Weer eens druk heen en weer lopen op werk, ik ben moe maar toch verplicht ik mijn eigen om te lopen.

Snel thuis andere kleren aan en naar Dworp. Om 10voor 19u beslis ik om al wat op te warmen maar nog geen tien meter verder zit er op mijn pad naast de kerk een vos.

Het dier kijkt recht voor zich met zijn oren naar voren gericht, hij hoort niet dat ik dichter kom.

Ik nader tot op een goede meter en hij verschiet even als we naast elkaar staan, even een beetje zacht praten en de vos voelt direkt dat hij rustig mag blijven.

Ik zet me op de grond en hij kijkt me aan, een sluwe blik. Zijn mooie zwarte fijne pootjes steken mooi af op zijn rosse vacht.

Wat een mooi dier zeg, hij voelt hem op zijn gemak want begint zich gewoon te wassen. Ik probeer hem nog dichter te krijgen met veel geduld om hem te kunnen aanraken. Maar de clubgenoten komen nietsvermoedend aanglopen en het dier vlucht in de struiken. Mooi mooi, ik hou van dieren en zeker wilde dieren, je kan er zo'n speciale band mee hebben als je rust uitstraalt. En nu lopen, de groep is al vertrokken en ik zie plots dat mijn autosleutel verdwenen is, oeps.

Giel en Diane komen kijken wat er aan de hand is en zoeken mee overal in het gras, onbegonnen werk, Pie zet zijn lichten op en we zoeken verder.

Misschien liggen ze wel in de auto? Even naar de Flup Vandenbrande, de beste fietsenzaak die er bestaat. Even de straat over en we zijn er al, Flup geeft me direkt al het nodige materiaal om in te breken, na een van zijn mooie fietsspaken naar de botten te helpen lukt het me om de deur open te krijgen.

Maar ook hier geen sleutel, miljaar, terug zoeken dan maar. Flup heeft natuurlijk ook een zaklamp en na een paar minuten heb ik beet, yes gevonden.

Bedankt Flup, bedankt Giel en Diane om te wachten op mij of het werd alleen lopen vandaag.

Ale, we zijn der mee weg, de benen zijn weeral niet wat ze moeten zijn, ook geen wonder, eerst moet die vermoeidhaid er uit.

Voor Giel gaat het allemaal veel te traag, zijn jeugdige benen willen tempo en dit slakkengangetje zegt hem maar weinig waardoor hij na ene paar kilometer terug draait met Luc. Wij lopen rustig verder, de ademhaling zit terug zoals het moet, de conditie is er wel. Maar telkens terug die zeurende pijn, de lies en de rug.

Het draait weer vierkant maar ik maak er mij geen zorgen meer over, tzal wel terug beteren als het moet.

Het is iets kouder maar zeer aangenaam om te lopen, we genieten van de natuur en zonder het te beseffen staat er 1u06' op onze klok.

Nog even praten aan de kerk, ik zeg iedereen dag en besluit nog een toertje verder te lopen alleen.

Een klein beetje tempo opdrijven, niet klagen want het loopt toch al iets beter dan enkele dagen geleden. Dan even de bruineput op wagen, bergop moet ik de eerste maanden proberen te vermijden want dan is de pijn het ergste. Pijn, wat zeg ik nu, iemand verliezen die je nauw aan het hart ligt, dat doet pijn.

We lopen er ons wel door op één of ander manier...  Terug aan de kerk, vandaag 1u48' en da begint er toch al terug een beetje op te trekken.

Nog even kijken of vriend de vos nog ergens zit, nee, die is al thuis aan het vertellen wat een tamme mens hij vandaag tegen kwam :)

 

 

Vrienden, geniet van de dagen, ze zijn snel om.

 

 

Hello,

 

De zoveelste nacht niet goed geslapen, hoe lang nog? Ik neem alvast een stevig ontbijt, vokorenbrood en veel fruit.

Een liter melk en een paar glazen water. Ik voel me nog altijd niet lekker maar heb mijn eigen gedwongen om vandaag toch te gaan lopen.

Schoenen aan en weg, al van de eerste stappen begint de miserie terug. De ademhaling klopt van geen kanten, na 500m al zweten ??

De benen voelen weer loodzwaar aan, ok, 5kilo aangekomen maar dat doe ik elke winter en dan voel ik me e rniet slechter bij.

Nara het park en na 1 rondje ziet het er alweer slecht uit, de scheenbenen doen pijn en ik raak amper vooruit. Toch niet terug na één rondje naar huis...

Ik loop eens naar de andere kant van het park en ga de brug over, elke helling is zo hard maar ik zal vandaag er terug het gevoel proberen inkrijgen.

Kleine wegjes leiden me naar de industriezone van...misschien st.agatha.berchem...één rondje in de industriezone, ik ben het beu zo mijn eigen te moeten voortsleuren.

Ik loop gewoon het veld in richting spoorweg, in een drassige wei voel ik me alweer een stuk beter, de natuur, niemand om me heen.

ik vergeet alles en geniet van al wat groeit. Juist voor de spoorweg loopt een beek waar niet over te springen valt.

Een paar honderd meter verder groeit een boom midden in de beek en langst de takken kruip ik erover, een goed gevoel eens terug in de bomen kruipen.

Een klein baantje loopt vlak langst de spoorweg en er komt natuurlijk juist een trein aan. Man wat zoeft dat zo juist naast u, de schrik zat er wel wat in dat die trein een steen zou wegslingeren, dat zou hard aankomen. Een beetje verderop over de spoorweg en het bos in, dit is het uiteinde van het laarbeekbos.

Ik blijf op de buitenkant lopen en zie in de verte een padje in de velden lopen, het is er goed modderig maar ik waag het erop.

Een tunnel brengt me onder de autostrade en aan de andere kant is het precies de boerenbuiten. Overal velden en aardewegjes.

Het is springen en schuiven op de glibberige ondergrond. De benen voelen nu al een stuk beter.

De weg brengt me terug richting autostrade en op een moment loop ik er juist naast op nog geen 20m van de autos, boven op de zijkant van de weg.

Verder is er terug een tunnel, weer vol modder en overal stukken beton die van de brug gekomen zijn, ooit stort die brug hier wel in. Hopen dat er dan juist geen auto's over rijden.

Ik zit ongeveer op een kilometer van de afrit van Jette en ben aan het lopen op de stukken waar de motorrijders van de heuvels afrijden. Het is enorm glad en met heel veel moeite klouter ik naar boven, het is trekken aan takken om op sommige stukken te geraken, oei, dit was geen tak maar een baraamstruik, even de doorns uit mijn hand en terug verder. Ik spring uit de struiken en ben nu echt aan de afrit van Jette, de modder wat van de schoenen kloppen.

Aan het kruispunt in de verte staat een stand van coca cola, ze staan daar met van die zwarte blikjes, iets met Zero dacht ik.

Ideaal, nog een gratis bevoorrading, ik houd halt, ze openen een blikje voor me en een vrouw aarzelt niet om een foto te nemen. Straks is kijken op hun site..wie weet..

Ik bedank en voel me ineens terug kiplekker, het genieten is er terug en ik moet me niet al te veel zorgen maken over mijn dipje.

De volgende dagen zal het ook wel terug beter gaan. Zo zie je aar vrienden, nooit d emoed laten zakken, alles komt altijd terug in orde.

 

Keep on running. En nu gaan we naar het wk veldcross kijken.

 

Oja, misschien toch nog de tijd zeggen, 1u03' gelopen, niet super maar toch beter dan een kwartiertje he.

 

 

Oei oei vrienden, weeral geen meter gelopen vandaag.

Weeral een bijna slapeloze nacht, er is duidelijk iets aan het broeden, mijn lijf is futloos.

Bij het dartsen geraken de pijlen amper het dartsblok. Man man man, zo ken ik mijn eigen niet.

Tijd om eens naar de winkel te gaan, dit kan niet meer!

ik loop de rekken af en neem koekjes, ontbijtgranenkoekjes.. sultanakoekjes...

Het volgende rek, ah, noten, sojamelk, bananen, peren, mandarijntjes, ...

wat nog? een beetje kaas, isostar, in mijn kar zitten vitaminen om een stervende olifant op minimum van tijd een 100meter te laten sprinten in 10seconden.

Ik ben wel geen olifant maar op mij zal het ook wel effect hebben.

Nog niet goed thuis en de volkorenboterhammen vliegen binnen, mmm terug veel fruit, de kracht stroomt in mijn lichaam.

Ik voel de energie terug een beetje toenemen, oja, ik zal snel terug lopen, Paul Van Hiel laat hem niet zo snel gaan.

Morgen zin of niet, de loopschoenen moeten aan, al is het maar voor een half uurtje. In ieder geval, volgende week staat er al terug een marathon op het programma en dan moet alles terug ok zijn. De midwintermarathon in Apeldoorn, als het gevoel daar terug wat beter is dan ga ik nog eens voor 3u20' en anders zal het een training worden voor de week erop, jaja, in 2008 er geen gras over laten groeien. De ene marathon zal de andere opvolgen, mijn benen zijn nog niet afgekoeld en ze kunnen alweer aan het werk gaan, jieha, we kijken er naar uit.

 

Beste vrienden, slaap goed en tot morgen.

 

 

Nieuws uit Kenia :

 

Recent Update From Kenya - Ngetich Killed
Additonal below...
We have recently learned that Wesly Ngetich - the two-time winner of Grandma's Marathon (2007, 2005) and a top-three finisher at the Austin, Houston and Toronto Waterfront Marathons was killed in Kenya. Ngetich was apparently shot in the chest with an arrow near his hometown in an incident that was unrelated to the violence that continues to plague that country.

From the Department Department:
We were feeling silly this morning, so are naming a few of our stories as from some "department" in our organization. We'll apologize upfront for this bit of silliness - perhaps we were just up too late covering the Dubai Marathon...

Man man man, toch niet normaal he.

 

Mijn rit luxemburg heeft toch zijn tol geeist, vandaag vertrokken tegen de goesting... in het park 1 rondje gelopen en terug naar huis.

De volle 14' gelopen, waw. Zo tegen mijn zin lopen, dat is niet normaal. Maar ook na mijn rit van gisteren kon ik vannacht geen oog dicht doen.

Het zal wel de oververmoeidheid zijn zeker? Deze weekend staat er geen marathon op het programma en toch eens proberen slaap inhalen dan.

 

 

22/01 een belangeijke datum voor mij, waarom? ah, omdat het looptraining is natuurlijk :)

Iets voor 19u zijn we weer van de partij, het is gevoelig kouder dan de vorige dagen maar weer eens droog.

We vertrekken, de benen zitten heel goed. Nog een beetje pijn aan de lies maar voor de rest voel ik niets van stijfheid van de marathon. Zoveel te beter, zou het komen door de salsalessen? Misschien is het een tip voor ultralopers, jongens na een 100km even een dansje.

Bon, terug ter zake... de maan staat mooi rond en geeft zoveel licht als een gloeilamp van 100 watt.

Het loopt echt wel lekker vandaag, de groep heeft een tempo dat voor mij ideaal is, niet te snel en niet te traag.

We lopen weer eens door mooie wegjes, door al dat praten vergeet ik wel waar we juist zitten en kan me zeker niet permiteren van de groep te verlaten.

Na een half uurtje trekt de groep het tempo de hoogte in en blijven we met twee nog achter.

Even is het zwijgen, ik geniet van de stilte en beleef 3 zalige minuten, 3 minuten waar men aan niets meer denkt, 3 minuten of waren het er meer?

Dit moment zou ik moeten proberen beheersen, moest ik zo uren kunnen lopen dan zou de rug geen pijn doen. Men geraakt in een soort van roes... o wat krijg ik terug zin in de volgende uitdaging. Volgende weekend is er een loop van 50km maar het is op 800km en dat is wel wat ver.

We praten terug verder en ons tempo wijkt nul komma nul. Na 1u17' komen we terug aan de kerk, voldaan.

Het was een leuke training en ik heb een gevoel in de benen alsof ik nu direkt een marathon kan lopen. Wat moet een mens meer hebben?

Het valt me op dat ik de laatste tijd veel meer rustdagen inlas en mijn kilometers meer train in wedstrijden. Ik denk dat dit mijn taktiek zal worden voor de extra lange lopen, mijn lichaam hersteld precies veel beter dan vroeger.

Wanneer komt nu eindelijk die 100km waar ik al 4jaar naar uitkijk? Wel, dat gaat niet lang meer duren! Mentaal ben ik er klaar voor, de benen moeten maar volgen.

Op een dag waar ik me goed voel beslis ik ineens om een 100km te lopen, dit jaar zeker en lang zullen jullie niet echt moeten wachten.

Waag eens een gokje en plaats een reactie op dit bericht.

Moest het de eerste keer niet lukken om 100km uit te lopen dan probeer ik het zeker een tweede en desnoods een derde keer, dit jaar, in 2008 moet het gewoon.

Vrienden, tot de volgende, morgen Luxemburg rijden dus op tijd in men bedje.

   

Hello Friends met een hoofdletter,

 

Gisteren zoals gewoonlijk weer aan een mooi uur gaan slapen, ik durf het al niet meer typen.

Vanmorgen loopt de wekker af om 07u00, het is vergadering van onze club om 11u00.

Maar daarvoor sta ik niet op vandaag, nee hoor, deze keer zal ik er niet bij zijn op de vergadering, er staat iets veel anders op de planning. Lopen hoor ik iemand denken, juist ja, hoe kon je het raden.

Na de LPM marathon van verleden week moest ik normaal drie weken wachten voor de volgende marathon, toch wel redelijk lang voor iemand die dit jaar veel, heel veel, marathons wil lopen.

Ik hou jullie niet langer in spanning, Le trefle a 4 feuilles. Het klavertje vier.

Dit is een unieke marathon die zeker niet mag ontbreken op mijn lijstje en daarom hakte ik de moeilijke knoop door en koos voor het lopen. Kosten : 7€ , er worden 4 lussen gelopen, lus 1 is 12km, lus 2 is 11km, lus3 is 10km en lus4 is 9km. Bij het beeindigen van elke lus kiest de loper of hij nog verder gaat of stopt. Mijn doel, 4 lussen.

De GPS zal me tot in Olne brengen waar ik het dan eens zal moeten vragen want een exact adres ontbreekt me. Er staat redelijk wat wind vandaag en het is grijs bewolkt, af en toe een motregenbuitje en de temperatuur is weer eens abnormaal hoog. ( 10° C ).

Olne is enorm klein of was er veel geluk mee gemoeid maar al gauw sta ik aan het vertrekpunt, een chalet.

Vanmorgen stond op het ontbijt, een banaan, 4 boterhammen met muizestrontjes en een appel, dat leek me voldoende om een marathon te lopen :p

Nog even een boom opzoeken want de file voor de wc is erger dan op de Ring in Brussel op een maandagmorgen. Om een rustig plaatsje te vinden is het al meer dan een kilometer lopen en een geluk want na 15’ lopen sta ik nat in het zweet, snel terug naar de auto om mijn onderlijfje uit te spelen. De eerste kilometers zitten er al op en het moet nog beginnen.

Op de weg naar de start komen we weer bekenden tegen Willem Mutze, Luc De Jaeger en ik zijn zowat de drie musketiers geworden die je overal kan tegenkomen.

Ook Giovanni een loper van NAC is er weer bij maar dan voor 2 lusjes.

We zijn weg, succes iedereen. De eerste kilometers dienen om een beetje wakker te worden en te beseffen dat er weer 42km moet gelopen worden. Het landschap is hier weer prachtig.

Al gauw beginnen de babbeltjes, met nr385 wie het ook mag zijn, toffe kerel. Dan een babbel met de man van Chris Foster, een ultraloopster die getraind word door Marc Papanikitas.

We wisselen onze mooie ervaringen en ik vertel ook hoe in 2007 mijn eerste 100km in het 100 liep door een blessure (mooie woordspeling).  Het is weer eens genieten vandaag, de wegen worden alsmaar smaller en vuiler. Sommige mensen zouden dit geen wegen noemen en gelijk hebben ze. Door de modder zoeken we telkens de best beloopbare stukjes.

Een afdaling door een veld, allemaal modder en van die goede zware kleigrond. Mijn schoenen worden elke stap een beetje zwaarder en het lijkt wel of we met klompen lopen.

Het is heerlijk om daarna door de plassen te springen (zogezegd om de schoenen weer proper te maken).

Mijn eerste toer is binnen 1u16 ongeveer. Mijn doel is onder de 4uur te lopen en nu ben ik daar nog redelijk gerust in. De tweede toer, elke bevoorrading (1 per ronde) neem ik voldoende tijd om te drinken.. We krijgen water dat ze uit plastieken vaten scheppen, hehe, ocharme de mensen met een zwakke maag.

Al heel de week was het een beetje sukkelen met de rug en na 16km begint het weer serieus te steken. De conditie is super en de benen willen wel, in het hoofd zit alles zoals het moet maar nu begint de pijn. Elke berg is een marteling en elke afdaling ook, en geloof me, het is nergens vlak.

Toch blijven genieten van het landschap want het is hier heel heel mooi. Ik haal Flup Vandenbrande  in die me verteld dat hij helemaal stuk zit, ik roep hem succes toe en zwijg over mijn martelweg. De meeste mensen denken dat ik heel fris zit, volgens mij lukt het me goed om te verstoppen hoe het soms afzien is.  Blijven lachen en doorgaan.

De tweede ronde zit er ook weer op 2u06 of zoiets, enorme zware stukken, lopen door riviertjes, door velden..noem maar op. De derde ronde begint goed, een klim van meer dan een kilometer, men had me al gewaarschuwd dat de derde de zwaarste zou zijn. De pijn is onverdraagzaam maar ook weer niet want anders zou ik niet lopen. Op en af, het blijft maar duren.. Ik ben leeg, geen energie meer, onderweg alleen enkele glaasjes water en niets om te eten.. maar ik loop, niet klagen Polleke, geniet maar van alles want het is zo weer voorbij.

Zwaar maar we komen er door, ondertussen is het ook beginnen regenen, de lijken beginnen te vallen en stilaan voel ik me ook een beetje lijk aan het worden. Het speelt door men hoofd om te stoppen, die vierde lus is nog 9km en al zo kapot zitten. Een geluk dat mijn karakter sterker is dan de gedachten in men hoofd en geen haar dat er op staat denkt aan stoppen (ook al zijn ze heel kort). Derde ronde exact 3 uur, onder de vier uur moet toch nog lukken.

We zijn tot hier gekomen om een marathon te lopen en zullen een marathon lopen, al is het kruipen. De kilometers zijn lang, heel lang, we lopen door een groot veld, de ondergrond s nog altijd slijk en telkens dwarste we de sporen van een tractor die op het veld gewerkt heeft.

Het is hard in deze fase van de wedstrijd, telkens in die sporen wegschuiven en terug optrekken. Eigenlijk is het hier een veldcross van 42km.

In de verte zie ik Luc lopen die blijkbaar snel gestart was, ik probeer het gat te dichten van zo’n 200m maar Luc loopt bij iemand die er nog een goed tempo op nahoud.

Alles op alles nu, de pijn verbijten en snelheid maken, stilletjes kom ik dichter, meter per meter. Het duurt en het duurt maar ik tel telkens minder seconden tussen ons.

Bij bergop nog eens extra geven en ik sluit aan met zo’n zucht dat de twee mannen direkt omkijken. Het tempo is hoog en slim als ik ben ga ik vooraan lopen en zet er nog wat meer de pees op, Luc en de andere loper moeten lossen, ik neem enkele meters en dan komt er een drankpost ( op een 4km van het einde ). Ik stop zoals bij elke post en de twee mannen lopen me zo voorbij. Bij het vertrekken hebben ze al terug een 300m voorsprong en ik kan er niet meer bij. Mijn vat is nu helemaal leeg, nooit ging ik zo diep, al mijn krachten zijn verdwenen, ik fladder van links naar rechts en mijn benen weten amper nog welk eerst naar voor moet.

Dit is afzien, echt afzien. Hier kloppen ze me met drie hamers tegelijk, bergop een beetje stappen, terug op gang trekken, alles verkrampt maar ik moet onder mijn 4uur. In de verte heb ik een herkenningspunt, vanaf daar is het maar een 400m, mijn klok zegt 3u52’, het moet lukken. De laatste koolhydraten zaten ergens verstopt en ik spreek ze aan, komaan.

De martelweg is voorbij, de laatste 300m gaan weer goed en ik kom aan in 3u57’ dacht ik.

Luc wacht me op en is verbaasd dat die klop kwam, ik zag er immers zo goed uit, mja, een beetje bluf…

We hebben afgezien maar het was de moeite waard, hier kom ik terug maar dan in beter toestand. Dringend tijd om eens de rug te laten nakijken wat er nu eigenlijk juist kan aan gedaan worden. Maar nu, snel naar huis om het einde van de cross nog te kunnen volgen op tv.

Beste vrienden, keep on running, geniet van elke pas ook al doet het soms pijn J

De volgende is binnen twee weken, als ik mijn eigen nog mag geloven. De tweede marathon van 2008 is alvast binnen en dat nemen ze mij niet meer af.

 

32' gelopen vandaag, het is niet de moeite :(

Het was wel aan een snel tempo, een beetje te snel misschien maar het was nodig om is stoom af te blazen.

Nu ben ik thuis maar nog niet genoeg ontstoomd, ach volgende dagen weer beter.

Ik snak een beetje naar de zon eigenlijk, de spieren hebben het toch minder te verduren met warm weer, en een mens is veel opgewekter als de dagen wat langer licht blijven.

 

 

Hello beste vrienden,

 

Mijn weekend is supergeslaagd, zo mogen er nog komen, 2008 is super ingezet.

Gisteren nog iets gaan drinken en redelijk dacht ik " moest ik niet ergens vroeg voor in mijn bed kruipen?"

Even denken, och ja, 13/01/08 is de Louis Persoons Marathon. Mijn eerste van 2008 die ik zeker niet wil missen.

Om 2uur in de morgen kruip ik in mijn bed om zeker fris aan de start te kunnen staan, hm hm. Als de wekker gaat heb ik veel zin om me om te draaien en verder te slapen, ik draai me om en doe het nog ook. Maar ojee, die wekker weet van geen ophouden, "OPSTAAN" roept hij me.

Mmm, dan maar al mijn moed bijeen rapen en me klaar maken. Om 07u30 vertrek ik al voor mijn avontuur. Het regent lichtjes maar na een half uurtje rijden klaart de hemel op en komt de zon er door. De zon staat heel laag en het is moeilijk om mijn ogen open te houden, pff, volgende keer vroeger in bed.

Gisteren was het weer een hele dag wafeltjes eten en vanmorgen at ik een boterham met boter... weer de ideale voeding, maar ik blijf volhouden dat de marathon niet in mijn maag zit maar in mijn hoofd.

Onderweg drinkt ik wel regelmatig van mijn Isostar en eet nog een ontbijtgranenkoekje, of hoe zouden ze noemen die koeken?

Ik ben er bijna, De Kattevennen in Genk. Hier zal het zich afspelen. Nog maar net uit de auto en warme begroetingen beginnen. Heerlijk, we zijn er weer bij.

Ze zijn er allemaal, of toch zo goed als. Alle lopers die niet terugdeinzen om zo veel moegelijk marathons en ultra's te lopen op een jaar.

Stuk voor stuk unieke personen met een warm hart, ik voel me thuis bij mijn vrienden.

Hello, William, Ineke, Willem, Chris, Paul, Ghislain, Louis, Marleen, Claudia, Marc, Luc,Leo.... man man man, te veel om op te noemen. Heerlijk die sfeer, nog niet gestart en mijn dag is geslaagd.

Om 10 voor 10 begeef ik me naar de start en kom daar nog Johan en Saucis tegen van het forum op Joggins.be, toffe mensen.

Een korte speech volgt met een minutt stilte. Spijtig duurde de minuut maar 15 seconden, Micha, laat dit terug een volle minuut duren als eerbetoon voor Louis. Die minuut stilte hoort bij de LPM.

En we zijn vertrokken, eerst wat bijpraten met Luc en zijn vriend die vandaag 4u15' willen lopen. De eerste ronde is super en ik geniet van elke stap. We komen door op een recordtijd van 40' , niet slecht voor zes kilometer :p. Het is nog wat koud maar voor winter te zijn valt het weer reuze mee.  In de helft van de tweede ronde zet ik me even op kant voor een sanitaire stop waardoor Luc en co afstand neemt.

Achter mij zie ik dat Marc Papanikitas al in aantocht is om me te dubbelen. Ik ga eens zot doen vandaag en besluit ineens dat ik bij Marc zal proberen lopen zo lang ik kan. Hm, hm, ik vertel hem dat hij soepel loopt en Marc zegt me dat het van geen kanten goed zit. Liep ik maar zo goed in topvorm... ik denk nog geen 2km loop ik bij Marc. Ik los hem omdat het niet motiverend voor hem is dat een amateur als ik hem zo makkelijk volg, hehe, grapje, het vat was al af.

Terug een normaal ritme, ik haal nog wat bekenden in en blijf steeds even bij hen om een babbeltje te doen, heerlijk. De tweede ronde doe ik ineens op 27' , wat een verschil.

Het loopt vlot maar toch voel ik dat mijn been nog steeds niet in orde is en soms weer pijnscheuten van mijn rug. Dat zijn we ondertussen al gewoon geworden en daar lopen we door. Na een 18km komt een groepje van de halve marathon en ik trek ze even voort tegen 4'15" de km, weer even een moment zot doen. Tot km 23 hou ik dit vol tot aan de bevoorradingspost. Waar ben ik mee bezig? Al mijn kruit verschieten zo vroeg in de wedstrijd? 

Elke ronde stop ik om rustig wat cola te drinken, even genieten van het volk rondom, een stukje chocolade en terug weg. Na ronde 4 doe ik een stop van enkele minuten omdat ik redelijk dringend een grote boodschap moet doen. Vanaf nu wil ik een egaal ritme lopen tot op het einde.

De rug doet meer en meer pijn maar toch blijft het ritme zoals het hoort. Niet klagen, we zijn naar hier gekomen om te lopen.

De kilometers gaan goed vooruit en ik kom in een roes van geluk, het is genieten kilometer na kilometer.

Het einde is al in zicht , nog een laatste snelle kilometer en na 3u36' ongeveer kom ik over de meet. Fris, een goed gevoel in de benen en ik praat alsof ik gene meter gelopen heb. Het is de eerste keer dat ik aan de meet zelf niets voel in de benen en gewoon kan stappen zoals voor de marathon, heerlijk.

Strechen zijn we weer eens vergeten, voor de verandering.

Wat een mooie marathon is dit toch, een uitzonderlijke familiesfeer, georganiseerd door een groot loper die weet wat belangrijk is. Volgend jaar zijn we er weer bij, zeker weten.

Na de marathon een lekkere kop soep drinken en gezellig napraten, natuurlijk moet ik hier ook wafeltjes verkopen voor het goede doel.

Dankzij de hulp van Marleen gaan er zo direkt 23 dozen de deur uit. Bedankt Marleen en bedankt vrienden om ze te kopen.

Weer een dag om nooit meer te vergeten.

 

Nu hopen op één ding, dat ik terug snel pijnloos marathons kan lopen. De volgende is binnen 3 weken in Apeldoorn. Tot dan proberen wat rustiger te doen, vooral niets forceren maar toch blijven lopen.

 

 

 

De beentjes waren niet zo goed vandaag, ik liep een half uur goed door op de piste maar moest dan stoppen. Mijn benen voelden leeg aan en het was alles behalve genieten. Dus maar terug huiswaarts en wat gaan uitrusten.

Ik vrees wat voor zondag mijn marathon, ik doe hem wel mee als training voor kilometers te vreten maar als de benen zondag zijn zoals vandaag...dan zal het afzien worden.  We zien wel.

 

 

 

Deze avond nog eens naar het park, de benen zijn niet slecht. Mijn lange loop van gisteren zit niets in de benen, conditie is toch nog beter dan ik dacht.

Ik loop een paar rondjes in het park en daarna volgt een ware trail. Door de straten in Brussel, de voetpaden zijn er zo slecht dat ik er zeker van ben dat dit een ideale training is voor trails :) .

Het ontwijken van stenen, dals die omhoog springen, hondestronten, en ondertussen de auto's nog overal zien aankomen.

Ik schiet maar snel een klein wegje in dat naar het dielegembos loopt.  Het is daar pikdonker en na honderd meter ga ik toch wel niet op mijn gezicht zeker.

Dat was al lang geleden maar het hoort er allemaal bij he. Het is drassig in het bos door de regen van voorbije dagen.

Het bos geeft terug uit op mijn vast rondje waar het dan weer goed verlicht is. Nog een paar toertjes en ik kom aan een uurtje.

60' gelopen na gisteren, goed. Morgen misschien terug een duurloopje in het park, we zien wel.

 

 

 

Hello, vandaag heb ik helemaal gene zin om iets neer te pennen maar dat wil niet zeggen dat jullie geen zin hebben om te lezen en ik heb geleerd dat een mens al eens iets tegen zijn zin mag doen in het leven. Dus ....

 

Beste vrienden, gisteren 7/01 ben ik niet gaan lopen maar.. had er wel een goede reden voor. Het was een proefles salsadansen.

Ik ben nu niet direkt een danser maar het leek me een toffe utdaging, en ja hoor, het was echt heel plezant en na de proefles schreven we ons direkt in voor tien volgende lessen. (ook al stapte ik een paar keer op de tenen van mijn partner :) ). Binnenkort kunnen we naar willy moustache, haha.

Het was een superleuke avond en zo mogen er nog komen.

 

Ok, vandaag is het loopdag. Ik sta weer eens te vroeg aan de kerk en profiteer ervan om al eens goed warm te lopen. Eens de bruineput over en langst Huizingen terug naar de kerk in Dworp. Hier en daar pik ik nog ene omwegje mee en stipt om 19u sta ik terug aan de kerk en kunnen we direkt terug vertrekken.

Al 50'gelopen. Ik loop achteraan in het groepje maar na 20' versnel ik toch even wan thet gaat vandaag enorm traag, iedereen nog aan het bekomen van de feesten zeker.

Daarna lopen we rustig verder, het is aangenaam weer, soms wat wind tegen maar helemaal niet koud.

Na bijna 2u lopen komen we terug aan de kerk aan, ik heb gewoon zin om verder te lopen wat ik dan ook doe. Direkt terug baantje in, nog eens voorbij de kerk en terug de bruineput over. ik zet er een goed tempo in. Het gaat redelijk vlot en van vermoeidheid is er helemaal geen sprake.

Na 2u40' lopen denk ik om te stoppen, maar waarom , voor wie, ik moet voor niemand thuis zijn. Dus nog maar eens naar de Bruineput. 2u48', ik sta aan de voet van de berg en een fietser komt me voorbij. Hij zet goed aan en neemt direkt een goede 100m. Ik besluit van eens goed door te trekken en proberen voor de fietser boven te komen. Aan het steilste stuk begint hij meters prijs te geven, ik geef nog wat gas bij. Mijn hart bonkt in mijn keel alsof het er wel uit wil springen.

Meter per meter kom ik dichter, de man op de fiets wil zich niet laten doen en telkens hij men adem dichtbij hoort komen perst hij eruit wat hij kan.

Nog een 50m, ik ben bijna aan zijn wiel, hij kan niet meer en... ik haal het...net......niet..

Hij blijft me 10m voor, kijkt om en steekt zijn duim omhoog.  Even recupereren nu, na een paar minuten doen we weer verder zoals we bezig waren.

Ik loop terug en kom ana een tijd van 3u20' goed voor een 35km denk ik.  We zijn goed bezig, ik ben helemaal niet moe, alleen een beetje dorst nu.

En de pijn in de rug en lies moet ook nog verdwijnen..

 

Slaapwel beste vrienden.

 

 

 

 

 

 

 

Voila, we hebben weer is 45' rondjes gelopen. Eerst dacht ik niet te lopen vandaag maar het was te moeilijk om de schoenen te laten staan.

Het was heerlijk weer, lekker rustig, geen wind, droog, niet te koud, alles wat een loper kan wensen in de winter.

Ik loop een tempo sneller dan anders, het voelt weer eens goed aan, maar er is nog veel werk aan de winkel om de conditie terug te krijgen zoals ze was.

Veel kilometers malen en dat komt wel in orde.

 

 

 

 

 

Hello vrienden,

 

Stiekem stond op mijn planning de fit ass marathon (50km). Maar vanmorgen als de wekker ging dan zat de moed in mijn schoenen om te gaan lopen.

Beter eens een beetje uitslapen. Er komen nog wedstrijden genoeg.

Gisteren kocht ik weer eens een hele hoop fruit en vanmorgen begon ik direkt mijn tekort aan fruit in te halen :)

Nog even tv kijken en ik beslis om een toertje te gaan doen. Het weer zit goed mee precies, men zou niet zeggen dat het winter is.

Tin gaat nog eens mee met de fiets, zo kan ze ook haar conditie wat op peil houden want ook zij doet goed mee met wafels eten :)

We trekken weer eens naar het park, zo verleer ik het niet van in rondjes te draaien. Het is inderdaad lekker maar redelijk koude wind, een mens heeft altijd wel iets te zeggen op het weer he.  Veel wandelaars in het park, ook veel mensen die met hun hond gaan wandelen. Ze maken het dikwijls moeilijk door hun hond links te laten lopen en zijzelf rechts. Zonder leiband zou dat niet zo erg zijn maar als er zo'n koord over de hele weg gespannen hangt...

Er zitten vandaag enorm veel meeuwen in het park, ze stormen als gekken op een hoop brood en op korte tijd is alles zo goed als verdwenen. De laatste restjes blijven over voor de eksters. We draaien en draaien en na een uurtje zie ik dat Tin het moeilijk krijgt, ik plaats een goede versnelling en na 1u15' moet ze opgeven, gedaan met fietsen en richting huis. Nee, ze is wel gestopt na 1u15' maar niet omdat ze opgaf.

Ik loop nog even door , het is ondertussen alweer goed donker, iedereen verdwenen en de rust valt in het park.

Wat moet het tof zijn bij een ultraloop als de nacht valt, het publiek dat opgeeft, de mensen die gaan slapen, en jij als loper die maar doorgaat. Alleen nog samen met jezelf...

Na 2u03' hou ik het ook voor bekeken, het gevoel zit nog steeds goed maar ik wil vooral nog niet te veel doen, naar het schijnt is alles met TE ervoor niet goed.

Ik ben tevreden, toch weer een duurloop gedaan en er een heel goed gevoel aan overgehouden.

 

  

 

 

 

 

Ons eerste pistetraining zit er ook weer op,  rond de piste was het spiegelglas dus warmde iedereen zich op op de piste zelf.

Ik doe eerst al pratend rondjes en loop aan een tof tempo tot 50', dan het uur volmaken aan een pittig tempo. Even de benen testen en jaja, ze zitten redelijk goed.

Ik ga dit jaar vooruitgang boeken met mijn basisconditie. In feite wou ik in 2007 zoveel mogelijk lopen en dan in 2008 een marathon onder de drie uur.

Het is me alle twee gelukt dus 2008 zal voor mij geen snelheidsjaar worden, heel af en toe misschien nog eens uithalen maar vooral concentreren op afstand.

Ik heb er echt al zin in, de LPM marathon is nog zolang wachten zeg, nog meer dan een volle week... :)

Vrienden wacht niet tot het beter weer is, trek uw schoenen aan en overmeester elk weertype, elk type weer heeft zo zijn eigen charmes.

Morgen terug wat fruit kopen want nu ziet mijn voedingsschema er niet zo goed uit.

Heel de dag eet ik wafels, enkele sultanakoekjes, soms een boke met muizestrontjes en liters water :)

Ik denk dat er in wafels ook heel veel vitaminen moeten inzitten ofwel maakt mijn lichaam zijn vitaminen zelf aan ....???

 

 

 

Zo, terug ons eerste dagje op werk, het was heel kalm op de baan en dat doet een mens ontspannen.

 

Deze avond was het redelijk koud maar ik trok toch weer even de schoenen aan om met Tin in het park wat te joggen.

Een paar rondjes loslopen en toch weer 40' gelopen.  Ik wou wel wat meer lopen maar stopte bewust omdat ik hier en daar toch nog wat kleine pijnscheutjes had.

Maar het gevoel zit alvast goed. Morgen mogen we weer eens de eerste keer van het jaar de piste op.

 

 

 

HoHoHO,

 

Vandaag verscheen er een correctie op internet van de zesurenloop, ik heb meer gelopen dan eerst gedacht.

Maar liefst 67,268km , joehoe, goed nieuws niet?

 

 

 

 

Voila, het is weer eens achter de rug, een zeer actief jaar gaat voorgoed in het archief.

Vandaag de eerste dag van het jaar, de benen voelen goed aan en de zesuren is ongeveer zo goed als verteerd.

Samen met Tin die net terug is van drie maanden Marokko ga ik mijn eerste pasjes van het jaar doen in loopschoenen.

Tin met de fiets, we vertrekken naar het park en heel moeizaam trek ik me op gang. De laatste pijntjes verdwijnen al snel en ik heb er een goed gevoel bij.

Niet snel maar dat hoeft helemaal niet, we nemen de tijd om heel wat bij te praten en zo gaat de klok enorm snel vooruit.

Na 1u30' stop ik met lopen, niet overdrijven van de eerste keer. Ik ben super tevreden dat dit nu al kan en ben direkt gemotiveerd om terug zo snel mogelijk een marathon te lopen.

Laat maar komen al die afstanden, ik ben er klaar voor, toch al mentaal, de rest komt wel met veel trainen.

Vrienden, we zijn er aan begonnen ik wens jullie veel leesplezier.

Loop ze en geniet van elke dag zoveel je kan.