Hello friends,

 

We zijn terug, nog niet helemaal top in het hoofd maar lang zal het niet meer duren :)

Na een dagje werken verdienen mijn loopschoenen het om een grote wandeling te doen. Ik trek naar Dworp en ben al een uurtje te vroeg aan de kerk.

In short? Een beetje fris maar het lukt nog wel. Langzaam, heel langzaam trek ik mij op gang, niet vergeten dat die 63km nog maar twee dagen geleden was.

De tweede dag is meestal de ergste na zo'n zware inspanning dus besloot ik maar een langere duurloop te doen. Volgens mij is het gevoel dat ik nu heb ongeveer hetzelfde gevoel als na een uur of 12 lopen. Maar dat weet ik pas volgend jaar met zekerheid te zeggen :)

Bergop gaat het wat moeizaam maar toch zit ik boven de 10km/u , ik loop naar Huizingen waar juist een groep lopers start "hey Marathonman" roept er ene.

Die was al op de hoogte van zondag, het nieuws gaat rap. Door even wat met de groep mee te gaan komt er tempo in en loop ik er van weg, richting Bruineput.

Even testen, het gaat maar de hoogtemeters zitten toch nog goed in de kuiten en versnellen zal er niet echt inzitten vandaag. Ook niet nodig.

Ik loop met een goed gevoel terug naar de kerk waar mijn vrienden al paraat staan.  Natuurlijk is het juist een parcours met redelijk wat bergop, ik krijg het toch wat moeilijker het tweede uur en beslis niet te veel te forceren en blijf wijs bij de vrouwen. Was dit wel de juiste beslissing? Diane en Cindy hebben precies vitessepillekes genomen. Ik doe maar alsof ik geen moeite heb om hun tempo te volgen :)

Terug naar de kerk, in totaal 2u12' gelopen en een heel goed gevoel aan overgehouden. Ik ben tevreden, en dat in mijn rustweek....

 

Wel oppassen beste loopvrienden, het gevaar schuilt achter iedere hoek en aub, kijk uit uw doppen. Nu is het een gevaarlijke periode voor ons, lopers.

Het is donker, slechte verlichting, bestuurders die wat roekeloos rijden, mist, regen. Het is gauw gebeurd dus extra opletten en kijk ook voor anderen.

 

Tot de volgende...

 

Hello beste vrienden,

 

De laatste dagen zit ik mentaal zo een beetje in de knoei, slecht eten, niet slapen, ... gewoon door dingen die nu eenmaal gebeuren in een mensenleven.

Ik pen hier nu ook niet alles neer wat me bezig houd, het gaat trouwens meer over het lopen hier. Toch wou ik dit met jullie delen zo voel ik me niet alleen

en hebben er zoveel mensen naar me geluisterd. Maar geen paniek beste vrienden, het is even wat moeilijk maar ik sterf niet voor ik dood ben.

Morgen is er weer een nieuwe dag en probeer ik de draad beetje bij beetje op te pikken. Ik merk wel op hoe belangrijk het is bij ultralopen om positief te denken.

Of...helemaal niet denken is misschien nog beter.

Ik heb een paar heel goede vrienden en hoop dat ik op zo'n momenten altijd op hun kan blijven rekenen, het is door hun dat ik in staat zal zijn te doen wat ik ga doen.

Mijn plannen gaan gewoon voort, ik moet en zal grootse dingen bereiken op vlak van lopen.

Zo kennen sommigen me nu ook op een andere manier, het kan niet altijd even goed gaan. Een mens blijft een mens, gevoelens zet men niet zomaar uit de weg.

Toch blijf ik in een dip ook positieve dingen vinden, vooral mijn vrienden,  Jullie zijn het doel van mijn reis.

 

Vandaag geen lopen, morgen proberen we opnieuw, ik doe er alles aan om snel weer de oude te zijn.

Ondertussen geniet van elke seconde en help elkander.

 

Uw vriend, Paul

 

 

63,3km en ca. 1100 hoogtemeters, De Rontgenlauf staat op de kalender zondag.

Zaterdag iets na 12 vertrekken Sven en ik richting Remscheid, ongeveer drie uur rijden. We vertrekken zaterdag omdat de loop al om 08u30 is.

Het uur veranderd wel maar toch wat veel om de dag zelf op te rijden. We zeggen al heel de tijd dat het heel vlot rijd maar de laatste 11km is het file en doen we er nog ongeveer een uur over.

We maken ons niet al te druk want we hebben tijd met overschot. Aangekomen aan de sporthal kunnen we er niet naastkijken dat er een groot evenement is, de parking die zo groot is als die van Kinepolis van Brussel, die staat al overvol. We vinden een plaatsje en gaan onze nummer afhalen, een beetje gerommel als buitenlander om uw nummer vast te krijgen maar alles blijkt toch in orde.

We begeven ons naar de zaal ernaast en daar zitten honderden mensen voor de pasta party, we bestellen ook onze pasta met spinaziesaus.

Al snel maken we kontakt met enkele Duitsers en die vertellen ons meer over het parcours. Goed om weten dat er een paar stevige hellingen tussen zullen zitten, maar dat maakt ons niet bang.

Ik heb gekozen voor de ultra en Sven voor de marathon. Na nog wat gezellig praten begeven we ons terug naar de auto om een rustig slaapplaatsje te zoeken.

Al snel zitten we in de wonderschone natuur, het is wel al donker maar toch vinden we een heel kalm stukje waar wel gaan kat ons zal storen.

De boer heeft wel zijn best gedaan om al zijn mest hier in de omgeving te lozen maar de rust is ons veel waard. We smijten de zetels plat en nestelen ons in de slaapzak.

Ik weet niet wat er nog in de pasta zat maar de lucht buiten was op sommige momenten beter te harden dan in de auto , weer eens lukt het niet om een goede slaappositie te vinden.

Onze wekker staat op 06u30 en ik heb de indruk pas te slapen juist voor hij afliep... Ach ja, slapen kunnen we later nog, nu staat er iets anders op ons programma.

Terug naar de start, we eten een paar wafeltjes en een sultanakoek, dat zal wel genoeg zijn voor 63km :) Half slapend begeven we ons in de startzone.

Ik kan het niet geloven maar we zijn vertrokken, 08u30 stipt zijn we weg, eerst een kleine lus van enkele kilometers om dan aan het grote werk te beginnnen.

Mijn benen voelen al zwaar de eerste honderd meter, het is koud maar toch start ik in een kort shortje. Het gaat al direkt heel goed bergaf en daarna natuurlijk hetzelfde omhoog.

Het beloofd een zware loop te worden. We gaan op en af, geen meter is er vlak, Sven neemt al wat voorsprong. De natuur is prachtig en zover als je kan kijken zie je lopers op de kronkelige wegen die door het golvende landschap lopen.

Aan km 15 kan ik tellen dat Sven 1'45 voorsprong heeft, ik weet niet waarom maar ineens geef ik er een lap op en het gat is op een dikke kilometer al toegelopen, how, how, stop, dit is een ultra, even aan de rem trekken. Het is wat ver om te spelen, de volgende 20km spelen we een beetje haasje over 2u, Sven voor mij en dan weer omgekeerd.

Na 30km ongeveer volgt een zware helling die lang blijft duren en daar krijgt mijn maat een goede klop, ik ga niet wachten want moet nu proberen toch wat inschatten welk tempo ik moet lopen.

Het gaat eigenlijk heel vlot en de benen zijn veel beter dan ik dacht, er zijn veel momenten dat ik in een soort trance kan lopen en dat is een heerlijk gevoel. Telkens met een knikkend hoofd en diezelfde handbewegingen, automatische piloot. De 42km komt sneller dan ik dacht en ik kom door op juist 4u, dat was mijn bedoeling om ongeveer 10km/u te halen.

Waar velen nu stoppen, de marathon, daar begint het pas voor mij. Nu begint het, hiervoor ben ik naar hier gekomen. De ultraman in mij is wakker en ik geniet eens zo hard. Ik heb nog niet veel bewezen op ultravlak maar er zijn dingen die in een mens zitten zonder meer. Gewoon het punt van de 42 overschrijden is een onbeschrijfbare kick.

Plots ben ik ook helemaal alleen, niets meer rond mij, af en toe een groepje mensen die aanmoedigen. Het is heerlijk, al heel de loop zit ik met iets in mijn gedachten dat me een ongekende kracht geeft, ik heb nog altijd geen dip gehad. Km 45, een helling om u tegen te zeggen, iedereen stapt en ik raap de lijken op want deze hier vertikt het om te stappen.

Km 50, de mensen roepen me dingen toe die ik niet begrijp, maar hun blikken vertalen wat ze zeggen, "waw, dat ziet er goed uit". Ik moet er nog goed uitzien want het is een zin die ik heel veel gehoord heb, maar zo voel ik mij ook. Nog helemaal niet leeggelopen. Velen moeten nu al stappen, ik ga gewoon door en denk in geen duizendste verte aan stoppen.

Aan elke bevoorrading tijd nemen en even stoppen om te eten en drinken, wel telkens moeilijker om terug op gang te trekken.

55km, nog 8km, ik ruik de meet al. Wat een heerlijk gevoel, de kuit af en toe wat lastig, maar geen krampen. Het gevoel zit nog heel goed en het mag nog wel wat duren.

km 58, het gaat al heel de tijd bergop bergaf maar deze helling is weer enorm... ik ben er zeker van dat we allang meer dan 1100 hoogtemeters hebben.

Ook deze overwinnen we en al snel is de 60km in zicht, de laatste bevoorrading die ik overslaag. Ik stop hier niet want bij een blik op mijn klok zie ik dat onder de zes uur binnenkomen er nog inzit.

Het gaat zelf nog goed om te versnellen en na de laatste berg is het nog 600m bergaf tot aan de meet, verbazing van het publiek, er zit nog goed snelheid in en ik kan de lach op mijn gezicht niet verbergen. Yes, juist onder de zes uur, de exacte tijd zal wel snel op net staan. Ik loop nog even wat uit. Sven heeft toch nog ene mooie tijd kunnen neerzetten 4u10'.

We hebben het weer eens gehaald, nu nog de terugreis. We hebben geen file en al snel staan we terug thuis. Ik ben super tevreden over de prestatie en zo zullen er nog komen.

De organisatie was helemaal perfekt, alles dik in orde, het weer is goed meegevallen... wat moet een mens meer hebben ?

Beste vrienden, het was een superweekend ik hoop dat het voor jullie ook zo was.

 

Nu komt er eindelijk een rustperiode (als ik mijn eigen mag geloven) , ik gan nu danslessen volgen :)

 

 

 

Beste vrienden,

 

Zondag is het zover, DE Roentgenlauf. Een marathon en nog eens een halve,  63,3km. Ik ben er helemaal niet klaar voor en weet echt niet wat het gaat worden.

We zien wel, starten en de rest zien we de dag zelf.

Er zitten weer 1100 positieve hoogtemeters in, wat kan tellen op zo'n afstand. Sven gaat ook weer eens mee en zou er de marathon lopen. Ik zie hem ook nog de 63,3 uitlopen.

Vanavond toch nog eens mijn zinnen verzetten en dan eens goed uitslapen, morgen vertrekken we al.

Een verslag lezen jullie wel op zondagavond, prettig weekend iedereen en laar ons hopen dat het weer wat meevalt.

 

Tot zondag.

 

 

 

Wablieft? Niet lopen vandaag?

 

Per toeval met door de gang te lopen bots ik tegen mijn loopschoenen en uit puur gewoonte doe ik ze aan mijn voeten.

Oei, ja nu gaat het niet anders meer, lopen dan maar! Weer met hanschoenen erbij trek ik naar mijn park. Ik mag al bijna mijn park zeggen want zoals voorspeld is er maar één persoon die nog over blijft.

Voor de Jetse lopers is het blijkbaar te veel van het goede om met een beetje wind te gaan lopen. Het voelt redelijk koud aan maar een heerlijk geluid. De wind die in de oren blaast, het is alsof ik o phet strand aan het lopen ben, de meeuwen zijn hier dan wel merels en het zand zijn klinkers. Het water is hier gras en de schelpjes hondedrollen. Voor de rest doet alles me aan de zee denken :)

De stilte is machtig, toch loop ik deze keer maar 36' minuten. Beter dan niets.

Mijn benen zijn moe, moe van al het geweld de laatste weken, hier moet echt gerust worden, met rusten bedoel ik niet perse stoppen met lopen. Misschien een paar weken rustig doen en goed op de voeding letten, veel fruit, groenten, noten, melkprodukten. En voor de mensen die me goed kennen mag ik zeker niet vergeten de Sultanakoekjes in het lijstje te zetten.

 

Daarstraks kreeg ik nog een mailtje van Luc De Jaegher ( belgisch kampioen 24uren +50) waarin er een paar voorstellen staan zoals onder andere een 100mijl in maart

100mijl, nee nee nee, ik mag niet, nu nog niet, verstandig aanpakken en opbouwen, voor zo'n dingen wil ik echt klaar zijn. Misschien zit zoiets er wel al in maar nog niet in mijn hoofd en dat is nog het belangrijkste. Ik loop enorm graag met Luc, we maken er altijd een hele talkshow van maar hij staat al zoveel voor op mij. Nog een paar jaar geduld Luc.

 

Byebbye

 

 

 

 

 

Hallo hallo,

 

Gisteren niet gelopen maar daar was een goede reden voor. In Dworp was het jaarmarkt en dus besloten we in plaats van te trainen eens op een andere manier te genieten van het leven.

We drinken iets op het plein en volgen een spannende halve boksmatch van een paar jongeren. De moeite niet om ze uiteeen te halen want ze vielen al bijna zo uit elkaar van de drank :)

Buiten is het veel te koud en we begeven ons naar de grote feesttent, veel volk voor zo'n dinsdagavond, het feest komt echt goed op gang. We dansen dat de splinters letterlijk van de houten dansvloer in de lucht vliegen. Lang geleden dat ik nog zo'n volle en toffe dansvloer zag. Helaas gaat de tijd zo enorm snel voorbij en het is al gauw bijna 1u00. Tijd om naar huis te gaan want morgen weer Amsterdam.

Rond 1u15 ben ik thuis, nog gauw een stukje eten en als een pijl in bed.

De wekker gaat af alsof er een brulbeer in mijn oren schreeuwt.....WAKKER WORDEN... man man man, het is nog maar 05u30 ?? Ik draai me om maar mijn wekker geeft niet af en wint.

Niet gezond, mijn oren tuten nog van de muziek. Maar het werk moet gedaan worden, ik sleur mij door de dag en vandaag zal er ook niet gelopen worden. Straks mijn bed in.

 

Tot morgen.

 

 

Weer een dagje voorbij, een dag die nooit meer terug komt. Daarom besloot ik om ook vandaag toch maar de schoenen aan te trekken.

Ondanks de spieren die de laatste tijd toch wat afgezien hebben. Het is al goed koel buiten dus loop ik de eerste keer met een trui.

In Echternach liep ik de eerste keer met handschoenen en het is een goed gevoel om er mee te lopen dus koos ik er vandaag ook voor.

Tin gaat mee met de fiets, we trekken nog maar eens naar het park. Tot mijn verbazing gaat het beter dan verwacht, geen pijn maar ik loop dan ook zeer voorzichtig.

Het is zalig om nu in het park rondjes te draaien, de wind die de bladeren uit de bomen schud. Heel zelden komt men nog iemand tegen en dat zal nog verminderen binnen enkele weken.

Alleen de doorzetters gaan door weer en wind. De stilte is onbeschrijfelijk, je voelt de kracht van de natuur. Ik kijk naar de sterren en moest er daar iemand met een supertelescoop naar ons kijken, die zou me een latijnse naam geven van één of ander microscopisch kleine bacterie. Wat voel ik me klein tussen die hoge bomen, onder die oneindige sterrenhemel. En toch is er iets in mijn lichaam die telkens weer de kracht geeft om verder te lopen. Het ultralopen  bekijk ik als een begin van een ander leven, een uitdaging die nooit zal stoppen. Nooit eerder was ik zo bezeten van iets, hopelijk blijft de kracht komen om mijn dromen waar te maken. Dat is dikwijls mijn denkpiste tijdens het lopen, gewoon zalig om zo één te zijn met de natuur en genieten van wat we gekregen hebben.

Zo vliegt de tijd en mijn zus maakt mij attent dat ik maar even ging lopen vandaag, oeps, we zijn al terug bijna een uur op stap. Dan maar terug naar huis, weer 1u03' de marathon is al terug vergeten.

Hehe, ik voel me goed!

 

Tot morgen vrienden.

 

 

Net terug van Echternach, de motor van mijn wagen staat nog op bedrijfstemperatuur, als jullie dit lezen misschien niet meer.

Gisteren 20/10/07 rond 15u30 sta ik klaar om te vertrekken, eens kijken of ik alles meeheb en daar gaan we dan. Er is nauwelijks verkeer en het is dan ook heel vlot rijden.

Helemaal alleen deze keer, zonder muziek in de auto. Dat zijn dan 250km dat ik weer eens kan nadenken over al wat me bezig houd.

Na even zoeken parkeer ik mij iets na 18u voor de grote tent waar alles begint. Er is al enorm veel volk aanwezig, ik krijg mijn nummer, een t'shirt en een bonnetje voor pasta.

Het is altijd wel leuk zo'n pasta eten met al de lopers maar er staat zo een lange file aan te schuiven dat ik pas. Graag een plaatsje om te overnachten voor het pikdonker is.

Na 5 minuten rijden sla ik linksaf, een heuvel op. Het gaat heel hard omhoog en na een bocht of vijf sta ik voor een stukje mooie natuur dat ooit wel zal dienen als bouwgrond.

Dit is het, ideaal, stil, uit het zicht van alles en iedereen. Ik hou me nog wat bezig met smsjes te zenden en een paar sudokus oplossen. Na een half uurtje komt er al een grote Audi A6 met een koppel kijken.

Die mensen dachten waarschijnlijk dat ik hun toekomstige bouwgrond wou stelen. Ik nestel me in mijn slaapzak en begin aan een lange nacht met veel draaien en keren, de details zijn te pijnlijk dus pen ik ze niet neer. Mijn rug deed pijn en geen enkele positie was goed om te slapen... om 06u30 is het ijzig koud maar na 5 minuten dat de motor draait is het al een aangename temperatuur om te eten en me om te kleden. Klaar om naar de start te gaan, liever een beetje vroeger en nog plaats vinden. Vlak tegen de tent is er nog plaats zat en om 09u10 ben ik terug wakker :) brrrrrr, weer zo ijskoud. Ik kruip uit de auto om een plasje te doen. Het is bijna zover, de marathon van Echternach, de benen voelen goed maar het is echt wel barkoud.

Bij het naar de tent gaan klopt er iemand op zijn autoruit, aaaah wie we daar hebben, Eddy van de vrije lopers. We praten wat en dan komt Christine eraan, dan moet Jean-Pierre ook in de buurt zijn, en ja ook hij is in aantocht. Amai, JP lijkt wel een reclamestunt voor Squeezy, voor elke kilometer een gelleke op het eerste zicht. Ik zeg nog aan JP van niet te snel te starten want hij loopt veel te nerveus en voor een marathon is dat dodelijk.

We zien een grote roze luchtballon opstijgen en Eddy vraagt of dat de ballon van 3u30 is.

10u we zijn weg, ik loop samen met Christine en Eddy niet te snel maar toch al een tof tempo. Na 2km verdwijnt Eddy al in de bosjes en gaan Christine en ik verder, JP is al ver uit het zicht verdwenen.

Na een tijdje moet Christine ook de bosjes bemesten en ze zegt " loop maar ", misschien praat ik wel te veel. Ik blijf ongeveer hetzelfde tempoo aanhouden, dit ook omdat de rug weer zo'n pijn begint te doen, de wegen zijn bol en we lopen altijd scheef, volgens mij is dat de boosdoener.

Aan de lege zakjes Squeezy is het te zien dat JP nog in wedstrijd is. Halfweg, 21km op 2u03' , vanaf nu ga ik er is een lap op geven, het gevoel is goed en we zijn toch al over de helft nu. Het gaat goed, enorm goed en door rapper te lopen verzacht de pijn, waarschijnlijk is mijn loopstijl dan minder belastend voor de rug. De kadavers worden opgehaald en oei, JP had nog zoveel voorsprong en ik zie hem daar al lopen, ik zie dat hij zijn nummer uit doet en zich naar het brugje begeeft om over het water te gaan en te stoppen. Ik moedig hem nog aan maar blijkbaar lust hij geen koude pap want hij was het zo beu als koude pap, al die rechte stukken. Het is waar, de stukken zijn heel lang maar op het einde zullen we toch niet langer dan 42,195km gelopen hebben.

Spijtig maar niets aan te doen, opgeven zal mij ooit ook wel eens gebeuren. Maar niet deze keer want de benen voelen heel goed, de kuit trekt wat tegen maar diet geen pijn. Aan km 30 kom ik terug de roze luchtballon tegen, eindelijk wat randanimatie, alhoewel, rand? In het midden van de weg waar we liepen was hij aan het landen, ik denk niet dat het de bedoeling was want twee brandweermannen trokken hem naar de kant, over een haag, of toch bijna. En daar stond hij tussen twee bomen vast. Mooi om te zien, maar daar gaat onze 3u30' .

Ik loop nog wat samen met iemand van Vorselaar en we wisselen wat ervaringen. Daar krijg ik weer dat gevoel in mijn been, niet echt een kramp maar niet meer mee willen. Bij de volgende post eens een goed glas cola drinken en als bij wonder gaat het direkt over. Zou dit een gebrek aan suiker zijn ?

De laatste 3km nog eens goed gas geven en zoveel mogelijk volk inhalen, nog een eindsprintje en weer drie man voorbij, 3u39 of zoiets, de chiptijden zullen wel minder zijn. Niet slecht, over een negatieve split gesproken, de tweede helft een pak sneller gelopen. Eddy zou aan dezelfde brug zijn gestopt, stond daar dan een pijltje dat de mannen van de vrije lopers daar moesten afslaan? Ach ja, Eddy is ziek aan zijn marathon begonnen en het kan iedereen gebeuren.

Ik loop nog een paar kilometer uit en ga dan op zoek naar Christine, even zeggen dat ze de eerste van de club is en nog wat meelopen. Ze heeft ook zo enorm pijn aan de rug maar doet het hem ook weer, karakter noemen ze dat.

Ik ben tevreden over mijn marathon, zeker na al die lange afstanden van de laatste weken. Na volgende week, de Runtgenlauf denk ik wel dat er een periode van rust komt, het is even genoeg geweest en mijn lichaam begint het nu te ondervinden.

De marathon zelf, om de 5km bevoorrading, zeer goede kilometeraanduiding, alles in orde, maar bijna geen animatie. En het parcours is enorm mooi als je rond u kijkt, een prachtige natuur maar de stukken rechtdoor zijn inderdaad enorm lang en saai. Zeker geen marathon voor iemand die zijn eerste wil lopen. Wel volledig verkeersvrij, die mannen sluiten gewoon tweebaansvakken volledig af.

Voila, de auto in en naar huis, we hebben het weer gehad.

 

    

 

Zo gezegd, zo gedaan, niet lopen en rusten. Het was een rustige dag en vooral droog weer...

wat ik nu gedaan heb, zou het wel slim zijn om dit op mijn site te zetten? Straks steken ze mij in een zottenhuis...

Bah ja, waarom niet, hier gaan we dan:  Het idee van de koeien en hun gras speelt al de hele nacht door mijn hoofd, jullie zien het al afkomen.

Schuif open, schaar en naar de tuin, ik knip er wat gras af. Doe alles in een pannetje met wat water en een 20minuten laten sudderen. Het ruikt een beetje zoals spinazie dus slecht zal het ook niet zijn he.

Ik probeer eerst eens het gras zelf maar dat is niet te eten, dat kan een mens nooit verteren. Daarentegen het afkooksel, het ruikt alvast naar een straffe thee.

Sluuurp, mmm, nog niet slecht ook, straf maar lekker. Een zeer apparte smaak, hoeveel gekken zijn er op de wereld die dit proberen? Ik drink een hele tas en heb nu twee mogelijkheden, ofwel zit ik morgen de hele dag op wc, ofwel loop ik zondag een marathon zoals nooit ervoren... stel u voor, iedereen met zijn energiegelletjes bij een marathon en ik met mijn afgekookt gras.

 

Ok, ik geef toe dat het een beetje zwaar op de maag ligt en ik denk niet dat het een wonderdrank zal worden, jullie moeten mij wel helemaal getikt vinden nu. Langst de andere kant, al die homeopatische middelen zijn toch ook van bloemen en planten.

 

Ik heb al een paar uurtjes geslapen en ga dat nu terug doen, eens proberen lang uit te slapen en heel het lichaam tot rust laten komen.

Iedereen een fijn weekend, geef er maar terug een lap op.

 

 

Zo weer een dagje om.

De pijn in de kuit is al veel beter, in plaats van zo hard te staan en continue pijndoen zijn het nu steken regelmatig, dat is bij mij een teken van genezing.

Als ik ergens pijn heb dan eindigt die pijn meestal met korte steken een dag of twee en dan gedaan, hopen dat het nu ook zo is. Pijn of geen pijn, loopschoenen aan en naar Huizingen.

Ik ben weer eens goed op tijd en loop de bruineput op als opwarming. Onderweg zie ik koeien grazen, het zet mij aan het denken. Koeien eten gras, en die klagen nooit over hoofdpijn, die manken nooit, hebben geen spierpijn, geen darmklachten....is dat gras het geheim? Misschien is proberen om gras te eten en verder niets. Een koe heeft zoveel magen , ok maar een paard of een geit of een konijn toch niet? Ik denk dat al de kwalen die wij hebben van psychologische afkomst zijn, we denken gewoon teveel. Een kind komt toch ook niet klagen dat hij krampen heeft. De meeste zullen mij wel zot verklaren maar ik denk wel dat er ergens waarheid moet inzitten. Ma bon, het is maar dat ik mij goed voel bij mijn gedacht.

Naar het lopen terug. Na 45' kom ik op de piste, snelheid zit er niet in maar dat is ook niet nodig. Herstellend lopen. Imke is in een zeer goede vorm de laatste tijd en kan zelfs al versnellingen doen nu. Ik hoor geen puffen meer en ze slaagt niet meer rood uit, super. Zo voort doen Imke, ge zijt nu een overstap aan het maken naar plezierig lopen.

We blijven samen tot het einde en zeer tevreden mag ik afklokken op 1u43' , perfekt voor iemand die eigenlijk aan het rusten is :)

We praten nog wat na maar iedereen is snel weg want het is al veel kouder buiten. Wacht maar, mijn voorspelling van een strenge winter....

Nu twee dagen niet lopen en hopen dat hier zondag een positief verslag van Echternach mag staan. Misschien wel een PR :)

Oja, over PR gesproken, het is niemand minder dan Gino Van Geyte die er mij op wees dat ik in Beloeil een PR gelopen heb op de marathon.3u21'56" Ik liep ooit eens 3u15' maar dat was op een parcours dat niet helemaal juist was. Bedankt Gino.

 

Dag vrienden.

 

 

Aha, dag beste bezoeker, bedankt om vandaag weer een kijkje te komen nemen.

Al heel vroeg op de baan om naar Luxemburg te rijden, ik had een klant tegen Echternach het had beter vrijdag geweest dan kon ik daar blijven.

De voormiddag was zonnig en plezant rijden maar daarna, wat een buien op de autostrade zeg. Oja, vandaag zag ik een autotje, zo een klein ding. Als die persoon een gps zou plaatsen dan kon hij waarschijnlijk niets meer door zijn ruit zien. Ik denk dat ze de boodschappen voor een week zelfs in drie keer zou moeten doen. Brrr, toch niet echt veilig daarmee op de weg met zo'n weer.

De kuit gaat al iets beter maar staat nog zo hard, ik heb er vanmorgen goed warm water over laten stromen. Toch trek ik weer mijn schoenen aan, Tin fietst met mij mee.

Als we vertrekken is het al half donker en veel volk is er niet meer op straat te bespeuren. In het park is het zeer rustig, het is een heel ander park geworden. Al die andere kleuren, de bomen die kaal worden. We draaien soepel rondjes van een 900m aan een kalm tempotje, er is geen pijn en ik loop zonder steunkous. Op onze tocht komen we dikwijls Blacky en Kiki tegen. Twee hondjes van wandelaars die wel eens een lopertje zouden lusten. Na een paar keer blijven ze rustig als we voorbij komen.

De tijd gaat snel voorbij, ik begin toch wat steekjes te voelen en dat is dan maar het moment om te stoppen. 1u10' kunnen lopen, meer moet dat voorlopig niet zijn, ik ben al heel blij dat het me lukt.

Echternach zal ik wel lopen maar het zou wel eens de eerste keer kunnen zijn dat ik er uit stap voor de eindstreep. Deze keer ga ik niet zot doen en als ik ongewone pijn voel dan zal ik stoppen, veilig spelen want de Runtgenlauf de week erna zou ik toch wel echt willen lopen. 2 ultra's en 2 marathons op 1 maand is misschien wat veel maar daarna zal ik wat rustiger aan doen. hm,hm...

 

 

 

Hello, hello, hier zijn we weer.

 

Het was weer eens een stralende dag met veel uren zonlicht, vitaminen voor de huid. Even tellen, hoeveel dagen al zonder lopen, 1..2... toch al twee!

Die blessure zal nu al wel tijd genoeg gehad hebben zeker? Vandaag ga ik eens mijn eigen proefkonijn zijn, alles wat de dokters ooit al geschreven hebben aan mijn laars lappen.

Ik beslis moedig om mijn loopschoenen al terug aan te trekken, en hup naar Dworp voor onze clubtraining. Bewust vertrek ik een half uurtje te vroeg, moest het niet gaan om te lopen dan kan ik direkt stoppen en als het wel gaat ben ik al goed opgewarmd om met de groep mee te lopen.

Voor de zekerheid een lange broek om toch wat spanning op de kuit te hebben, voorzichtig zet ik mijn eerste pasjes, het gaat bergop dus nog eens extra opletten.

Iets sneller dan stapvoets gaat het omhoog, ik heb me wel te warm gekleed en zweet een beetje veel. Ik voel dat mijn kuit een beetje trekt maar ook niet meer, bergaf gaat moeilijker dan bergop.

Na bijna een half uurtje vertrekken we samen aan de kerk, ik loop achteraan en het gaat sneller dan daarstraks, nu is er wel een beetje pijn maar heel draaglijk.

Luc neemt precies wraak dat ik met Diane uitgeweest ben van de weekend want hij houd het tempo goed strak en blijft kopwerk doen. Ik puf, huppel en zucht achter in het groepje.

Als het bergaf gaat moet ik lossen, 10m,20m, ik probeer op 20m te blijven want heb geen zin om ergens in Beersel verloren te lopen. Soms kom ik iets dichter en dan weer wat verder, als we terug richting piste gaan is er al een gat van een 50m, ik zie in de verte dat Eric en Dirk naar de kop gaan om de gebruikelijke eindversnelling te doen waar ik normaal bij zit. Dit zien doet meer dan de pijn in de kuit en alles nog meer aan mijn laars lappend zet ik mij ook in een hogere versnelling. Het gaat moeizaam maar het gaat, ik kom voorbij Luc en Sven die toekijken hoe Ronny in de verte aansluit bij de twee koplopers.

Dan kom ik voorbij Willem die op zoek is naar zijn zesde adem. Vooraan zitten ze al op kruissnelheid en dat laatste gat van zo'n 60m toelopen zal een zware klus worden, toch ga ik er voor.

Nu doet de kuit wel pijn en ik denk aan vertragen maar iets in mij laat mij nog sneller gaan met grote passen, de pijn verdwijnt als bij wonder en ik kom al snel bij de koplopers.

Geen tijd om uit te rusten dus geef ik er zelf nog een goede snok aan, Dirk moet lossen, Ronny krijgt het moeilijker en Eric volgt nog maar die slaagt links af om naar huis te gaan.

Buiten adem komen we aan de kerk en lopen nog een stukje uit, direkt goed die kuit rekken.  1u34' gelopen, boven mijn verwachtingen. Ik ben blij dat het gelukt is, vandaag toch nog.

Nu is het afwachten hoe die blessure verder verloopt, maar nu ga ik er wel echt niet meer snel mee lopen tot het helemaal over is.

Zo vrienden, en dit allemaal omdat jullie toch iets zouden kunnen lezen vandaag..

 

...slaap lekker

 

Verplichte rust is toch wel wat anders dan zelfgekozen rust. Hopelijk zegt ons moeder niets van de voetstappen op de muren want het is wel om de muren van op te lopen.

Ah, ik kan wel iets vertellen, vanmorgen zat er in de bus een boekje van de Runtgenlauf. Een bevestiging van de inschrijving, als ze zo al brieven opsturen naar het buitenland dan weet men dat de rest van de organisatie ook perfekt zal zijn. Die Duitsers kunnen in het algemeen wel een marathon verzorgen. Daar krijg je tenminste nog iets in de plaats voor uw inschrijvingsgeld.

Ik kijk er naar uit maar wat gaat er nu gebeuren met die kuit he? Wat is mijn behandeling ? Op internet zocht ik wat informatie op over blessures, ik doe het wel op mijn manier.

Een beetje zalf erop, zo een goed spannende kous erover en af en toe eens masseren en rekken. Ik zal buiten het lopen toch ook is wat anders moeten doen want ik heb precies niet veel te vertellen als ik stil lig.... het is dan ook een space voor lopers. Jullie kunnen misschien massaal gokken over wanneer ik terug een marathon zal kunnen lopen...

 

Het zal een kalmere week zijn maar jullie ogen moeten toch ook een beetje rusten, het is niet goed teveel naar een scherm kijken.

 

 

De verrassing :

 

Vanmorgen te laat opgestaan voor de marathon van Beloeil...ik bel naar Sven of hij me kan inschrijven voor de jogging in Horrues omdat ik ook daar heel nipt zal aankomen.

Tien minuten voor de start kom ik in Horrues aan en parkeer mij boven aan de kerk, ik haast me naar beneden en klak...er schiet een pijnscheut in mijn kuit.

Ik kom nog amper de trappen af en vraag me af of ik deze 10.5 km wel zal kunnen lopen.

Toch even op de tanden bijten en vertrekken maar. Ik vertrek langzaam, heel langzaam, bijna staptempo en kan zelf de laatste bijna niet volgen, zo'n pijn in de kuit.

Na een klein rondje van 2km denk ik aan opgeven maar begin toch dapper aan de grote ronde. De pijn is hard en na 3km heb ik een tijd van 21minuten, waar zijn we mee bezig.

Langzaam verdwijnt de pijn en uiteindelijk loop ik uit en kom binnen net op 1u lopen.

Dat was mijn verhaal, althans dat dacht toch iedereen van de club.

Nu het echte verhaal :)

Vanmorgen stond ik op, goed op tijd en maak me klaar om naar Beloeil te vertrekken. Ik kom aan 20minuten voor de start. Om 10u30 beginnen we er aan. De nacht was niet zo schitterend en moe sta ik aan de start, eigenlijk niet klaar om een marathon te lopen. Pang, we zijn vertrokken.Als laatste vertek ik zoals gewoonlijk. Al gauw voel ik dat de 68km van vorige week nog in de benen zit, ik loop de eerste 4km redelijk op gemak maar besluit dan om toch te versnellen. Er zit een raar gevoel in de benen, waarschijnlijk niet genoeg hersteld. Het is echt wel warm weer, de zon is er goed doorgekomen. We deden eerst een ronde van 3.5km dan een grotere ronde van 7km, ik loop naast een zekere Cedric die er een goed tempo op houd maar aan elke bevoorrading stopt. Dat kan ik nu echt niet hebben vandaag, geen tempoveranderingen, ik moet vlak lopen om geen krampen te krijgen. Het parcours daarentegen is ver van vlak, op en af maar geen steile hellingen. Ik laat onze Cedric achter en loop mijn eigen tempo verder. Het is een zeer mooie omloop maar men loopt heel veel alleen wat het er niet makkelijker op maakt als men niet echt super goed zit. Dan begin ik een rondje van ongeveer 10kmHet loopt nog redelijk vlot maar hier en daar komen zo van die lastige pijnprikjes, een waarschuwing, ik weet dat ik naar mijn lichaam moet luisteren maar negeer toch en ga verder. Op 21km kom ik door in 1u43', als ik deze tijd maal 2 doe kom ik aan een tijd van 3u26' , ik weet dat het moeilijk gaat zijn maar zit met die tijd in mijn hoofd en ik zal proberen zelfs de tweede helft sneller te lopen.

Aan km 25 zie ik al goed af maar heb ondertussen wel al veel andere lopers opgevist. Km 26, er komt een loper van de estafette aan een goed tempo af, ik was juist wat aan het vertragen en zie hier mijn kans om terug tempo te kunnen lopen, ik klamp aan. De eerste km zijn moeilijk en dikwijls zijn de krampen er weer, of het echt krampen zijn weet ik niet, het is precies of mijn rechterbeen gaat zwabberren. Toch bijt ik door en loop door de krampen, het is mij al eerder gelukt en zal mij nu ook lukken, dom? Ja, eigenlijk wel.

Ik volg, loop naast hem en drijf het tempo zelfs op dat de persoon last krijgt om mij te volgen. Aan km 32 neemt hij het roer terug over en ik krijg nu pijn aan mijn voet in het midden, wat is er aan de hand vandaag, ik ben iemand die niet rap klaagt maar dit keer is het toch wel erg, 'ach' denk ik, wat moet het dan zijn bij die mensen die de spartathlon lopen, die zullen ook wel dikwijls pijn hebben en meer dan dat. Ooit als ik er klaar voor ben loop ik ook de spatathlon, met die gedachte loop ik verder en ook dit gaat weer over. Ik blijf aanklampen maar aan km 40 gebeurt het onvermijdelijke, de blessure is daar. Pijnscheuten in de kuit, ik moet lossen maar blijf toch nog koppig op 20m lopen. Steek, steek, mijn loopstijl zo aanpassen dat ik niet meer op mijn linkerkuit loop, het moet een raar zicht geweest zijn maar het ging. En ik verloor zelfs geen terrein op mijn voorganger. Nog 100m...ik heb het gehaald, 3u21 en nog wat..  de tweede helft sneller dan de eerste.

Al de lopers die al binnen zijn zitten te manken, zouden die allemaal hetzelfde voor hebben? Bon, we hebben nog tijd, snel een beetje rekken, zalf op het been en naar Horrues.

Ik bel naar Sven en zeg dat ik me overslapen heb, hij schrijft me in en de rest staat hierboven geschreven.

Toch weer 53km gelopen vandaag, wel niet echt slim en morgen wou ik ook Eindhoven lopen maar dat valt wel in het water. Het zal een week rust worden denk ik en dan terug stil proberen.

Het valt voor, als men zo veel loopt is een blessure bijna onvermijdelijk maar het demotiveerd me helemaal niet, ik neem de tijd die nodig is om te herstellen en dan zijn we weer vertrokken.

Na Horrues gaan Sven en ik een stukje eten en dan gaan we Diane halen om een cinematje te doen. We komen aan in kinepolis en parkeren ons in een bocht, we vragen aan de politie of wa daar mogen staan en zijn antwoord was "normalement non, mais oui" ??? Raar mannen, er was geen chef dus mocht het wel. We komen snel overeen en kiezen voor de film Ben X. Eerst nog twee zakken m&ms en de zaal binnen, deze film is een echte aanrader. Ik leefde enorm mee en het verhaal heeft me gepakt. Zo erg dat ik nood had aan nog een uitstapje :)

En wijle nog naar Leuven, nog goed zitten dansen ( zal wel goed zijn voor de kuit) en terug naar huis. Het was weer een dag die ik niet gauw zal vergeten. Nu is het ondertussen 20 na 5 en tijd om in bedje te kruipen.

Slaapwel beste vrienden en de tip van vandaag : Als je ineens veel pijn krijgt tijdens het lopen, stop dan op tijd.

 

 

Vandaag niet gelopen, gisteren...niet gelopen !?  Oei, wat is er aan de hand? Een blessure? Geen zin? Te moe?

Of komt er weer iets speciaals aan deze weekend? Het antwoord zal zondagavond op mijn space staan..tot dan zullen jullie moeten raden naar de oorzaak.

Ik kan alleen maar zeggen dat het een enorme verandering is, eerst elke dag lopen twee tot drie uur en dan ineens een paar dagen niets.

De marathon van Beloeil zal wel doorgaan normaal gezien (als ik uit mijn bed geraak). De laatste dagen was het weer weinig slapen en veel kilometers rijden voor mijn werk, die kilometers vallen goed mee maar die files zijn wel dikwijls vervelend. In Nederland kan het heel lang file zijn op elk moment van de dag.

Ik ga het hier bij laten vandaag, straks nog een beetje tv kijken naar Allez Allez Zimbabwe en dan naar bed.

 

 

Hallo hallo,

 

Wat een dag, vanmorgen om 06u00 al richting Amsterdam vertrokken, zonder pauze doorgewerkt en pas terug om 17u45. Amsterdam is altijd veel file rijden, die schuiven heel de dag aan die Amsterdammers.

Snel naar huis mij omkleden om te gaan lopen. Om 18u30 sta ik al in Dworp en zet mijn eerste looppasjes na de ultra. Voorzichtig ga ik richting bos, moeizaam komt de machine in gang, het duurt even voor al de spieren terug op hun juiste plaats zitten. Het gaat al direkt goed bergop en het is even doorbijten. Na een kwartiertje komt er al wat ritme in en kan ik terug naar de kerk waar we samen komen. Het is tof, iedereen feliciteerd me voor de prestatie van zaterdag. Ze zien niet veel emotie maar wat ben ik fier, hehe . En we zijn vertrokken, ik die dacht dat we vlak gingen lopen vandaag was een beetje verkeerd. Het ging al direkt goed omhoog, ik heb mijn knapzakje mee want 10minuten later mag ik al eten, 3 sandwiches met hagelslag, een sultanakoekje en een flesje groentenmix van Knorr dat ik ooit eens kreeg op een jogging 

Niet slecht, we praten gezellig en er begint een goed gevoel in de benen te komen. Ik ben verbaasd dat het zo goed draait, had eigenlijk toch een dag of vier verwacht dat ik serieus zou moeten herstellen.

Na een half uurtje zetten we een eerste versnelling, Sven en ik, Eric en Dirk volgen mee. Na een 10 minuten neemt Eric het over van Sven en komen we op de steenweg, een lang stuk rechtdoor. We worden nog op de hielen gevolgd door Sven en Dirk en voelen hun warme adem in onze nek, wat welkom is op zo'n koude regendag. We versnellen nog eens en mijn nek krijgt het koud, Dirk moet afhaken. We versnellen nog een keer of drie en Sven moet er ook af.

Ik blijf koppig en blijf geven, we lopen de laatste kilometers rond de 16km/u als het niet meer was. Het voelt eigenlijk nog heel goed aan, mijn benen zijn weer een stuk sterker geworden. Alleen die kramp kwam af en toe nog eens piepen.

1u35' niet slecht maar is het wel verstandig van al direkt zo snel te lopen? Toch maar blijven opletten. Het was een hele toffe training ondanks het rotte weer, plezant om zo eens door te gaan na een dag vol files en miserie..

Ik zit weer vol energie en denk al met een beter gevoel aan de marathon van zaterdag (mijn trouwe lezers hadden gezien dat ik vorig item zondag had geschreven).

Nu op tijd in bed, ongeveer misschien waarschijnlijk...

 

Tot morgen...vrienden.

 

 

 

Hello,

 

Ooo, zaalig, een ultraloop is meer dan lopen alleen, al die felicitaties van de mensen. Het is nog heerlijk lang nagenieten. Deze dag koester ik als geen ander.

En dan die benen die nog goed aanvoelen, geen stijfheid, geen pijn, echt ongelooflijk. Ik waag me wel nog niet om te lopen vandaag want mijn lichaam heeft veel energie verloren op korte tijd en heeft nu wel een paar dagen nodig om aan te vullen. Rustig aandoen nu en zeker niet overmoedig worden, er komen nog ultras genoeg(die gaan niet lopen).  Nu zaterdag staat er al terug een marathon op het programma, misschien een beetje snel maar ik zal hem desnoods aan 9km/u lopen. Het zou de vijfde marathon op 5 weken zijn. Vooral de uren lopen onderhouden nu. En proberen deze week eens op tijd in bed te kruipen .

 

Dag beste vrienden...

 

 

 

 

Yes, yes, yes, het is me gelukt. Wat is me nu gelukt? Vanmorgen om 06u30 vertrek ik richting Dworp om Sven af te halen, we smijten zijn fiets in de koffer en vertrekken richting Amersfoort. In Amersfoort staat er weer een marathon op het programma. We komen aan rond 9u20 en zijn ruim op tijd om de start van 11uur niet te moeten missen :)  Als we in de kantine binnenkomen zijn ze nog volop aan het leren hoe de inschrijvingen moeten gebeuren, wel grappig maar ze deden wel hun best om alles zo zorgvuldig mogelijk te doen.

Ik haal mijn nummer en o, wat zie ik, ik ben ingeschreven voor de ultraloop ??? Neenee, geen toeval hoor, dit was wat ik van plan was, vandaag begin ik aan mijn eerste ultraloop. We moeten rondjes doen van iets minder dan 5km en na 05u20 wedstrijd mogen we alleen nog kleinere rondjes lopen tot we aan zes uur zitten, dan gaat er een signaal en moet iedereen ter plaatse blijven staan tot ze komen opmeten waar we zitten.

Aan de start 67deelnemers, niet slecht. Ik heb me voorgenomen om me niet te laten vangen en van in begin mijn tempo te lopen. Ik haast me snel achter de lijn want heb nog maar 30 seconden over, de mensen lachen omdat ik op het laatste nippertje nog afkom, t'is weer een Belg, wat er ook gebeurd ik zal eerste Belg zijn vandaag ( er zijn er geen twee). Ja, we zijn vertrokken, de klok tikt. Iedereen loopt al direkt weg van mij maar alsof ik al veel ultras gedaan heb blijf ik koppig traag lopen. Al gauw is er niemand meer in zicht en Sven en ik vragen ons toch af of we die nog gaan tegenkomen, we zien wel. Het gevoel is goed, ik heb aan Sven een schema gegeven die hij heel trouw opvolgt. Om het kwartier een slok drinken en om het half uur een stukje eten, dat leek mij juist om geen gram te verliezen tijdens deze zesurenloop.

De eerste ronde gaat heel vlot en er is nog geen druppel zweet te bespeuren, ik moet wel al een boom gaan opzoeken. De volgende twee rondjes hetzelfde, ik ga toch niet elke ronde moeten plassen? Maar ik blijf nuchter, beter ene keer te veel moeten plassen dan dorst krijgen.

Op 20km krijg ik een kramp in mijn been achteraan, aj, en nog zover te gaan. Juist op twee uur loop ik 20km. Het is lastig om met een kramp om te gaan tijdens het lopen maar met wat wilskracht lukt het wel, ze gaat weer weg maar komt terug bij elke versnelling, niet meer versnellen dan maar.

Het tempo gaat wel altijd boven de 11km/u nu en na drie uur wedstrijd begin ik al lijken op te rapen. Ik voel me nog steeds zeer goed en geen teken van vermoeidheid, juist dat been...

Rond de vier uur wedstrijd was het even een overstap, een beetje zoeken naar het juiste ritme, de mensen moedigen me aan en roepen me na hoe soepel ik nog draai, ik voel het zelf ook en bij het kruisen van het deelnemersveld zie ik de schade op vele gezichten, het beste is er af. Alleen de top drie ziet er nog redelijk goed uit.

Sven coatcht enorm goed, alles op tijd, hij spreekt wanneer ik het nodig heb en zwijgt wanneer ik het nodig heb, af en toe een foto trekken, bedankt maat.

We gaan naar de 5 uur en het zal nipt worden, zal ik nog een grote ronde mogen doen of moet ik al de kleine rondjes beginnen draaien? Ik begin sneller en sneller te gaan, tegenlopers zeggen me dat het nog net zal lukken, nog wat moed van Sven en ik ga er voor. 14km/u en lopen, lopen, lopen, ik kom aan het voetbalveld en zie de klok in de verte, bijna 05u20' , ik versnel nog en kom juist op tijd voorbij de klok, 05u19'45" oef, maar nu zit er wel een ritme in, ik voel me goed en geef er een lap op. Ik dubbel, driedubbel en vierdubbel andere lopers, stappers. Iedereen verbaasd van de snelheid die ik nog haal na toch al meer dan 50km wedstrijd. Ik loop de laatste grote ronde op maar liefst 23' , mijn snelste ronde, dat is een gemiddelde van bijna 13km/u.

Er blijven nu 17' over, na 1kleine ronde krijg ik vleugels, ze roepen me na dat ik 5de loop, Sven heeft zijn fiets op kant gesmeten en haast me nog, ik overdrijf niet, we moeten nog 13minuten lopen en doen dit aan een goeie 15km/u , gekkewerk, de mensen moedigen me aan, ik ga sneller en sneller en geniet van de sfeer, aan de blikken van de andere lopers zie ik dat de moed in hun schoenen zinkt als ze zien welke snelheid ik eruit pers, iedereen roept en leeft mee, ik haal er nog één in, en de laatse minuten roepen ze door de micro, ALE PAUL je kan derde worden, komaan. Ik pers er alles uit maar ook die man voor mij weet van mijn komst, het signaal is daar, zes uur, iedereen staat stil. De man voor mij, op 20m, valt op de grond en is helemaal stuk van de sprint. Ik zet mijn bus op de grond en loop direkt nog even uit om geen krampen te krijgen. Iedereen kwam vragen of ik hem nog kon halen, voor spanning hebben we wel gezorgd, ze zullen nog wel een tijdje vertellen over die Belg die op het eind zo liep. Uiteindelijk was het tovh een missing en ik zat een rondje verder, een zesde plaats en maar liefst 68,035km !!! Daar ben ik fier op.

Na het douchen vertelde de man die in eerste positie liep dat die helemaal nerveus werd van mijn laatste kwartier, die zal misschien gedacht hebben dat ik nog voor winst ging...

Mijn eerste ultra, 68km gelopen, ik ben een tevreden mens. Bedankt Sven dat je 68km meegefietst hebt en voor mij zorgde heel de rit. Bedankt Joggers Beersel, de juiste sfeer in de club maakt het mogelijk dat ik dit allemaal kan. Bedankt mijn ouders om mij zo'n sterk gestel te geven. Bedankt ikzelf dat ik met mijn verstand gelopen heb en niet met mijn benen :)

Oja, Luc had juist geraden wat ik ging doen (via sms) maar omdat hij geen reactie plaatste op mijn space kan ik hem de hoofdprijs, een BMW Z4, niet schenken. Sorry Luc.

De zesurenloop van Amersfoort staat in mijn geheugen geprent, een nieuwe ultraloper is hier geboren. Een beetje stoef mag wel he.

We reden snel terug naar huis, toch ook 6uur in de auto in totaal en als beloning eten we ene goed pak frit.

Thuis zet ik mij op de weegschaal en mijn gewicht is exact het gewicht van vanmorgen, opdracht volbracht.

En nu, slaapwel beste vrienden, een verdiende nachtrust en van de week zal het rustig zijn met lopen ook denk ik.

 

 

Platte rust vandaag. Batterijen zoveel mogelijk opladen voor morgen, d-day.

Mentaal zit ik goed, de energie voelt ook goed aan, nu nog goede benen morgen en zien of hetgeen ik van plan ben zal lukken.

Morgenavond een verslag op mijn space als ik niet te laat terug ben.