Het is bijna zover, de jaarwisseling. Dit jaar loop ik niet meer, gewoon geen zin meer, waarschijnlijk teveel gelopen.

Maar in 2008 vlieg ik er terug in !

2007 was een gek jaar, niet minder dan 97 wedstrijden gelopen goed voor bijna 2000km aan een gemiddelde van 13km/u.

Heel het jaar door ben ik blijven trainen, elke weekend terug stonden we op joggings, marathons of ultralopen.

Niet één dag ziek geweest en altijd gemotiveerd, wat kan ik meer wensen voor volgend jaar.

Mijn wedstrijden zullen er wel wat anders uit zien, waarschijnlijk minder joggings, meer marathons en ultra's. Er staan al enkele zesurenlopen op mijn programma.

Ook 2008 zal het jaar worden waar ik over de 100km ga, het jaar waar ik eens een 12uur zal proberen en wie weet wat allemaal meer.

Ik wil mij ook graag een ultraloper noemen, maar onder de 100km ben je toch niet echt een ultraloper he. :)

 

We zien wel wat elke dag brengt, één ding is zeker, ik ga weinig uit de weg gaan. 2007 is een jaar van verkenning geweest, waar grenzen meer dan verlegd werden.

Een jaar waar ik mijn eigen heb leren kennen, een overgangsjaar. Mijn vrienden hebben me bijgestaan, elke keer weer. Enorm veel lopers hebben me gemotiveerd.

Vooral dank aan Luc De Jaeger, ondertussen een echte vriend voor het leven, met zijn positieve kijk heeft hij me aangezet om dingen te doen die ik anders nooit had gedurfd.

Zoveel vrienden gemaakt tijdens al die marathons, teveel om op te noemen, ik begin er niet aan om ze neer te pennen want in mijn ijver zou ik mensen vergeten en vrienden, al wie hier komt lezen zijn mijn vrienden.

Met Sven Herremans heb ik heel wat wedstrijden samen gelopen, samen gingen we naar Zwitserland, Duisland, Nederland, zo veel wedstrijden. Dikwijls vergezeld van zijn vader die telkens weer onze tijd en plaats nauw in de gaten hield, in weer en wind bleef hij trouw alle wedstrijden volgen.

De mensen van de club, Joggers Beersel, wat een gezellige trainingen waren het allemaal, wat een plezier om samen met jullie te kunnen trainen.

De unieke babbels die ik tijdens trainingen kon doen met Diane, Anne-France, Tanja,... en al de rest. Cindy en Imke die beginnen lopen en ondertussen al makkelijk een uur meelopen.Jos die altijd maar beter werd en dan ongelukkig geopereerd moest worden aan zijn knie. Er is zoveel te vertellen... misschien tijd om een boek te schrijven. :)

Ons moeder hield telkens weer alle wedstrijden bij op haar computer.

Tijdens al die marathons waren er ook vele emotionele momenten, mensen die hun honderste marathon liepen, memorials zoals de LPM marathon. Het verlies van Freddy Vanhoucke.

Mensen die al wenend over de meet kwamen, omdat ze het gehaald hebben, anderen van de pijn.

Ik zag mensen neerstuiken in de Swiss Alpine marathon, gaf ze drinken, een klopje op de schouder ' gaat het?' 'ja, dank u , ik loop hem uit !'. Lopers stopten voor mijn neus, 'komaan, het is niet ver meer', moedigde ik hen aan, waarop ze hun terug in gang trokken. Al die mensen verleggen grenzen en helpen hierbij elkander, hier is iedereen gelijk en ook de laatste, de zwakste, de lelijkste, de dikste, iedereen telt mee en krijgt aanmoedigingen.  Een ander wereldje, een wereldje waar ik me goed bij voel.

 

Vrienden, nog een fijne laatste dag dit jaar en laat er ons in 2008 allen terug een lap op geven !

 

 

 

Vanmorgen opstaan is de enige fout die ik vandaag maakte :)

Wat waren de benen stijf, eerste werk van de dag is dan ook de benen masseren met olie.

Na een half uurtje massage gaat het al veel beter, stappen gaat goed. Trappen op en af iets minder.

Ik was eerst van plan om even uit te lopen vandaag maar dat zou niet echt een schitterend idee zijn.

Dan maar een pakje frit gaan eten, terug wat vetten. Daarna speel ik met Roy nog bijna 20 spelletjes darts.

De pijltjes van d egrond rapen als ze uit de blok vielen was het moeilijkste :) 

Ik hoopl dat mijn benen alweer snel in orde zullen zijn voor de volgende uitdaging, wie sprak ook alweer van een winterstop?

in 2008 zal ik wel minder wedstrijden lopen, ik zit bijna aan 100 en dat is toch een beetje veel van het goede, maar mijn plan was in 2007 zoveel moegelijk wedstrijden te lopen en in 2008 ging ik ene marathon lopen in minder dan 3 uur. Het is alle twee gelukt op één jaar... het volgende doel is 100km lopen, misschien gaat in 2008 eindelijk mijn droom in vervulling.

Al van het eerste jaar dat ik liep (2003) stelde ik een doel, ik zou ooit eens 100km lopen. Ondertussen is er al ene ander doel en dat zijn 100 marathons.. en zo gaat het steeds verder zeker?

 

 

 

 

 

29/12/2007 de dag van de zesurenloop in Epe.

Gisteren tot 2u s'nachts zitten draaien en keren om in slaap te raken en maar niet lukken. Dan ben ik maar wat spelletjes gaan spelen op de pc :)

De ideale voorbereiding om slecht aan de start te komen is niet slapen de dag ervoor, was dat niet mijn bedoeling?

De laatste gekken zijn de wereld nog niet uit.  Ik grabbel een beetje kledij bij elkaar, mijn Isostar en wat eten.

Met Sven en zijn ouders spreek ik af aan de afrit van Jette rond 09u00, zo hebben we ruim de tijd om de 246km af te leggen.

De start is pas om 13u00, echt koud is het niet vandaag maar de wind is wel redelijk van de partij. Sven staat al te wachten en we vertrekken stipt op tijd.

Moeiteloos vinden we de weg tot aan de atletiekpiste in Epe, bij het parkereren krijgen we direkt een warm onthaal van Dennis Boom en Harrie Koers.

De inschrijving is in een kantine juist naast de piste. Alles verloopt zoals het moet, nummer en chip klaar in een omslag.

Na het omkleden hebben we nog tijd zat om wat gezellig in de kantine te blijven tussen alle lopers. Met het zonnetje in mijn ogen krijg ik zin om te slapen... :)

Om wakker te blijven dan maar een appeltje eten, kan niet slecht zijn. Het is al direkt een gezellige sfeer.

Nog 10 minuten voor de start en iedereen begeeft zich naar de piste, onze weg verliezen gaan we al zeker niet doen vandaag.

De ouders van Sven zorgen voor onze bevoorrading en onze mentale steun :)

Nog enkele minuten, ik ben blijkbaar de enige loper met een korte loopshort, het is er niet echt het weer voor ook.

Pang, 13uur en we zijn vertrokken, iedereen veel te snel maar ik had niets anders verwacht van een pisteloop. Wat is het moeilijk om uw snelheid te doseren.

Door een paar weken bijna niet meer te trainen is mijn conditie voelbaar minder, de kilometers zitten niet in de benen. Als het kopje maar positief blijft.

De koplopers zetten me al gauw op een ronde en Sven zit ook al ruim 200m voor mij, ik kan het me echt niet laten en begin dan ook maar te versnellen.

Ik haal Sven in, en nog eens en nog eens maar nee, dimmen Paul. Hiervoor ben je nog niet klaar.

De zesurenlopers lopen op baan 4,5 en 6. Een Marathon estafette loopt op de binnenste banen, het zorgt voor wat afleiding tijdens die saaie rondjes.

Na 2u komt er al een raar gevoel in mijn been, weer achter mijn knie. Het doet mijn been zwalpen in alle richtingen en ik moet op kant om te rekken.

Dat beloofd, ik ga voorzichtig verder maar elke drie rondjes is het weer zo erg dat ik terug moet rekken. Even denken aan stoppen, dit is waanzinnig, nu al zo'n pijn en nog zo lang moeten lopen!!!

Maar daarvoor deed ik het toch? Een test om te zien wat mijn hoofdje deed bij zo'n situaties. Wel, ik ga door tot het geluid van de zes uur zal weerklinken.

Het blijft zo maar doorgaan maar ik geef niet af, grenzen verleggen en lopen.

Krakende boxen geven ons wat muziek tijdens het lopen, niet echt ultramuziek. Boem, boem, boem, kasrollenmuziek eerste klas.

Een geluk was de cd maar kort en maakte de ketelmuziek plaats voor....niets meer. Ondertussen zijn we drie uur ver, ze roepen tussenstanden af.. ik zou ergens 35km gelopen hebben ongeveer en liep op een vierde plaats. De eerste had zogezegd al 78km na 3 uur, geen gewone gast. Dat maakt dan een gemiddelde van 26km/u. Maar de organisatie ziet na melding van een loper dat er ergens een foutje moest zitten :)

De wind is hard en ik zie dat Sven het geluk heeft van hem telkens achter een reus te kunnen verstoppen, gelijk heeft ie.

Mijn been doet nu zo'n pijn, ook de voeten door die nieuwe schoenen. Ik doe andere schoenen aan en een lange loopbroek. Dat gaat al iets beter...

Harrie maakt me attent dat ik zeker niet mag vergeten schrijven over de ongepelde bananen. Eigenlijk ja, moest je die banaan pellen al lopend en het stuk dat je niet opeet steek je dan achter je oor.

De ouderwetse pomp om water te tanken was ook al ver over datum, maar dat zijn detaills he. We vroegen ons toen af of elke loper een olielampje zou krijgen als het begint te schemeren.

De muziek is ondertussen terug in gang geschoten en ze mocht er wezen. Luidop zongen enkele lopers mee, Born to be wild, born to run.

De sfeer zat er weer echt goed in en dat moedigt toch aan bij zo'n duurlopen. Na 4u30 lopen begin ik een soort trekbeweging te vinden waar men been me volgt zonder te verkrampen, de snelheid komt er terug wat in en voor de eerste keer is het plezant lopen. Eindelijk geraak ik een beetje in trance.  Sven doet het ook weer prachtig en beslist wanneer het even niet gaat om stevig door te stappen.

Veel lopers hebben het veld al verlaten maar evenveel lopen nog steeds.

Het laatste uur gaat in en ik krijg terug een goed gevoel, mentaal zit het nog altijd super, wat is ultralopen toch telkens weer een kick.

Geen idee hoeveel km al achter de rug maar dat kan me geen moer meer schelen, lopen en genieten...wat is het prachtig om verder dan het marathonpunt te gaan.

Zelfs met veel pijn blijft het mooi en kan ik genieten, genieten van het orkestje dat wat komt spelen, genieten van elke stap. Het publiek, het geeft allemaal zo een bevredigend gevoel, een voldaan gevoel.

De zes uur komt in zicht en al het leed is al vergeten, we lopen nog enkele ererondjes aan een goed tempo, eentje met Dennis die tweede loopt en eentje met Cees die eerste loopt.

Allemaal supertoffe kerels, gemotiveerd tot en met en ze leven voor hun sport.

Pang, 3X klinkt het schot, het zit erop. Ik smlijt men handschoenen op de grond en probeer nog wat pasjes te lopen, als het meetwiel is langsgekomen, snel iets aantrekken.

Ik ben ondanks alles super tevreden over de prestaite, stiekem hoopte ik op 72km maar hoe kan dat zonder voorbereiding en na die marathon van Terneuzen.

Snel naar de douches nu, de douchezaal was groot maar ik heb ze liever iets kleiner en dan warm water in de plaats.. och ja..we zullen ons thuis wel met warm water wassen.

Na het douchen was de uitslag al klaar en ik sta op een mooie 5de plaats met 66847 meter, super tevreden. Sven ook een prachtige 14de plaats en 61735 meter.

Cees Verhaegen wint met 69658 meter wat ook heel mooi is want het was zijn eerste lange duurloop sinds 3 maanden.

Nog een stukje eten en we kunnen onze weg naar Belgie terug zoeken.

Enkele minpuntjes qua organisatie, zo was er bijvoorbeeld ook geen prijsuitreiking voor de winnaars, niet echt leuk als je zo'n wedstrijd wint.

Toch was het allemaal weer de moeite waard en zeker niet de laatste zesurenloop als de gezondheid het toestaat.

Vrienden, blijf lopen en geniet van de ultra's, ze zijn stuk voor stuk uniek.

 

Paul

 

 

 

 

Morgen is het zo ver, Epe, 6 uur lopen op de piste. Loodzwaar zal het worden en misschien wel de eerste wedstrijd in mijn loopcarriere waar ik moet opgeven.

Gisteren liep ik op de piste, proberen wat rondjes te lopen steeds aan hetzelfde tempo, na 20 minuten kreeg ik al een kramp juist boven de knie. Het ging van geen kanten en na een half uurtje hield ik het voor bekeken. Wat gign er nu fout? Veel te weinig slaap, veel te weinig vitaminen in mijn lijf. En op een paar dagen tijd zullen die vitaminen niet in orde zijn, och we zien wel.

Allemaal zorgen voor morgen, morgen kan ik me al weer veel beter voelen.

Vanavond proberen op tijd in bed kruipen, vrienden, duim een beetje voor mij :) het zal nodig zijn.

Ik droomde in het geniep wel van ene verbetering van mijn 68km maar het zal voor in 2008 zijn als ik terug beter getraind ben, weer een doel.

 

Tot morgen vrienden.

 

 

Hello vrienden,

 

een vrolijk kerstfeest iedereen, alhoewel dat het voor mij niet veel te betekenen heeft. Waarom weet ik niet maar die kerstperiode is altijd een beetje een donkere periode voor mij.

Het is allemaal zo gemaakt in mijn ogen...kzal mij daar ook is moeten overzetten.

Ik begon te twijfelen vandaag of het niet beter zou zijn om te stoppen met lopen en beginnen met darts. De tweede dag op rij smijt ik een 180. Puur geluk misschien, wie weet.

Maar toch geen reden om het lopen op te geven, ik heb nog veel te veel dromen en doelen. Ik trok mijn nieuwe schoenen voor de eerste keer aan om ze wat in te lopen voor zaterdag.

Het is niet zo koud buiten maar door de wind voelt het wel veel kouder aan. Wat is het rustig op straat, bijna geen mens te bespeuren, iedereen zit bij familie of vrienden.

Ik trek naar mijn park om er wat rondjes te draaien, geruisloos brengen de nieuwe schoenen mij verder. Ik geniet van de kalmte, loop een goede 12km/u en dat voelt super goed aan.

De ademhaling is super onder controle en de weinige mensen die nog in het park wandelen horen me zelf niet aankomen. Het is goed donker, iedereen zit nu kerstpakjes uit te delen, of lekker aan het eten.

Ik kijk naar de lucht, de wolken zijn wat rozig van kleur. Plots vraag ik me af hoeveel kindjes er nu ook naar de lucht kijken en dromen van een familie, een huis, een pakje, de warmte,...

Hoeveel kindjes zouden er wel zijn die alleen maar de lucht zien als ze naar boven kijken, die niet weten wat het is om droog te zitten als het regent. Het maakt me stil en een beetje ongelukkig, maar ik weet dat, nu ik lid ben van 'sporters voor Artsen Zonder Grenzen' , en door actief geld te verzamelen voor hun, dat ik toch een klein beetje kan bijdragen en zo toch een paar kinderen kan gelukkiger maken.

Na een 25' rondjes voel ik een branderig gevoel op het plat van mijn voet, dat komt door de nieuwe schoenen. Zo nog verder lopen zou weer zorgen voor ene blijn en dat risico wil ik niet nemen.

Ik loop terug naar huis en kom aan 30' . Van het schaatsen gisteren voel ik niets, zoveel te beter.

Maar wat zweet ik enorm, dat zal de boosdoener worden in Epe. Mij te warm kleden zal een saunaeffect maken en te koud kleden dan kijkt de onderkoeling achter de hoek.

Het zal wat gokken worden, wie weet vertrek ik wel in singlet :)

Beste vrienden, maak er samen iets moois van.

 

 

Gisteren hebben Imke en ik heel wat wafels verkocht voor het goede doel, op de kerstmarkt in Halle.

Het is wel koud als je zo een paar uren buiten stil staat, brrr...

 

Vandaag om 09u00 afspraak in Dworp, we gaan schaatsen in Liedekerke.. schaatsen, ik ? Ik ga Roy en Diane ophalen en we zijn weg.

Onderweg verzin ik nog om het even wat om toch maar iets anders te gaan doen, niets aan te doen, mijn vrienden willen absoluut dat ik die messen onder mijn voeten zet.

We zijn nog een half uurtje te vroeg en genieten van de mensen die aan het oefenen zijn, mooi hoe die kunnen schaatsen zeg.

Dan is het onze toer, ik doe de schaatsen aan en vraag me af hoe mensen op zo'n dunnen dingetjes hun evenwicht kunnen vinden?

stuntelend volg ik tot aan de piste, le moment supreme. Maar ik ben een durver, geen uitdaging ga ik uit de weg en zonder aarzelen sta ik met beide schaatsen op het ijs.

Als bij wonder gaat het direkt vooruit, eigenlijk is het niet zo moeilijk als gedacht. Soms wat zoeken naar een evenwicht om niet tegen de grond te smakken maar het lukt vrij aardig.

Al gauw beginnen we aan de kunstjes, altijd iets sneller een beetje rapper draaien, een beetje harder stoppen... en toch overeind blijven.

Een klein manneke staat aan de kant te prutsen en samen met Roy nemen we elk een hand en doen enkele toertjes met die jongen. Zo blij dat die was, een half uur later deed hij zelf een paar passen alleen op het ijs. Hehe, Diane dacht eens goed met mij te lachen maar nee nee, en het was nog plezant ook. Dat was zeker niet de laatste keer.

Daarna gaan we een nieuwe dartsblok kopen voor Roy en als hij hangt direkt eens uitproberen. Het is mijn dagje en ik smijt een 180 !!!

Lopen kwam er weer eens niet aan te pas, morgen doe ik mijn best en doe mijn nieuwe loopschoenen aan, ze zouden moeten ingelopen zijn voor de zesurenloop in Epe, oei dat is nog maar een paar dagen meer ??? Zal wel lukken zeker, Asics moet je niet zo veel inlopen, denk ik...

Vrienden, zij die gaan feesten vandaag , veel plezier.

 

 

 

Oei oei vrienden, ik laat jullie nogal in de steek. Zo weinig neerpennen de laatste tijd

Gisteren was het koud maar toch een heerlijk weertje om op de piste te lopen. Om Anne te motiveren zei ik dat zolang ze blijft lopen dat ik in achteruit ging lopen.

En zo deed ze een paar toeren, was ik blij toen ze even stopte. Ik loop nog een paar rondjes mee met Tania, die ook al goed begint te beteren.

 

Na een goede opwarming wil ik toch wel even wat intervallen doen en waga me aan 3 x 1200m met 400m recup.

De eerste 1200m telkens drie rondjes van exact 1'26" , 4'20" in totaal, het gaat goed maar er zit een lastige knik in mijn rechterknie die er voor zorgt dat mijn been niet volledig recht loopt.

De tweede 1200m gaat even vlot en ik doe 4 seconden sneller 4'16" , zelf met dit weer kan een mens nog zweten :)

De derde 1200m gaat nog soepel maar de laatste ronde geef ik toch wat prijs en kom op 4'22". Mooi gelijk gelopen maar ik voel het dat er de laatste weken veel rust in zat.

 

Deze week was waarschijnlijk de week van de minste kilometers in heel 2007. Maar eigenlijk ben ik bewust weinig aan het doen, een beetje om mijn karakter te testen in Epe.

Ik wil daar niet fris aan de start komen. Waarschijnlijk één van de weinige lopers die dat zal zeggen. Ik wil starten met een gevoel dat ik precies al zes uur gelopen heb.

Waarom zal iedereen zich afvragen, het is een beetje een mentale test, ene test om te zien wat ik mentaal al waard ben. Zelfs al zijn de benen niet wat het moet zijn, dan wil ik toch nog een prestatie kunnen neerzetten gewoon op karakter. Stiekem hoop ik dan ook op extreme koude temperaturen, knettergek hoor ik jullie zeggen. Ja misschien wel, zolang ik er mij maar goed bij voel.

 

En nu gaan we de weekend eens inzetten, geniet van de mooie prentjes buiten. Het ijs op de bomen is op sommige plaatsen echt prachtig.

Prettig weekend beste vrienden.

 

 

Hoi hoi,

 

Hier zijn we nog eens, iets organiseren vraagt tijd en zo ben ik iets minder met mijn space bezig :( .

Proberen toch tijd te maken voor mijn trouwe lezers, vrijdag weer eens niet gelopen, foei. Maar zatersag maken we het goed en doen we nog eens een wedstrijd mee.

De Corrida De Noel in Thieuises 8 km. Sommige mensen lopen op deze jogging verkleed in kerstman of engeltje. Mooi om te zien, ikzelf had ook maar iets uitgevonden en had mijn pull vol met borstnummers gehangen, voor en achterkant. Dat kwam nog goed van pas om de wind tegen te houden, het was berekoud met die snijdende wind.

Zonder al te veel opwarming begin ik aan de wedstrijd. Het is er aan te zien dat ik minder loop, of is het nog altijd door de marathon van Terneuzen?

Niet al te soepel loop ik toch nog een redelijk tempo, kom bij Nadine Moens van onze club, en besluit maar om bij haar te blijven. We kunnen de 8km blijven aan hetzelfde tempo lopen.

Het is ongelooflijk hoe snel 8km om is als men gewoon is van langere afstanden te lopen. Mijn klok stond niet juist ingesteld dus is het raden naar de tijd, ik gok rond de 34minuten.

Ik verlies nog enkele plaatsen omdat de man die de tijd opnam niet echt kon lachen met al mijn borstnummers, wat maakt het uit voor mij... Nadine is toch weer eens eerste dame, achteraf bleek dat ze een ander op eerste dame gezet hebben, wreed goeie organisatie. Als ze knoeien met tijden dat hebben lopers niet graag, zeker als ze daarmee podiumplaatsen verliezen.

Sven die komt een minuutje later ook over de meet, we zijn niet echt diep gegaan vandaag maar met het koude weer was dat niet onverstandig.

En niet vergeten dat we nog een opdracht hebben op 29/12 - de zesuren van Epe.

Na de jogging nog een cinematje doen, een stukje eten en dan ben ik wel echt helemaal kapot. Hoog tijd om eens wat uren slaap in te halen.

 

En vandaag om 17uur nog eens de schoenen aangetrokken, het was koud, berekoud, maar dat houd me toch ni tegen om een loopke te doen.

Het was heerlijk in het park, niemand om me heen, lekker rustig, en na een tiental minuutjes was het zelfs niet zo koud meer.

45' gelopen aan een rustig tempo.

 

 

 

Mooi weertje vandaag, een beetje naar d ekoudere kant maar het blijft droog. 15minuten te vroeg op de piste maar ook Tania komt toe en samen luisteren we in de auto nog gezellig naar vlaamse muziek (van den oude stempel zoals Tania zelf zegt).

Niet veel volk vandaag, het zal een paar weken rustiger zijn op de piste, sommigen hebben examens, anderen denken al aan de feesten... en ik, ik denk aan lopen.

Ik besluit om bij Tania te blijven omdat het toch leuker is om niet alleen te moeten lopen. Ze heeft op een paar weken al een goede conditie opgebouwd en vlot lopen we 50 minuten zonder 1 minuut te zwijgen :)

Het laatste toertje nog even een versnelling om alles wat los te maken, direkt voel ik dat mijn lichaam nog altijd niet hersteld is van de marathon in Terneuzen. Nooit moest ik zo lang herstellen.

Hopelijk krijg ik alles terug wat goed tegen de zes uren van Epe, oja, vandaag bevestiging gekregen van mijn inschrijving.

Benieuwd wat dat gaat geven, zes uur rondjes draaien, gewoon blij zijn dat een piste vlak is :)

 

Toch zal er volgende week een beetje verandering in moeten komen, ik doe veel te weinig duurlopen naar mijn goesting.

En voor de mensen die veel sultanakoekjes eten, er is een nieuwe soort uit : Peren en Chocoladesmaak.

 

Vrienden, het is bijna weer weekend. Misschien zaterdag nog eens een wedstrijdje meelopen.

 

Eerst gisteren, gisteren niet gelopen maar wel een spoedvergadering gehouden. We willen zo snel mogelijk werken aan onze organisatie en dus kwamen Sven en Ik bij Diane om al een eerste bespreking te doen. Maar om daar ontspannen aan te beginnen eerst mer Roy een paar spelletjes darts :)

Amai , Roy is een stuk beter geworden, waar hij vroeger al eens verloor met 10-1 kwam ik nu achter te staan 2-5 . Ik slaag er uiteindelijk in om toch nog terug te komen en kan nipt winnen met 9-8.

17 spelletjes op 1u30' niet slecht. En dan vergaderen, het was leuk en er kwamen toffe ideeen boven, ik voel het, het gaat iets goed worden in augustus.

 

Naar vandaag dan maar, na een drukke werkdag met weer genoeg regenbuien trek ik naar Dworp.

Om 16u50, meer dan een uur te vroeg, begin ik aan mijn rit. Het is redelijk koud en ik zet er maar direkt een goed tempo in om warmer te krijgen.

De lucht is slecht vandaag, alle uitlaatgassen blijven heel laag hangen. Dus maar van de steenweg af lopen en de kleine wegen opzoeken.

Mmm, zalig, die stilte, de vele sterren aan de hemel beloven me dat het een zeer koude nacht zal worden.

Opeens loop ik op een holle weg, het is er pikdonker en ik zie zelf mijn schoenen niet meer. Ze zijn wel zwart maar toch....

Opletten en goed de voeten opheffen. Het is wel heerlijk lopen, geen kat te bespeuren.

Toch maar mijn weg terug zoeken nu want ik moet op tijd aan de kerk staan om met de club mee te gaan. Stipt om 19uur sta ik aan de kerk en daar staat al een man of 8 te wachten.

Imke is ook weer van de partij, we lopen aan een praattempo en na ene goed half uur lopen raken we de groep toch kwijt. Sven en ik blijven bij Imke en het is verbasend hoe lang ze kan blijven lopen als we iets trager gaan. Die ademhaling zit echt wel ok, toch vind ik dat we iets te lang trainen voor iemand die nog niet veel basis heeft. Het lopen moet plezant zijn, zeker in het begin.

Ik zou toch liever iets korter lopen met Imke, weer 1u23', mooie prestatie natuurlijk. Ik zou zeggen, Imke, in 2008 de 20km van Brussel voor het goede doel.

Samen heb ik er toch terug 2u33' opzitten, op het einde was ik wel bijna een diepgevrozen kip, mijn handen braken bijna van mijn polsen. (zonder overdrijven).

En nu op tijd ons bed in voor een keer, morgen naar Luxemburg.  Good Night my friends.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ga me nu terug een beetje beginnen opkrikken wat lopen betreft, de rust van deze week heeft me goed gedaan, de spieren hadden het echt wel nodig.

Het is koud buiten door de sterke wind, dus goed aankleden. Ik doe onder mijn loopshirt nog een t-shirt aan en de handschoenen gaan ook mee.

Eens naar het park om wat rondjes te draaien, een kleine test om te zien hoe de benen zijn. Een beetje ene lastig gevoel in de benen de eerste kilometers.

Pas na een half uurtje begin ik een aanvaardbaar tempo te krijgen. Het was de bedoeling om direkt lang te lopen maar al gauw merk ik dat het nog niet voor vandaag zal zijn.

In plaats van lang dan maar eens wat versnellingen proberen. Ik loop nog een half uurtje aan zo'n 14km/u, het gaat wel maar het gevoel is niet wat het zou moeten zijn.

Terug vertragen naar 10km/u en nog wat genieten van de rust, de parkieten die met enorme aantallen aanwezig zijn. Normaal moesten deze vogels naar warme landen trekken of sterven in de winter. Deze hebben hun aangepast en overwinteren hier nu alsof het niets is. Elk jaar zijn er een pak meer parkieten en als ze het mij vragen zal er iets aan gedaan moeten worden of we zitten met een plaag.

Maar ze vragen het mij niet :)

Naar huis op het gemak, het begint terug wat te miezeren en ik verkies om zo snel mogelijk naar binnen te gaan om zeker niets op te doen.

1u20' gelopen, valt nog wel mee eigenlijk. Ik had rond de 2 uur gehoopt ... langzaam terug meer en meer.

 

 

 

Hello hello,

 

Zoals gehoopt werd het een fantastische dag, bijeenkomst van Sporters voor Artsen Zonder Grenzen. Misschien ook wel sporters zonder grenzen.

Eerst maken Sven en ik ons officieel lid en lopen vanaf nu ook met een doel.

Georges De Smul, de voorzitter neemt het woord na een gezellige klets met Chris Spooren en Louis Hufkens, allebei mannen met een mooi palmares van marathons.

Georges leest nog een brief voor, een zwaar moment want het gaat over het verlies van een vriend, een loper die liep met een doel, een groot man voor Sporters voor AZG.

Freddy Van Houcke, die ongelukkig ten val kwam in zijn eigen georganiseerde Leiemarathon en aan zijn verwondingen overleed. Freddy bij de mensen die je kenden blijf je altijd doorleven.

We krijgen een presentatie te zien van Simon (architect uit Gent) die voor AZG klinieken helpte opbouwen, o.a. in Burundi. Het is een mooie presentatie waar men duidelijk aan ziet hoe de hulp daar welkom is.

Nog enkele doelen voor 2008 worden voorgesteld en daarna gaan we gezellig tafelen. We delen onze verhalen en bijna elk lid is zowat verslaafd aan marathons, Sven en ik zitten hier op ons plaats dus.

Aan Luc Tacq vraag ik nog wat info over LANGE afstanden, die man is beresterk en met 210km op een 24uur kent hij er wel wat van.

Het moment is gekomen om ook onze plannen eens uit de doeken te doen. Ik leg uit aan Georges wat ons doel is. Wij willen een pisteloop organiseren voor het goede doel.

Niet zomaar een pisteloop maar een 24uren loop. Ikzelf zou 24 uur willen lopen en bijkomend dachten we aan een estafetten, maar dat zijn dingen die we later wel zien.

Eerste belangrijke stap is gezet, de datum: de weekend van 15 augustus 2008 is ons streefdatum. Nu zo snel mogelijk de piste kunnen krijgen voor die datum en we zijn vertrokken.

We denken aan een fuif met muziek van de jaren '80, nevenactiviteiten tijdens de dag,.... allemaal dingen waar we ons volgende maanden mee gaan bezig houden.

We zijn gemotiveerd en gaan hier zeker iets uit de grond stampen. Mensen die ideeen hebben, sponsers,..., ze mogen altijd mailen naar ditismijnpostlijn@msn.com .

We kregen dan ook direkt medewerking van Georges en heel het team. In onze club JOGGERS BEERSEL zullen we ook wel kunnen rekenen op steun.

Het is allemaal nog heel broos maar we gaan er iets sterk van proberen maken, binnen enkele weken zullen we alweer veel meer weten, ik hou jullie zeker op de hoogte op tijd en stond.

Het idee is er alvast, we gaan iets doen voor een goed doel.

Het was dus een superdag, ik ben heel blij dat ik bij deze mensen bij mag horen. Het is een echte eer. Hier gaat een nieuwe wereld open, we gaan heel wat leren, Sven en Diane, ik reken vooral op jullie om alles tot een goed eind te brengen, bedankt dat jullie mee willen doen. We zijn met drie hoofdorganisators en er zullen ongetwijfeld heel wat medewerkers volgen.

Tot zover onze avond ginder.

Daarna gaan we nog iets drinken om nog wat na te praten, een dag die me altijd zal bijblijven want dit is een nieuw begin.

 

Oja, misschien toch even vermelden, ik belde eens naar Anne-France die nog maar net in de club is. Nadat ze hoorde van onze plannen was ze al direkt bereid om volop mee te helpen, Anne-France is franstalig dus voor haar, Anne, merci beaucoup, je compte sur toi le 15 aout parce-que des gents comme toi on aura besoin, merci et felicitation avec ton courage!

( de regering kan misschien eens komen kijken hoe makkelijk het is om met de franstaligen samen te werken ).

 

Vrienden, als je naar het leven lacht, lacht het leven naar jou !

 

 

 

Hey vrienden, lang geleden, ja na mijn tijd in Terneuzen is het toch wat voorzichtig omspringen met de spieren. Ik neem bewust wat meer rust om zeker geen blessure te krijgen.

Morgen is het min of meer een belangrijke dag, Sven en ik gaan naar een feest van Artsen zonder Grenzen. We gaan er naartoe met een bepaald doel.

Wat de plannen zijn ga ik nog altijd niet vertellen, eerst een goed plan en dan pas ermee naar buiten komen. Als het lukt dan zal het iets groot zijn... we zien wel.

 

Nu nog is gaan dartsen en een stukje eten en proberen op tijd in bed te kruipen.

Prettig weekend iedereen.

 

 

 

Wat een dag, veel werk veel regen en genoeg file op de baan. Gelukkig is het vandaag clubtraining en kunnen we alles weer eens kwijt.

Na het werk haast ik mij naar Dworp, de voeten zijn zo goed als genezen en we kunnen terug denken aan opbouwen.

Om 17u55 begin ik er al aan, het gaat maar moeizaam de eerste meters. De stijfheid zit in de kuiten maar langzaam trekt het weg.

Na een kwartiertje begint het weer soepel te lopen, het weer is iets minder, weer miezerig...

Het loopt lekker, alleen moet ik niet versnellen. De benen hebben toch afgezien en ik moet zeker niet forceren. Toch even de Bruineput over om de spieren toch iets te geven.

Het gaat ook lekker, kleine pasjes, niet te veel nadenken en ik ben zo boven. Zonder het te weten is mijn uur al om en aan d ekerk staat er al elf man van de club te wachten.

Samen vertrekken we, het tempo is niet anders dan normaal maar voor mijk lijkt het rapper. Waarschijnlijk omdat ik nog moet herstellen, ik maak me geen zorgen en loop achteraan het groepje.

Er valt zelf een gaatje van een 50 meter maar geen paniek, versnellen zou niet verstandig zijn. Ik blijf hetzelfde ritme houden, nog eens bevestugen dat clubgenoten echte vrienden zijn want steeds kijken ze om waar ik blijf en wachten als het gat te groot is. Samen met Diane loop ik de laatste kilometers richting Dworp.

Mijn eerste lange duurloop terug, 2u20' gelopen. De benen zijn al goed hersteld en op het einde van de week zijn we weer de oude.

Na onze duurloop nog even iets drinken en eens we aan de babbel raken.... vlug in bed want morgen ritje amsterdam.

Deze week doe ik nog rustig en dan gaan we weer werken naar Epe toe op 29/12/07.

 

 

Hello iedereen,

 

Wat loop ik op wolken de laatste dagen, weken, ik kreeg enorm veel toffe reacties op mijn prestatie van zaterdag.

Prachtig hoe lopers zo meeleven met iemand, ik kreeg mails, geen gewone mails. Een hart onder de riem van Luc De Jaeger (ondertussen mijn mental coatch :)), Rudy Van Daele en Eddy Van Boven.

Echt tof van iedereen om zo attent te zijn en mij nog meer te motiveren om van het ultralopen een tweede leven te maken. Hierdoor voel ik me goed, echt super. Bedankt mannen, bedankt vrienden.

 

De bloedblijnen op mijn voeten zijn ondertussen al beter en met goede dikke kousen lukt het wel om pijnloos te stappen. Best nog niet lopen maar morgen zal ik mij toch weer wagen aan een loopje met de club. Voorzichtig en al een beetje denken aan de zes uur van Epe, ik wil direkt plannen naar het volgende, geen tijd om stil te staan. Deze week nog even wat rustig aan om te herstellen en dan gaan we terug duurlopen inlassen. Ik wil in Epe vooral ontspannen lopen maar in mijn hoofd zit ik toch met 70km. En als het in mijn hoofd zit....dan kunnen de benen maar beter volgen.

Vandaag na het werk ben ik met Sven nog even onze pr gaan vieren. Gio van "de 3 patrijzen" kon het niet echt geloven dat we toch gelopen hebben na die vrijdag. Maar fier met de uitslag in, de hand hadden we de bewijzen op tafel (toog).

 

Nu nog wat rusten en niet te laat in bed want morgen terug richting Nederland. Vroeg opstaan en genoeg file met het slechte weer. Maar dat zijn zorgen voor morgen.

Hey, vergeet niet vandaag iets goed te doen voor je partner, vriend, buur,... , het is er een mooie dag voor en het kost geen moeite.

Tot morgen