km...marathon...zes uur...

Als het in het hoofd goed zit zullen de benen wel volgen.

 

Geniet van de dag.

 

 

Pff, vorig weekend niet gelopen... om zot te worden.

Voor volgende zaterdag heb ik mijn alternatief gevonden om aan mijn kilometers te komen.

Wat het is verklap ik pas daarna... de spanning er toch een klein beetje inhouden he.

 

Veel nieuwe dingen gebeuren er niet op de weg naar en van het werk..

Vanmorgen regende het een beetje maar niet hard genoeg om te mopperen.

De wintermaanden mogen van mij toch wel snel voorbij zijn dat er terug wat meer keuze aan wedstrijden is.

 

Mensen die in de buurt van Eindhoven wonen, op de Leenderweg 163 staan de loopschoenen aan 25% tot eind 2008.

 

Hey vrienden,

 

Mijn lichaam begint het een beetje gewoon te worden van twee maal per dag te lopen.

Nu is het donker als ik vertrek en donker als ik terug moet.. opletten aan elk kruispunt dus.

Een paar weken terug kondigde ik mijn rustpauze aan.

Ondertussen liepen we alweer twee marathons en trainen we meer dan dan ooit in 2008...

 

We gaan van dag tot dag en nemen mee wat we kunnen.

 

 

Alles is weer eens goed verteerd, de benen voelen alweer normaal... de voeten nog wat pijn.

Vanavond lopen we weer eens naar huis en morgen terug naar werk...

Volgende weekend is er niet direkt iets te vinden om te lopen... we vinden wel iets.

 

Iedereen een fijne week en geniet van de vrieskou.

 

De 24u van Glimmen

 

24u? Was er een ultra? Stond dit op het net? Waarom wisten wij niks?

Ho ho, rustig vrienden, laat het mij vertellen…

 

Op een koude regenachtige donderdagavond, 4 december 2008, stond mijn wagen klaar met al wat een mens nodig heeft om te lopen. 19u is het als mijn GPS aangeeft dat we 360km moeten rijden. Meer dan 3u onderweg, onderweg naar Glimmen (Nederland).

Het is een lange eenzame rit zo zonder radio, de tijd doden doe ik met af en toe een knabbeltje.

Op een paar kleine files na is het bijzonder vlot rijden. Zeven minuten voor Glimmen parkeer ik me op de parking van een pompstation.  De zetels plat en mijn bedje opmaken. Mijn voeten liggen in het koffergedeelte en mijn hoofd op de achterbank. Goed onder de slaapzak want warm is het niet. Al snel val ik in slaap en pas om 08u30’ wekken enkele 40 tonners me.

 

5 december 2008, nog 7 minuten rijden. Na een licht ontbijt kom ik om 09u15’ aan op de Meentweg. Niets te zien en geen lopers te bespeuren? Na een tijdje rondrijden zonder resultaat stap ik even binnen in het kantoor van een bomenhandelaar. De man legt me uit dat vijgenbomen wel 10meter hoog worden. Leerrijk, maar daarvoor zijn we hier niet, de man laat me even op internet. De start zou blijkbaar toch zijn op het punt waar ik al eerder stond.

 

Op de hoek met de Oosterbroekstraat staat ondertussen een wagen en in het veld ligt een tentzeil. Hier zal het zijn, hier is straks om 11u de start van de Sint Nicolaas marathon.

5 dagen na de marathon in Geldrop maar de benen voelen goed. In mijn hoofd denk ik zelfs stiekem aan een eerste plaats. Een zeer klein bezette marathon maakt mijn kansen groter.

Adrie liep nog  OSO, hem verwacht ik niet als tegenstander… Lex daarentegen zou wel eens de grootste concurrent kunnen zijn. We zien wel, vooral genieten van de omgeving.

 

Warm is het niet, de lucht is vochtig en koud, een grote vijand van mij.

Het is 11u en we zijn vertrokken voor een kleine lus en dan 10 rondjes van 4km.

Het vertrek is niet heel snel en ik loop net achter Lex. Mijn voeten zijn gevoelloos en ik beslis van wat sneller te lopen en naar de groep van de 22km te gaan. Dat lukt probleemloos en het gevoel komt terug in de voeten. Met 5 man komen we door de eerste lus. Even een ommetje naar de wagen voor mijn drinkfles te halen en snel terug naar de kopgroep.

 

Ondertussen zijn we nog met 4 man. Na 3km is er weer wat verval, 1 loper neemt afstand en ik loop makkelijk met hem mee. Zijn tempo is voor mij wat te onregelmatig en het verplicht me om al na 3km de kop over te nemen. De rondjes verlopen vlot en telkens kom ik als eerste over de meet, de winst waar ik van droomde begint dichter en dichter te komen.

 

Het parcours is prachtig, goed beloopbare paden afwisselend met wat asvalt en soms wat los zand. De weinige wandelaars storen niet echt en de loslopende honden zijn redelijk braaf en willen meer spelen dan kwaad doen. We lopen naast de snelweg maar daar kijk ik rechts en zie een mooi meer met prachtige reigers.

Tegen de wind is het heel koud, het zweet onder mijn vestje lijkt bevroren en doet mijn spieren verstijven.

 

Na 20km begint de rechtervoet serieus pijn te doen, hoe kan het ook anders als men met een bloedblijn aan de start komt. De pijn valt wel mee maar de koude is een ander paar mouwen.

Het loopt nu echt wel stroef en als ik als eerste over de meet kom na 22km denk ik eraan om te stoppen. Ach, het zou niet fair zijn tegenover de loper die achter me loopt. Gewoon doorbijten en zo lang mogelijk op kop lopen. De 2^de helft is afzien en de energie verdwijnt als sneeuw voor de zon… aan km 37 loopt Lex me voorbij als een TGV, 37km op kop, 37km dromen… De slag die men dan krijgt is hard, de pijn, de ontgoocheling, de koude, een slechte cocktail om voort te gaan maar het is nu niet anders. Relativeren , nog even doorbijten en tweede is ook al wel mooi. Lex zet me nog op 8minuten en is zo een verdiende winnaar, mijn tijd 3u35’48”… wat ging er mis, de kou, de pijn, blijnen, eten, drinken ??? Allemaal goedkope excuses, ik ontbreek gewoon nog wat conditie om de laatste 10km voluit te gaan.

 

De Sint Nicolaas marathon zit er op,nog even nabibberen maar na een lekkere bouillon en droge kledij gaat het al snel beter. Het was een zeer mooie vriendschappelijke marathon en dat maar voor 5€. De bevoorrading met chocolade, banaan, peperkoek, … dik in orde. Iedereen is tevreden en praat nog wat na. Ik glip er stiekem tussenuit want voor mij is het tijd om terug naar huis te gaan. Na een lange reis met de nodige files van de avondspits kom ik heelhuids aan om 19u00. Nu mag ik het wel de 24u van Glimmen noemen.

 

Ondertussen zijn we al weer goed hersteld van de marathon. Het hoesten is ook zo goed als voorbij.

Toen ik mijn tijden op de 100marathonclub ingaf viel het mij op dat ik juist 13 seconden sneller gelopen heb dan de marathon op Terschelling. Van mijn rustperiode is in feite nog niet veel in huis gekomen... volgens mij zit ik met een loopverslaving.

 

Straks is de winter weer voorbij en hij is nog niet goed begonnen.

Vrienden nog een fijne week en kom zaterdag nog maar eens piepen...je zal wel zien waarom.

 

 

T’is voor niks marathon

 

Ons moeder 65j en een groot feest waar we niet mogen ontbreken, toch maak ik het niet te laat want morgen wil ik voor geen geld missen.

 

Zondag 30 november 2008, mijn luchtwegen zijn nog altijd geïrriteerd.

Vandaag is de laatste marathon van de ultracup met aansluitend de prijsuitreiking.

Deze kunnen we toch niet missen, ziek of niet ziek, ik waag het er op.

 

Gieten, neen we gaan niet naar Gieten om naar Lars Boom te gaan kijken… we gaan naar Geldrop waar het ook aan het gieten is. De t’is voor niks marathon, de naam zegt het al, gratis inschrijving.

Om 10u is de start en ruim op tijd komen we aan. Nog maar net op de parking en Henri komt al met een geschenk af, bedankt voor de mooie cd. Het is koud en regen blijft maar uit de lucht vallen. Over het parcours weet ik niet veel maar zo dicht bij Eindhoven, het zal zich wel allemaal op asvalt afspelen zeker.

 

Nog snel een lepeltje hoestsiroop en de rugzak aan. Veel bevoorrading zou er niet zijn dus speel ik liever zeker.

Enorm veel vrienden aanwezig en ondanks het mindere weer zit de sfeer er toch goed in.

Een mooie groep lopers staan klaar om er aan te beginnen.  Ik loop de eerste kilometer in een tweede groepje maar de benen voelen goed aan en ik sprint snel naar het eerste groepje.

Lucien komt ons (Rudy en Patrick) alsof het niets is voorbij en snelt naar Beckers.

Ik probeer aan te klampen maar na Pat moet ik ook Rudy wat lengtes laten. De benen willen wel maar de ademhaling gaat niet zoals het moet.

 

Van asvalt is niet veel te bespeuren, na een padje waar heel wat ijs op ligt draaien we het bos in om aan een cross van 40km te beginnen.

Ik haal nog een andere loper in en we lopen rond positie zes. De wegwijzers staan op elke boom en verkeerd lopen kan hier gewoon niet. Dat dacht ik toch, na een hekje waar we door moesten stond niet direkt een pijltje en ik koos links omdat er in d everte mensen liepen.

Verkeerde keuze, ook de andere loper ging met me mee. Al snel zagen we dat er iets mis was en eens terug op het goede pad waren we al een tien minuten kwijt gespeeld en waarschijnlijk ook wat plaatsen. Mentaal was het voor mij een klopke en na een goede hoestbui ging het niet echt goed meer.

 

Mijn borst was bevrozen en heel de binnenkant voelde ijskoud aan. Eric kwam voorbij met zijn fiets en zei me dat ik beter verstandig kan verder lopen nu. Mooi hoe hij door die modder geraakt met zijn fiets, Sven Nys zou het niet beter kunnen.

Ik moet even wandelen om wat op adem te komen en Ghislain komt bij me en offert zich op om met mij verder te gaan. Ik kan een paar kilometer in zijn spoor lopen maar moet na een tijd toch weer even stilstaan, klaarlichte dag en toch sterretjes zien… hier klopt iets niet.

Ghislain wacht me op en we gaan iets trager verder, telkens het wat moeilijker gaat zie ik hem omkijken en wat vertragen, dan weer wat sneller. Ik wil niet opgeven want al bij al lopen we toch nog in een goede positie. Achter ons is ook niet veel volk te bespeuren en dat moet maar zo blijven.

Ghislain, je beseft niet hoe blij ik was dat je me meesleepte… zonder jou mocht ik er een uur bijtellen.

Het parcours is ondanks ik zo afzie toch prachtig en tegelijk is het genieten.

Draaien en keren, naar boven en naar beneden, door de duinen, plassen, modder,… gewoon prachtig. De naam is niet juist, het was helemaal niet voor niks!

Dat nu juist deze marathon gratis is… één van de mooiste die ik al liep.

 De organisatie was zeer goed en de sfeer nog beter.

 

Aan de lijn mag ik de klok stilzetten maar ben er te moe voor, het moet rond 3u40’ geweest zijn. Nog een mooie tijd voor zo een zware marathon en dus ben ik heel tevreden.

 

We veranderen nog snel de douches in een grote modderpoel…ocharme de mensen die alles hier moeten opkuisen. Dan volgt de prijsuitreiking van de ultracup.

Het is nog heel gezellig achteraf en mijn zestiende plaats in de cup levert me 50€ op. De cup zit er op en daar zijn veel lopers blijkbaar niet echt kwaad om.

Een prachtige dag vandaag, een marathon om nooit te vergeten. De meeste veellopers lassen nu een rustpauze in en daarvan zien we bijna iedereen terug op de LPM in Genk, uitkijken naar januari dan maar.